Гуфт Аёз омад бар султони пагоҳ

گفت ایاز آمد بر سلطان پگاه

Чеҳраи гулноряш монанди коҳ

چهرهٔ گلناریش مانند کاه

На таровати монда дар рухсор ӯ

نه طراوت مانده در رخسار او

На ҳаловати монда дар гуфтор ӯ

نه حلاوت مانده در گفتار او

Гуфт шоҳи охир чаҳ будат эй аёс

گفت شاه آخر چه بودت ای ایاس

Котшм дар дил фикандӣ биқёс

کاتشم در دل فکندی بیقیاس

Буд пеши шоҳи халқии бишмор

بود پیش شاه خلقی بیشمار

Ҳар яке аз баҳри кории биқрор

هر یکی از بهر کاری بیقرار

Гуфт халқ бе ҳисобанд ин ҳама

گفت خلق بی حسابند این همه

Чун бигӯям чун ҳиҷобанд ин ҳама

چون بگویم چون حجابند این همه

Шоҳ холӣ кард ҳолеи ҷойгоҳ

شاه خالی کرد حالی جایگاه

То Аёз онҷо бимонаду подшоҳ

تا ایاز آنجا بماند و پادشاه

Гуфт акнӯн роз баргӯӣ ин замон

گفت اکنون راز برگوی این زمان

Чун ҳиҷоб халқ бархест аз миён

چون حجاب خلق برخاست از میان

Гуфт шоҳои ман ҳиҷобам чун кунам

گفت شاها من حجابم چون کنم

Хешро бӯ каз миён берун кунам

خویش را بو کز میان بیرون کنم

Чун ҳиҷоби хеш дар олами манам

چون حجاب خویش در عالم منم

Халқ буд он дами ҳиҷоби ин дами манам

خلق بود آن دم حجاب این دم منم

То ки мемонад зи ман як мӯии боз

تا که میماند ز من یک موی باز

Нест рӯй онкӣ битавон гуфт роз

نیست روی آنکه بتوان گفت راز

Чун нмонми ман ту Монии ҷумлаи пок

چون نمانم من تو مانی جمله پاک

Рози ман онгаҳ бурун ҷӯ шуд зи хок

راز من آنگه برون جو شد ز خاک

Покбозонӣ ки дарвеш омаданд

پاکبازانی که درویش آمدند

Ҳар нафас дар маҳви худ беш омаданд

هر نفس در محو خود بیش آمدند

Дар ҳақиқати ҷумла ӯро хостанд

در حقیقت جمله او را خواستند

Лоҷарами хасмии худро хостнд

لاجرم خصمی خود را خاستند