Он ҷавонӣ буд алҳақ бе хабар

آن جوانی بود الحق بی خبر

Рафт пеши шайхи ҳлўоӣии магар

رفت پیش شیخ حلوائی مگر

Гуфт ман умрӣ бхўн гардӣда ам

گفت من عمری بخون گردیده ام

Бесар ва бен сарнигӯн гардӣда ам

بی سر و بن سرنگون گردیده ام

Ҳам риёзатҳо кашидам бишмор

هم ریاضتها کشیدم بیشمار

Ҳам шаб ва ҳам рӯз будам биқрор

هم شب و هم روز بودم بیقرار

На бидидам ҳеҷ дар умрии дароз

نه بدیدم هیچ در عمری دراز

На расидами ман бҳичии мондаи боз

نه رسیدم من بهیچی مانده باز

Шайх гуфташ ту ғалат кардӣ магар

شیخ گفتش تو غلط کردی مگر

Кончаҳ ҷустӣ ёфтӣ ҷони падар

کانچه جستی یافتی جان پدر

Ту баҳри корӣ ки руят доштӣ

تو بهر کاری که رؤیت داشتی

Ёфтӣ чун кори он пиндоштӣ

یافتی چون کار آن پنداشتی

Ончии ту ҷўӣии дарин раҳ он диҳанд

آنچه تو جوئی درین ره آن دهند

Куфри варзӣ кӣ туро имон диҳанд

کفر ورزی کی ترا ایمان دهند

Хоҷа бас кӯрасту ноқиди баси басир

خواجه بس کورست و ناقد بس بصیر

Ҳарчӣ хоҳӣ барад хоҳад гуфт гир

هرچه خواهی برد خواهد گفت گیر

Гар нахоҳӣ баради чашмии зини ҷаҳон

گر نخواهی برد چشمی زین جهان

Кӯр мерай кӯри хезии ҷовдон

کور میری کور خیزی جاودان

Ҳар замони захмии зании бурҷони худ

هر زمان زخمی زنی برجان خود

Дард майдонӣ магари дармони худ

درد میدانی مگر درمان خود

Як нафаси гўӣии ғам ҷон нестат

یک نفس گوئی غم جان نیستت

Ҳар нафаси ҷузи мотам нон нестат

هر نفس جز ماتم نان نیستت

Ончии одамро зи гандуми аўФтод

آنچه آدم را ز گندم اوفتاد

Ақлро аз нафаси мардуми аўФтод

عقل را از نفس مردم اوفتاد

Ёд кард нафасро дар ҳар нафас

یاد کرد نفس را در هر نفس

Гӯиёи ном маин нонасту бас

گوئیا نام مهین نانست و بس