Бандаро имтиҳон мекард шоҳ

بندهٔ را امتحان میکرد شاه

Хонд як рӯзяши пеши худ пагоҳ

خواند یک روزیش پیش خود پگاه

Гуфт ин дами домани ман бар срор

گفت این دم دامن من بر سرآر

Бо ман аз як ҷайб онгаҳ срброр

با من از یک جیب آنگه سربرآر

То чу бо ман як гиребонат буд

تا چو با من یک گریبانت بود

Ҳарчӣ он ман буд онат буд

هرچه آن من بود آنت بود

Чун миёни мо яке ҳосил шавад

چون میان ما یکی حاصل شود

Гар хаёласт аздўӣӣ ботил шавад

گر خیالست ازدوئی باطل شود

Ҷисми вҷонми ҷисму ҷони ту буд

جسم وجانم جسم و جان تو بود

Ҳарчӣ ҳаст он ман он ту буд

هرچه هست آن من آن تو بود

Банда нодон биҷуст аз ҷойгоҳ

بندهٔ نادان بجست از جایگاه

Кард беруни сари зи ҷайби подшоҳ

کرد بیرون سر ز جیب پادشاه

Гашт бо шоҳи ҷаҳони ҳам перҳан

گشت با شاه جهان هم پیرهن

Зарра нашнохт ҳади хештан

ذرهٔ نشناخت حد خویشتن

Чун бурун оварад сар аз ҷайби шоҳ

چون برون آورد سر از جیب شاه

Хештанро сар надид онҷоигоаҳ

خویشتن را سر ندید آنجایگاه

Шаҳ чу дар биҳрмтӣ бишнохташ

شه چو در بیحرمتی بشناختش

Тока дам зад сари зи тани андохташ

تاکه دم زد سر ز تن انداختش

Ҳаркии пой аз ҳади худ бартар наад

هرکه پای از حد خود برتر نهد

Сар диҳад бар боду дайн бар сар наад

سر دهد بر بادو دین بر سر نهد

Ҳарки дар бе ҳурматии гомии ниҳод

هرکه در بی حرمتی گامی نهاد

Дар шақовати хешро домии ниҳод

در شقاوت خویش را دامی نهاد

Бандаро то адаб набӯд нахуст

بندهٔ را تا ادب نبود نخست

Бандагӣ аз вай куҷо ояд дуруст

بندگی از وی کجا آید درست

Чун балоӣ қурб дид одами зи давр

چون بلای قرب دید آدم ز دور

Сӯии зулмат ошён омад зи нур

سوی ظلمت آشیان آمد ز نور

Дид дунёи кишти зори хештан

دید دنیا کشت زار خویشتن

Лоҷарам кард ихтиёри хештан

لاجرم کرد اختیار خویشتن

Нест дунёи бад агар корӣ кунӣ

نیست دنیا بد اگر کاری کنی

Бад шавадгар азм динорӣ кунӣ

بد شود گر عزم دیناری کنی