Гуфт бўсъди он эмоми арнбӣ
گفت بوسعد آن امام ارنبی
Маҷлисӣ мегуфт аз қавли набӣ
مجلسی میگفت از قول نبی
Раҳ зада аз дар даромад қофила
ره زده از در درآمد قافله
Тарк карда ҳаҷи дилии пари машғала
ترک کرده حج دلی پر مشغله
Омаданд он ҷамъи баҳри зоди роҳ
آمدند آن جمع بهر زاد راه
Бар дар маҷлис ки моро зоди хоҳ
بر در مجلس که ما را زاد خواه
Зонка моро раҳ заданду корвон
زانکه ما را ره زدند و کاروان
Дар раҳ ҳаҷ бозгаштем аз миён
در ره حج بازگشتیم از میان
Хоҷаи гуфто чун тавон рафтани бшҳр
خواجه گفتا چون توان رفتن بشهر
Азм карда ҳаҷи исломи инат қаҳр
عزم کرده حج اسلام اینت قهر
Бозгаштан аз раҳи ҳаҷ роҳ нест
بازگشتن از ره حج راه نیست
Ҳаркии зини раҳи бозгашт огоҳ нест
هرکه زین ره بازگشت آگاه نیست
Гуфт чанде мол будаст аз қиёс
گفت چندی مال بودست از قیاس
Каз шумо бурданди муштии носипос
کز شما بردند مشتی ناسپاس
Гуфт ҳарч аз мо ббрднд аз шумор
گفت هرچ از ما ببردند از شمار
Миброид чун ду бораи даҳ ҳазор
میبراید چون دو باره ده هزار
Хоҷа гуфто кист аз асҳоби ҷамъ
خواجه گفتا کیست از اصحاب جمع
Кӯ барафрӯзад дили халқӣ чу шамъ
کو برافروزد دل خلقی چو شمع
Ин чаҳ зишон бардаанд осон диҳад
این چه زیشان برده اند آسان دهد
Ҳеҷ товон нест агар товон диҳад
هیچ تاوان نیست اگر تاوان دهد
Уратӣ аз гӯша овоз дод
عورتی از گوشهٔ آواز داد
Кин чунин товони тавонам боз дод
کاین چنین تاوان توانم باز داد
Ҷамъ алҳақ дар таъаҷҷуб омаданд
جمع الحق در تعجب آمدند
Дар дуои гўӣиш аз ҳуб омаданд
در دعا گوئیش از حب آمدند
Рафту дарҷии пеш ӯ зуд оваред
رفت و درجی پیش او زود آورید
Ҳар зару зарринаи каш буд оваред
هر زر و زرینه کش بود آورید
Хоҷа он биниҳод се рӯз ва се шаб
خواجه آن بنهاد سه روز و سه شب
Гуфт агар гардад пушаймон чаҳ аҷаб
گفت اگر گردد پشیمان چه عجب
Нест ин зари бист динор аз шумор
نیست این زر بیست دینار از شمار
Бист динораст ҳар як зу ҳазор
بیست دینارست هر یک زو هزار
Уратигар зин пушаймонӣ хӯрд
عورتی گر زین پشیمانی خورد
Кӣ тавон гуфтани з нодонӣ хӯрд
کی توان گفتن ز نادانی خورد
Пеш омад баъди се рӯзи он занаш
پیش آمد بعد سه روز آن زنش
Пас ниҳоди онҷои ду дасти абрнҷнш
پس نهاد آنجا دو دست ابرنجنش
Хоҷаро гуфт эй баҳақи пушту паноҳ
خواجه را گفت ای بحق پشت و پناه
Он зари охири азчаҳи мидории нигоҳ
آن زر آخر ازچه میداری نگاه
Хоҷа гуфт ин ман надидам аз касе
خواجه گفت این من ندیدم از کسی
Аз пушаймонят тарсидам басӣ
از پشیمانیت ترسیدم بسی
Гуфт мандяши ин мъозоллаҳ магӯӣ
گفت مندیش این معاذاللّه مگوی
Ин бадишони даҳ дигар зин раҳ магӯӣ
این بدیشان ده دگر زین ره مگوی
Бар сари он на ду дасти абрнҷнм
بر سر آن نه دو دست ابرنجنم
То шавад озоди куллӣ гарданам
تا شود آزاد کلی گردنم
Гуфт дасти абрнҷнм эй номдор
گفت دست ابرنجنم ای نامدار
Бӯдааст аз модари худ ёдгор
بوده است از مادر خود یادگار
Зон ҳамаи зарринаи оник беш буд
زان همه زرینه آنیک بیش بود
Лоҷарами рӯзу шабам бо хеш буд
لاجرم روز و شبم با خویش بود
Хештан родўш медидам бихоб
خویشتن رادوش میدیدم بخواب
Дар биҳишти адан ҳамчун офтоб
در بهشت عدن همچون آفتاب
Ин ҳамаи заррина дар гирди танам
این همه زرینه در گرد تنم
Миндидми ин ду дасти абрнҷнм
میندیدم این دو دست ابرنجنم
Гуфтам охири ёдгори модарам
گفتم آخر یادگار مادرم
Минбинм менабояд дигарам
مینبینم می نباید دیگرم
Ҳур ҷинат гуфт азон дигар магӯӣ
حور جنت گفت ازان دیگر مگوی
Ин фиристодӣу баси дигари мҷўӣ
این فرستادی و بس دیگر مجوی
Ончии ту ӣнҷо фиристодӣ биноз
آنچه تو اینجا فرستادی بناز
Лоҷарами он пешат оварадем боз
لاجرم آن پیشت آوردیم باز
Фии алмислгар сад ҷаҳонаст он ту
فی المثل گر صد جهانست آن تو
Ончӣ бифиристӣ ту онаст он ту
آنچه بفرستی تو آنست آن تو
Гар дарин раҳи бандагар озода
گر درین ره بنده گر آزادهٔ
Ту набинӣ ончӣ нафиристода
تو نبینی آنچه نفرستادهٔ