Буд азон аъробии шӯридаи ранг

بود ازان اعرابی شوریده رنگ

Кард рӯзии ҳалқаи каъбаи бчнг

کرد روزی حلقهٔ کعبه بچنگ

Гуфт ёрб бандаи ту бараҳнаи сет

گفت یارب بندهٔ تو برهنه ست

Ваии аҷаби бараҳнагӣам на як танаи сет

وی عجب برهنگیم نه یک تنه ست

Кўдконм низ урён омаданд

کودکانم نیز عریان آمدند

Лоҷарами пайваста гирён омаданд

لاجرم پیوسته گریان آمدند

Ман зи мардум шарм медорам басӣ

من ز مردم شرم میدارم بسی

Ту нмидорӣ чаҳ гӯям бо касе

تو نمیداری چه گویم با کسی

Чанд дории бараҳнаи охири маро

چند داری برهنه آخر مرا

Ҷомаи даҳ ин замони фахрии маро

جامهٔ ده این زمان فاخر مرا

Мардумон чун он сухан карданд гӯш

مردمان چون آن سخن کردند گوش

Брздндши бонги к-эй ҷоҳил хамӯш

برزدندش بانگ کای جاهل خموش

Аз тавофи он қавм чун гаштанди боз

از طواف آن قوم چون گشتند باز

Марди аъробӣ ҳаме омад ба ноз

مرد اعرابی همی آمد به ناز

Аз қсби дастор ваз хаз ҷома дошт

از قصب دستار وز خز جامه داشت

Гӯиёи малики ҷаҳонро нома дошт

گوئیا ملک جهان را نامه داشت

Боз пурседанд азуи к-эй бе наво

باز پرسیدند ازو کای بی نوا

Ин ки додат гуфт ин ки диҳад худо

این که دادت گفت این که دهد خدا

Чун ман он гуфтам маро ин дод ӯ

چون من آن گفتم مرا این داد او

Венаи фурӯи баста дирам бикшод ӯ

وین فرو بسته درم بگشاد او

Ончӣ гуфтам буд он соъати раво

آنچه گفتم بود آن ساعت روا

Зонкаҳ ба донам ман ӯро аз шумо

زآنکه به دانم من او را از شما