Буд маҷнӯнӣ ба Найшобӯр дар

بود مجنونی به نیشابور در

Зу надидам дар ҷаҳони ранҷуртар

زو ندیدم در جهان رنجورتر

Меҳнату бемории даҳ сола дошт

محنت و بیماری ده ساله داشت

Тан чу нолӣу зФон бенола дошт

تن چو نالی و زفان بی ناله داشت

Синаи пари сӯзу дили пари дард ӯ

سینه پر سوز و دل پر درد او

Лаби бхўни барҳам басӣ мехӯрд ӯ

لب بخون برهم بسی میخورد او

Ончӣ дар сармо ва дар гармо кашид

آنچه در سرما و در گرما کشید

Кӣ тавонад кӯҳи он танҳо кашид

کی تواند کوه آن تنها کشید

Нур аз рӯйиши бгрдўни мишдӣ

نور از رویش بگردون میشدی

Ҳар нафаси ҳолаши дигаргуни мишдӣ

هر نفس حالش دگرگون میشدی

Зу бпрсидми ман ошуфтаи кор

زو بپرسیدم من آشفته کار

Кин ҷунунат аз куҷо шуд ошкор

کاین جنونت از کجا شد آشکار

Гуфт як рӯзӣ даромад офтоб

گفت یک روزی درآمد آفتاب

Дрглўим рафт ва ман гаштами хароб

درگلویم رفت و من گشتم خراب

Хештанро кардаам зон рӯзи гум

خویشتن را کرده ام زان روز گم

Гум шавад ҳар ду ҷаҳон зон сӯзи гум

گم شود هر دو جهان زان سوز گم

Бар сар ӯ рафт дар вақти вафот

بر سر او رفت در وقت وفات

Нек мардӣ гуфташ эй покизаи зот

نیک مردی گفتش ای پاکیزه ذات

Ин замон чунӣ ки ҷони хоҳии супурд

این زمان چونی که جان خواهی سپرد

Гуфт онгаҳ ту чаҳ доне ва бамурд

گفت آنگه تو چه دانی و بمرد

Гар зи кор афтодагӣ гӯям басӣ

گر ز کار افتادگی گویم بسی

То науфтад кор кӣ донад касе

تا نیفتد کار کی داند کسی