Ъомрбни Қайси қутб на фалак

عامربن قیس قطب نه فلک

Тараи як рӯз мезад бар намак

ترهٔ یک روز می زد بر نمک

Пас хушӣ мехӯрд бе нони тара ӯ

پس خوشی میخورد بی نان تره او

Менашуд аз ҷои худ як зарра ӯ

مینشد از جای خود یک ذره او

Соилӣ гуфташ ки эй марди баланд

سایلی گفتش که ای مرد بلند

Гашта охири бад-ӣни тараи писанд

گشتهٔ آخر بدین تره پسند

Омираши гуфто ки дар олами басӣ

عامرش گفتا که در عالم بسی

Қонеъанд алҳақ бкми зини ҳам басӣ

قانعند الحق بکم زین هم بسی

Гуфт кист охир бигӯ аз мардумон

گفت کیست آخر بگو از مردمان

Кӯи бкм зин ҳаст қонеъи ин замон

کو بکم زین هست قانع این زمان

Гуфт дунёи ҳарки бар уқбо гузид

گفت دنیا هرکه بر عقبی گزید

Шуд бкми зини ғарра чун дунё гузид

شد بکم زین غره چون دنیا گزید

Зонка дунё дар бар дайни заррае сет

زانکه دنیا در بر دین ذره ای ست

Сад ҳазорон зарра дар ҳар тарае сет

صد هزاران ذره در هر تره ای ست

Пас касе кӯ кард дунёи ихтиёр

پس کسی کو کرد دنیا اختیار

Гашти қонеъ ӯ бкми зини сад ҳазор

گشت قانع او بکم زین صد هزار

Чун бкм зин менишоед ғарра буд

چون بکم زین می نشاید غره بود

Пас зи дунёи бештар дар тара буд

پس ز دنیا بیشتر در تره بود

Ончӣ бешаст аз ҳама дунё марост

آنچه بیشست از همه دنیا مراست

Гар хӯрам беш аз ҳама дунё равост

گر خورم بیش از همه دنیا رواست

Ҳарки дар роҳи қаноат мард шуд

هرکه در راه قناعت مرد شد

Малики олам бар дил ӯ сард шуд

ملک عالم بر دل او سرد شد

Хушк ётар гарда чун зад бар панир

خشک یا تر گرده چون زد بر پنیر

Фориғ омад аз вазир ва аз амир

فارغ آمد از وزیر و از امیر