Подшоҳӣ буд маҷнӯнро бихонад

پادشاهی بود مجنون را بخواند

Пеши тахти хеш бар курсии нишонд

پیش تخت خویش بر کرسی نشاند

Гуфт чандини дараҷаони соҳиби ҷамол

گفت چندین درجهان صاحب جمال

Ту чаро гаштии зи Лайлии гунгу лол

تو چرا گشتی ز لیلی گنگ و لال

Пас батонро хонд аз ҳар сӯй ӯ

پس بتان را خواند از هر سوی او

Арза шан медод пеш рӯй ӯ

عرضه شان میداد پیش روی او

Гуфт эй маҷнӯн бибин кин як нигор

گفت ای مجنون ببین کاین یک نگار

Ҳаст некӯтар з чун Лайлии ҳазор

هست نیکوتر ز چون لیلی هزار

Лек маҷнӯни сарфиканда буду бас

لیک مجنون سرفکنده بود و بس

Нанигараст аз сӯии як бути як нафас

ننگرست از سوی یک بت یک نفس

Подшоҳаш гуфт охири дрнгр

پادشاهش گفت آخر درنگر

Пас бибин чандиннигор симбр

پس ببین چندین نگار سیمبر

То зиҳам бигушоед охири мушкилат

تا زهم بگشاید آخر مشکلت

Ишқи Лайлӣ сард гардад бар дилат

عشق لیلی سرد گردد بر دلت

Аз сари дардии зФони маҷнӯни кушод

از سر دردی زفان مجنون گشاد

Аз ду чашми сайли бориши хӯни кушод

از دو چشم سیل بارش خون گشاد

Гуфт шоҳои ишқи Лайлии сарфароз

گفت شاها عشق لیلی سرفراز

Дар миён ҷонам устодаст боз

در میان جانم استادست باز

Пас гирифтаи бараҳнаи теғии бадаст

پس گرفته برهنه تیغی بدست

Мехӯрд савганди к-эии мағрури маст

میخورد سوگند کای مغرور مست

Гар бғир мо кунӣ як дами назар

گر بغیر ما کنی یک دم نظر

Хӯни ҷон худ бирезӣ бе хабар

خون جان خود بریزی بی خبر

Рӯй Юсуф дидан ва бар зистан

روی یوسف دیدن و بر زیستن

Вонгҳии сӯй дигар нигаристан

وآنگهی سوی دگر نگریستن

Чун буд дидори Юсуфи моҳзр

چون بود دیدار یوسف ماحضر

Дар наёяд ҳеҷ пайвандӣ дигар

در نیاید هیچ پیوندی دگر

Гар ту хоҳӣ буд марди аҳли роз

گر تو خواهی بود مرد اهل راز

То абади мангар басӯии ҳеҷ боз

تا ابد منگر بسوی هیچ باز

Зонкагар ҷоӣии назар хоҳӣ фиканд

زانکه گر جائی نظر خواهی فکند

Дар канори хеш срхўоҳӣ фиканд

در کنار خویش سرخواهی فکند