Баси аҷаби девонаи фартут буд

بس عجب دیوانهٔ فرتوت بود

Доимаш на ҷома ва на қӯт буд

دایمش نه جامه و نه قوت بود

Ошиқии хуш буду маҷнӯнии шигарф

عاشقی خوش بود و مجنونی شگرف

Ғарқаи деринаи ин баҳри жарф

غرقهٔ دیرینهٔ این بحر ژرف

Рӯз ва шаб месӯхтӣ аз ишқи дӯст

روز و شب میسوختی از عشق دوست

Ҳаркии мисўзди зи ишқ ӯ накӯаст

هرکه میسوزد ز عشق او نکوست

Рӯзгорӣ буд то дар сад ъно

روزگاری بود تا در صد عنا

Гирд ӯ мегашт гирдоби бало

گرد او میگشت گرداب بلا

Лоҷарам дар ҷумлаи умри дароз

لاجرم در جملهٔ عمر دراز

Шодмони дастӣ бадал наниҳод боз

شادمان دستی بدل ننهاد باز

Аз шароби ноМуродии маст буд

از شراب نامرادی مست بود

Зери пои пели меҳнати паст буд

زیر پای پیل محنت پست بود

Доимо мегуфт бо чашми пари об

دایماً میگفت با چشم پر آب

эй худои бозати даҳуми охири ҷавоб

ای خدا بازت دهم آخر جواب

Вақти мурдани бедилиро хонд ӯ

وقت مردن بیدلی را خواند او

Пас васият кардаш ва бинишонад ӯ

پس وصیت کردش و بنشاند او

Гуфт чун ҷонам барояд аз танам

گفت چون جانم برآید از تنم

Баркаш аз баҳри кафани пероҳанам

برکش از بهر کفن پیراهنم

Пеш дил бишкоф аз беруни ман

پیش دل بشکاف از بیرون من

Пас бурун кун ин дили пурхӯни ман

پس برون کن این دل پرخون من

БркФн бар санги гӯру хишту хок

برکفن بر سنگ گور و خشت و خاک

Бар хат аз хӯн дилам банавис пок

بر خط از خون دلم بنویس پاک

Кохри ин бедили ҷавобат боз дод

کآخر این بیدل جوابت باز داد

Марду муштии хоку обат боз дод

مرد و مشتی خاک و آبت باز داد

Мингнҷидии ту бо ӯ дар ҷаҳон

مینگنجیدی تو با او در جهان

Бо ту бгзошт ӯ ҷаҳон рафт аз миён

با تو بگذاشت او جهان رفت از میان

Ҷонаши шаб хуш карду тан ношод шуд

جانش شب خوش کرد و تن ناشاد شد

Вази ҷаҳони ҷони ситон озод шуд

وز جهان جان ستان آزاد شد

Гар ҷаҳон ва ҷон шавад дар муфлисӣ

گر جهان و جان شود در مفلسی

Доимои ҷону ҷаҳонро ту басӣ

دایماً جان و جهان را تو بسی

Ман чаҳ хоҳам кард пайдоу ниҳон

من چه خواهم کرد پیدا و نهان

Бе ту эй ҷону ҷаҳони ҷону ҷаҳон

بی تو ای جان و جهان جان و جهان

Томро аз умр мемонад нафас

تامرا از عمر میماند نفس

Мазҳабами алҷори сами ?илдори бас

مذهبم الجار ثم الدار بس