Буд шӯридаи дилии девона

بود شوریده دلی دیوانهٔ

Рӯй карда дар бен вайрона

روی کرده در بن ویرانهٔ

Ҳамчуи борони зор брхўд мегирист

همچو باران زار برخود میگریست

Соилӣ гуфташ ки ин гиря з чист

سایلی گفتش که این گریه ز چیست

Ки бамурдат гуфт давр аз ту дилам

که بمردت گفت دور از تو دلم

Дил бамурду сахт тар шуд мушкилам

دل بمرد و سخت تر شد مشکلم

Гуфт дил чун мардат ва чун шуд зҷоӣ

گفت دل چون مردت و چون شد زجای

Гуфт чун андӯҳ будаш бо худоӣ

گفت چون اندوه بودش با خدای

Хуш бамурду даври гашт аз ман ниҳон

خوش بمرد و دور گشت از من نهان

Шуд бар ӯ ва бурун рафт аз ҷаҳон

شد بر او و برون رفت از جهان

То ба тнҳоӣии маро ҳайрон гузошт

تا به تنهائی مرا حیران گذاشت

Венаи чунин афкандаи сар гардон гузошт

وین چنین افکنده سر گردان گذاشت

эй аҷаби ҷоӣӣ ки онҷо шуд дилам

ای عجب جائی که آنجا شد دلم

Рафтан онҷо менамояд мушкилам

رفتن آنجا مینماید مشکلم

Орзӯии ман бдонҷо рафтан аст

آرزوی من بدآنجا رفتن است

Лек раҳ дар қаъри дарё рафтан аст

لیک ره در قعر دریا رفتن است

Гар расми онҷоигаҳи як рӯзи ман

گر رسم آنجایگه یک روز من

Вораам аз гиря ва аз сӯзи ман

وارهم از گریه و از سوز من

Ҳар крои ин дарди олам сӯз нест

هر کرا این درد عالم سوز نیست

Дар шабасту ҳаргиз ӯро рӯз нест

در شبست و هرگز او را روز نیست

Дард мебояд ки бедармон буд

درد میباید که بی درمان بود

То агар дармон кунӣ осон буд

تا اگر درمان کنی آسان بود