Хоҷа акоФӣ даромад дар сухан

خواجه اکافی درآمد در سخن

Халқ меболид азу чун сарви бен

خلق میبالید ازو چون سرو بن

Минбараши гўӣии варои арш буд

منبرش گوئی ورای عرش بود

Осмон дар ҷанб ӯ чун фарш буд

آسمان در جنب او چون فرش بود

Дар баландии сухан чандон бирафт

در بلندی سخن چندان برفت

Кони замон аз халқи гўӣӣ ҷон бирафт

کان زمان از خلق گوئی جان برفت

Чун баландӣ сухан медод даст

چون بلندی سخن میداد دست

Мустамеъ биҳуш меафтод паст

مستمع بیهوش می افتاد پست

Кард бар маҷлиси магари мардии гузар

کرد بر مجلس مگر مردی گذر

Гуфт пеш оред кори кафшгар

گفت پیش آرید کار کفشگر

Хоҷа кон башнавад шуд бо дарди ҷуфт

خواجه کان بشنود شد با درد جفت

Гуфт бишинав дид ончи ин мард гуфт

گفت بشنو دید آنچ این مرد گفت

Зини сухан илҳом омад дар дилам

زین سخن الهام آمد در دلم

Шуд ҷаҳонии дард дар дили ҳосилам

شد جهانی درد در دل حاصلم

Мулҳамам гуфт ин суханҳои баланд

ملهمم گفت این سخنهای بلند

Нест андар хӯрд муштии мустаманд

نیست اندر خورد مشتی مستمند

Ин сухани парандагони зиндаи рост

این سخن پرندگان زنده راست

На хари полонӣу хрбндаҳи рост

نه خر پالانی و خربنده راست

Раҳравонро ҳамчуи мурғон май мсўз

رهروان را همچو مرغان می مسوز

Раҳравонро пора бар кафши дуз

رهروان را پارهٔ بر کفش دوز

Раҳ равонанд аҳли маҷлиси сари басар

ره روانند اهل مجلس سر بسر

Пора дузӣ кун чу марди кафшгар

پاره دوزی کن چو مرد کفشگر

Пашшаро қӯт пелӣ медиҳӣ

پشهٔ را قوت پیلی میدهی

Мӯрро бо Ҷабраилӣ менаҳй

مور را با جبرئیلی مینهی

Роҳи рӯро гар бихоҳӣ дӯхт кафш

راه رو را گر بخواهی دوخت کفش

Бас тпончаҳ мезанӣ ту бо дирафш

بس طپانچه میزنی تو با درفش

Кор чун аз ҳади хеш афзӯн равад

کار چون از حد خویش افزون رود

Соҳиби он корро дар хӯн равад

صاحب آن کار را در خون رود

Фии алмисли ишқ ар зи тоқат беш шуд

فی المثل عشق ار ز طاقت بیش شد

Соҳибаш дар хӯни ҷон хеш шуд

صاحبش در خون جان خویش شد