Дар раҳе мерафт маҷнӯнии аҷаб

در رهی میرفت مجنونی عجب

Буд пойу сари бараҳнаи хушки лаб

بود پای و سر برهنه خشک لب

Шуд зи сармоу гули раҳи биқрор

شد ز سرما و گل ره بیقرار

Сар бболо кард ва гуфт эй кирдигор

سر ببالا کرد و گفت ای کردگار

ё дилами даҳ боз то чанд аз бало

یا دلم ده باز تا چند از بلا

ё на бории жандаи кафшии даҳ маро

یا نه باری ژنده کفشی ده مرا