Подшоҳиро ғуломии хуб буд
پادشاهی را غلامی خوب بود
Гӯиёи нўбоўаҳи ёқӯб буд
گوئیا نوباوهٔ یعقوب بود
Ранги рӯйиши рангрази гулнор ро
رنگ رویش رنگرز گلنار را
Печи мӯяш заҳр дода мор ро
پیچ مویش زهر داده مار را
Мардуми чашмаш ки машки андом буд
مردم چشمش که مشک اندام بود
Чарбу хушк аз машк ва аз бодом буд
چرب و خشک از مشک و از بادام بود
Аз даҳон ӯ сухан дар печи печ
از دهان او سخن در پیچ پیچ
Чун раседӣ бо майонаш ҳеҷ ҳеҷ
چون رسیدی با میانش هیچ هیچ
Чун даҳонаш нуқтаи мавҳум буд
چون دهانش نقطهٔ موهوم بود
Ақл агар зу гуфт номаълӯм буд
عقل اگر زو گفت نامعلوم بود
Оби кавсар белаб ӯ ташна
آب کوثر بی لب او تشنهٔ
Теғи ҳайдари наргисашро дашна
تیغ حیدر نرگسش را دشنهٔ
Ишқи гарм ӯ ки ҷонро сохтӣ
عشق گرم او که جان را ساختی
Ақлро дар зуҳди хушки андохтӣ
عقل را در زهد خشک انداختی
Подшоҳ аз ишқи аўдлдодаҳ буд
پادشاه از عشق اودلداده بود
Кораши афтодаи зи кори афтода буд
کارش افتاده ز کار افتاده بود
Шаб чу ҷома баркашидӣ подшоҳ
شب چو جامه برکشیدی پادشاه
Он ғуломаши ҷомаи пӯшедии пагоҳ
آن غلامش جامه پوشیدی پگاه
Обаш оварадӣу шастии поу даст
آبش آوردی و شستی پا و دست
Ҷомаи афкандяш бар ҷой нишаст
جامه افکندیش بر جای نشست
Авд ва ҷлобш наҳодӣ пеш дар
عود و جلابش نهادی پیش در
Хизматаш ҳар лаҳза кардӣ бештар
خدمتش هر لحظه کردی بیشتر
Шаҳ чу бинишастӣ бтхти боргоҳ
شه چو بنشستی بتخت بارگاه
Такя кардӣ бар ғуломи ҳамчуи моҳ
تکیه کردی بر غلام همچو ماه
Сӯй ӯ ҳар лаҳзаи мингристӣ
سوی او هر لحظه مینگریستی
Пеш ӯ мемардӣ ва мезистӣ
پیش او میمردی و میزیستی
Менадонист ӯ ки бо ӯ чун кунад
میندانست او که با او چون کند
Ин қадар донист кӯи дил хӯн кунад
این قدر دانست کو دل خون کند
То чу дар хӯн хӯрдан ояд он нигор
تا چو در خون خوردن آید آن نگار
Бўкаҳи дард дилбараш гирад қарор
بوکه درد دلبرش گیرد قرار
Бомдодии пеш шоҳ омад вазир
بامدادی پیش شاه آمد وزیر
Дид пеши шаҳи сари он бе назир
دید پیش شه سر آن بی نظیر
Сари бурӣдаи он ғуломи ҳамчуи моҳ
سر بریده آن غلام همچو ماه
Пас чу абрии зори гирёни подшоҳ
پس چو ابری زار گریان پادشاه
Ҳол пурсед аз шаҳи олии мақом
حال پرسید از شه عالی مقام
Гуфт ореи бомдодии ин ғулом
گفت آری بامدادی این غلام
Рафт то ойӣнаи оради сӯии шоҳ
رفت تا آیینه آرد سوی شاه
Кард дар роҳи андари ойӣнаи нигоҳ
کرد در راه اندر آیینه نگاه
Рӯй ойӣнаи сияҳ буд аз дамаш
روی آیینه سیه بود از دمش
Кштмш аз хашм ва кардам мотамаш
کشتمش از خشم و کردم ماتمش
Тодгр беҳурматӣ накунад ғулом
تادگر بی حرمتی نکند غلام
Шоҳ роҳрмт нигаҳдорд тамом
شاه راحرمت نگهدارد تمام
Ман чу будам ҳамдамаш дар олимӣ
من چو بودم همدمش در عالمی
Зоинаҳ месохт худро ҳамдамӣ
زآینه میساخت خود را همدمی
Ҳркро ойӣна бошад подшоҳ
هرکرا آیینه باشد پادشاه
Куфр бошад гар кунад дар худ нигоҳ
کفر باشد گر کند در خود نگاه
Рӯй аз баҳр чаҳ медид он ғулом
روی از بهر چه میدید آن غلام
Ман набудам оинаи вайро тамом
من نبودم آینه وی را تمام
Гар бухлат хоҳӣ омад пеши ту
گر بخلّت خواهی آمد پیش تو
Пеши ой аз зоти худ бе хеши ту
پیش آی از ذات خود بی خویش تو
То ?герати ҷбрили орад давр бош
تا گرت جبریل آرد دور باش
Бар сари оташи ту гўӣӣ давр бош
بر سر آتش تو گوئی دور باش
Дар вуҷӯди хеши мангар зарра
در وجود خویش منگر ذرهٔ
Тобдон зарра нагардӣ ғарра
تابدان ذره نگردی غرهٔ
Чун вуҷӯдат нест зотатро бхўиш
چون وجودت نیست ذاتت را بخویش
Аз чаҳ миоӣии бмўҷўдии ту пеш
از چه میآئی بموجودی تو پیش
Гар халилати пеши оради пеши ой
گر خلیلت پیش آرد پیش آی
Варна бо хешии ҳама бо хеши ой
ورنه با خویشی همه با خویش آی