Буд султонро зании ҳамсоя

بود سلطان را زنی همسایهٔ

Каз нкўӣӣ дошт он зани моя

کز نکوئی داشت آن زن مایهٔ

Лашкар ишқаш даромад бе қиёс

لشکر عشقش درآمد بی قیاس

Шуд бсди дили ошиқ рӯй аёс

شد بصد دل عاشق روی ایاس

Аз висолаши зарра баҳра надошт

از وصالش ذرهٔ بهره نداشت

Вар сухан мегуфт азин Зуҳра надошт

ور سخن میگفت ازین زهره نداشت

Рӯзу шаб аз ишқ ӯ месӯхтӣ

روز و شب از عشق او میسوختی

Гуҳи фурӯи мардӣ ва гоҳ афрӯхтӣ

گه فرو مردی و گاه افروختی

Равзанӣ будяш доими рӯзу шаб

روزنی بودیش دایم روز و شب

Сар барон равзан наҳодӣ хушки лаб

سر بران روزن نهادی خشک لب

Гоҳ будӣ кӯ бидидӣ рӯй ӯ

گاه بودی کو بدیدی روی او

Барграфтӣ теғи як як мӯӣ ӯ

برگرفتی تیغ یک یک موی او

Дил бирафтӣ ақли азу зоил шудӣ

دل برفتی عقل ازو زایل شدی

Хоки зери поиш аз хӯн гул шудӣ

خاک زیر پایش از خون گل شدی

Зори мигФтии маро тадбир чист

زار میگفتی مرا تدبیر چیست

Венаи чунин девонаро занҷир чист

وین چنین دیوانه را زنجیر چیست

Ҳечкасро нест аз ишқами хабар

هیچکس را نیست از عشقم خبر

Ишқи пинҳон чун кунам зини бештар

عشق پنهان چون کنم زین بیشتر

эй Аёзи моҳрӯ дар ман нигар

ای ایاز ماهرو در من نگر

Дарди байни зории шинави шевани нигар

درد بین زاری شنو شیون نگر

Чанд гардонем дар хӯн беш азин

چند گردانیم در خون بیش ازین

Ман надорам тоқат акнӯн беш азин

من ندارم طاقت اکنون بیش ازین

Бар дили ман новак мижгон мазан

بر دل من ناوک مژگان مزن

Вотши ҳиҷри худам дар ҷон мазан

وآتش هجر خودم در جان مزن

Оқибат чун муддатӣ бигузашт азин

عاقبت چون مدتی بگذشت ازین

Тоқаташ шуд тоқу оҷизи гашти азин

طاقتش شد طاق و عاجز گشت ازین

Кори умраши ҷумла бе барги аўФтод

کار عمرش جمله بی برگ اوفتاد

Хуши хушӣ дар панҷаи марги аўФтод

خوش خوشی در پنجهٔ مرگ اوفتاد

Мегузашт алқсаҳи мҳмўдўи сипоҳ

میگذشت القصه محمودو سپاه

Он зан аз равзан бзорӣ гуфт оҳ

آن زن از روزن بزاری گفت آه

Оҳ ӯ Маҳмӯдро дар гӯш шуд

آه او محمود را در گوش شد

ГФтӣӣ аз дард ӯ мадҳуш шуд

گفتئی از درد او مدهوش شد

Гуфт эй урат чаҳ карти аўФтод

گفت ای عورت چه کارت اوفتاد

Кин чунин ҷон бе қарорати аўФтод

کاین چنین جان بی قرارت اوفتاد

Гуфт даври умр ман омад басар

گفت دور عمر من آمد بسر

Ҳоҷатӣ дорам зи шоҳи додгар

حاجتی دارم ز شاه دادگر

Рости гардон аз карами ин моя ро

راست گردان از کرم این مایه را

Зонкаҳи ҳақи воҷиб буд ҳамсоя ро

زآنکه حق واجب بود همسایه را

Шоҳ гуфт эй урат оҷиз бихоҳ

شاه گفت ای عورت عاجز بخواه

Ҳарчӣ дили михўоҳдт аз подшоҳ

هرچه دل میخواهدت از پادشاه

Гуфт мехоҳам муфарраҳи шарбатӣ

گفت میخواهم مفرح شربتی

Каз Аёст хӯрд ҷонами зарбатӣ

کز ایاست خورد جانم ضربتی

Менишонд бар заминам ҳар замон

مینشاند بر زمینم هر زمان

Зонкаҳи митобд чу моҳи осмон

زآنکه میتابد چو ماه آسمان

Шоҳи кор ман бисозад як нафас

شاه کار من بسازد یک نفس

Зонкаҳ дар олам надорам ҳечкас

زآنکه در عالم ندارم هیچکس

Зуди бифиристади шаҳи ҳикмати шинос

زود بفرستد شه حکمت شناس

Он муфарраҳ лек бар дасти аёс

آن مفرح لیک بر دست ایاس

Шоҳи гуфтогар дилати михўостст

شاه گفتا گر دلت میخواستست

Шарбатӣ аз ман муфарраҳ ростаст

شربتی از من مفرح راستست

Лек тугар мардӣ вагар зистӣ

لیک تو گر مردی و گر زیستی

Ту Аёзамро нгўӣӣ кистӣ

تو ایازم را نگوئی کیستی

Гуфт ман онам Аёзатро ки шоҳ

گفت من آنم ایازت را که شاه

Ҳар ду бар вай ошиқем аз дайргоҳ

هر دو بر وی عاشقیم از دیرگاه

Гуфт ман ӯро бзр бхридаҳ ам

گفت من او را بزر بخریده ام

Гуфт ман ӯро бҷон бгзидаҳ ам

گفت من او را بجان بگزیده ام

Гуфт агар ӯро харидии ту бҷон

گفت اگر او را خریدی تو بجان

Пас ту биҷони зинда чунӣ дараҷаон

پس تو بیجان زنده چونی درجهان

Гуфт ҷуз аз ишқи пояндаи ним

گفت جز از عشق پاینده نیم

Зиндаи ишқами бҷони зиндаи ним

زندهٔ عشقم بجان زنده نیم

Шоҳ гуфташ эй сарафканда ба ишқ

شاه گفتش ای سرافکنده به عشق

Чун тавонад буд каси зинда ба ишқ

چون تواند بود کس زنده به عشق

Зан чу башнавад ин сухани гуфто ки оҳ

زن چو بشنود این سخن گفتا که آه

Ошиқати пиндоштам эй подшоҳ

عاشقت پنداشتم ای پادشاه

Ман гумони барадам ки марди ошиқӣ

من گمان بردم که مرد عاشقی

Нестат дар ишқи буии содиқӣ

نیستت در عشق بوی صادقی

Нестӣ дар ишқи муҳаррам чун кунам

نیستی در عشق محرم چون کنم

Ҳастӣ эй мард аз занӣ кам чун кунам

هستی ای مرد از زنی کم چون کنم

Подшоҳӣ ҷаҳон озодагӣаст

پادشاهی جهان آزادگیست

На чу ман ҷонсӯз кор афтодагӣаст

نه چو من جانسوز کار افتادگیست

Ин бигуфту сари брўзни дркшид

این بگفت و سر بروزن درکشید

Ҷон бидод ва рӯй дар чодар кашид

جان بداد و روی در چادر کشید

Подшоҳ аз марг ӯ саргашта шуд

پادشاه از مرگ او سرگشته شد

Пеши зин аз чашм ӯ оғишта шуд

پیش زین از چشم او آغشته شد

Чун замонии ашк чун кавкаб баранд

چون زمانی اشک چون کوکب براند

Дафн ӯ фармуд пас мураккаб баранд

دفن او فرمود پس مرکب براند

Дар замон фармуд шоҳи ҳақи шинос

در زمان فرمود شاه حق شناس

То бадасти хеш дафнаш кард аёс

تا بدست خویش دفنش کرد ایاس

Ҳарки ӯ хоҳони дард кор нест

هرکه او خواهان درد کار نیست

Аз дарахти ишқ бархӯрдор нест

از درخت عشق برخوردار نیست

Гар ту ҳастӣ аҳли ишқу марди роҳ

گر تو هستی اهل عشق و مرد راه

Дарди хоҳу дарди хоҳу дарди хоҳ

درد خواه و درد خواه و درد خواه