Дошт он султон ки Маҳмӯдаст ном

داشت آن سلطان که محمودست نام

Саркаш ва бебоку хӯнии як ғулом

سرکش و بی باک و خونی یک غلام

Оқибат роҳӣ зад он бирўӣу роҳ

عاقبت راهی زد آن بیروی و راه

Ҳоляши гардан задан фармуд шоҳ

حالیش گردن زدن فرمود شاه

Лек аввал гуфт шоҳи ҳақи шинос

لیک اول گفت شاه حق شناس

То аз он маҷлис равад беруни аёс

تا از آن مجلس رود بیرون ایاس

Гуфт аз мо лутф дидаст ӯ мудом

گفت از ما لطف دیدست او مدام

Кӣ тавонад дид қаҳрами ин ғулом

کی تواند دید قهرم این غلام

Ҳарки ӯ дар лутфи мо парварда шуд

هرکه او در لطف ما پرورده شد

Аз хаёли қаҳри мо озурда шуд

از خیال قهر ما آزرده شد

эй аҷаб чун ин сухан бишунид аёс

ای عجب چون این سخن بشنید ایاس

Гуфт фаррухи онкии шоҳи ҳақи шинос

گفت فرخ آنکه شاه حق شناس

Гарданаш якбор зад якбор раст

گردنش یکبار زد یکبار رست

То қиёмат аз ғам ва тимор раст

تا قیامت از غم و تیمار رست

Кор ман бингар ки рӯзии чандбор

کار من بنگر که روزی چندبار

Мешавам аз теғи ҳайбати куштаи зор

میشوم از تیغ هیبت کشته زار

Бо адаб дар пеши султони тан задан

با ادب در پیش سلطان تن زدن

Сахт тар бошад зи сад гардан задан

سخت تر باشد ز صد گردن زدن

Рӯзу шаб дар қаҳри мисўзди мудом

روز و شب در قهر میسوزد مدام

Вонгҳм парварда лутфаст ном

وانگهم پروردهٔ لطفست نام

Лутф ӯ дар ҳақи ҳрки афзӯн буд

لطف او در حق هرک افزون بود

Бе шаки онкаси ғарқатар дар хӯн буд

بی شک آنکس غرقه تر در خون بود