Буд он девона дар изтирор

بود آن دیوانهٔ در اضطرار

Дар муноҷотӣ шабӣ мегуфт зор

در مناجاتی شبی میگفت زار

К-эии худо аз ту нахоҳам ҳеҷ ман

کای خدا از تو نخواهم هیچ من

ё диҳӣ ё надиҳем бишинав сухан

یا دهی یا ندهیم بشنو سخن

Сахт дар худ мондаам ҷон дар хатар

سخت در خود مانده ام جان در خطر

То ки аз ман ин чаҳ додӣ воббр

تا که از من این چه دادی واببر

Ин вуҷӯдамро ки дорӣ дар зҳир

این وجودم را که داری در زحیر

Минхўоҳм ҳеҷ мегӯям бигир

مینخواهم هیچ میگویم بگیر

Ҳарчӣ аз девона ояд дар вуҷӯд

هرچه از دیوانه آید در وجود

Афв фармойанд аз девони ҷӯад

عفو فرمایند از دیوان جود

Гарчи набӯд нек бипазиранд азу

گرچه نبود نیک بپذیرند ازو

Пас бчизии нек бар гиранд азу

پس بچیزی نیک بر گیرند ازو

Ҳар бад ӯро муроотӣ кунанд

هر بد او را مراعاتی کنند

Аз накӯи ваҷҳе мукофотӣ кунанд

از نکو وجهی مکافاتی کنند