Гуфт рукни аддӣни акоФии магар

گفت رکن الدین اکافی مگر

намефишонд андари сухани рӯзии гуҳар

می فشاند اندر سخن روزی گهر

Маҷлис ӯ пора шӯрида шуд

مجلس او پارهٔ شوریده شد

Хоҷаро он аз касе пурсида шуд

خواجه را آن از کسی پرسیده شد

Кин чаҳ афтодаст вена шӯриш чарост

کاین چه افتادست وین شورش چراست

Мо нмидоним бар гўӣиди рост

ما نمیدانیم بر گوئید راست

Он яке гуфташ фалони мард на хирад

آن یکی گفتش فلان مرد نه خرد

Дар ниҳони кафшии бдздиду бабрад

در نهان کفشی بدزدید و ببرد

Кафши азуи мибстдими аинҷоигоаҳ

کفش ازو میبستدیم اینجایگاه

Шӯришӣ бархест зон гум карда роҳ

شورشی برخاست زان گم کرده راه

Хоҷа мигФтш макун қиссаи дароз

خواجه میگفتش مکن قصه دراز

Зонкагар рӯзии худоӣ бе ниёз

زانکه گر روزی خدای بی نیاز

БрФкндии пардаи исмати зи мо

برفکندی پردهٔ عصمت ز ما

Кафши дузди аўлстии ин гадо

کفش دزد اولستی این گدا

Кас чаҳ донад то чаҳ ҳикмат меравад

کس چه داند تا چه حکمت میرود

Ҳар вуҷӯдиро чаҳ қисмат меравад

هر وجودی را چه قسمت میرود

Хӯни садиқони азин ҳасрат бирехт

خون صدیقان ازین حسرت بریخت

Восмон бар фарқи эшон хоки бехат

وآسمان بر فرق ایشان خاک بیخت

Гарчи раҳи ҷустанд ҳар сўӣии азин

گرچه ره جستند هر سوئی ازین

Пай набурданд эй аҷаби мўӣии азин

پی نبردند ای عجب موئی ازین

Сад ҷаҳони ҳасрати бҷони пок дар

صد جهان حسرت بجان پاک در

Метавон дидани бзири хок дар

میتوان دیدن بزیر خاک در