Нӯҳи Мансури он шҳшншоаҳи ҷаҳон

نوح منصور آن شهشنشاه جهان

Як писар дошт эй аҷаби моҳи ҷаҳон

یک پسر داشت ای عجب ماه جهان

Юсуфӣ каз Нӯҳи ёқӯбяш буд

یوسفی کز نوح یعقوبیش بود

Беш аз андозаи басии хубяш буд

بیش از اندازه بسی خوبیش بود

Рахши ҳасан ӯ чу гирд ангехтӣ

رخش حسن او چو گرد انگیختی

Аз нафасҳо бод сард ангехтӣ

از نفسها باد سرد انگیختی

Чун бширинӣ ҷамол афрӯхтӣ

چون بشیرینی جمال افروختی

Азҳё чун не шукр месӯхтӣ

ازحیا چون نی شکر میسوختی

Зулф ӯ дар сар фикандани комилӣ

زلف او در سر فکندن کاملی

Сар дар афкандаи баҳри мӯяши дилӣ

سر در افکنده بهر مویش دلی

Чанбари зулфаши расани андари расан

چنبر زلفش رسن اندر رسن

Ҳалқа дар ҳалқаи шикани андари шикан

حلقه در حلقه شکن اندر شکن

Сад ҳазорон тоб бар вай беш буд

صد هزاران تاب بر وی بیش بود

Ореи он бути офтоби хеш буд

آری آن بت آفتاب خویش بود

Парда аз рӯйиш чу фатҳ албоб кард

پرده از رویش چو فتح الباب کرد

Меҳру маро рӯй ӯ дртоб кард

مهر و مه را روی او درتاب کرد

Таҳтаи пишониш аз сим буд

تختهٔ پیشانیش از سیم بود

Ҷумларо тобўд аз онҷои бим буд

جمله را تابود از آنجا بیم بود

Зулф ӯ чун кофарӣ пайваста дошт

زلف او چون کافری پیوسته داشت

Таҳтаи симин азон бар баста дошт

تختهٔ سیمین ازان بر بسته داشت

Қавс ӯ бо зоғ ҳамчун пари зоғ

قوس او با زاغ همچون پر زاغ

Ҳар нафаси сад бози сайд ӯ броғ

هر نفس صد باز صید او براغ

Тири чашмаши танг чашмӣ карда дошт

تیر چشمش تنگ چشمی کرده داشت

Ақлро дар танг тир оварда дошт

عقل را در تنگ تیر آورده داشت

Хол ӯ дар рӯй ӯ дар ҳол буд

خال او در روی او در حال بود

Ақлу ҷони сар бар хати он хол буд

عقل و جان سر بر خط آن خال بود

Аз даҳонаш худ сухан гуфтан хатост

از دهانش خود سخن گفتن خطاست

Зонка онҷои тангно дар тангност

زانکه آنجا تنگنا در تنگناست

Бсдши махдуми доими омада

بسدش مخدوم دایم آمده

Лаъли азуи ёқӯти ходими омада

لعل ازو یاقوت خادم آمده

Рустаи дандон ӯ дар баста буд

رسته دندان او در بسته بود

Дар ҳамаи бозори ҳасани он руста буд

در همه بازار حسن آن رسته بود

Гар бхндидии дамии он симбр

گر بخندیدی دمی آن سیمبر

Дар замон аз санги рстии нешикар

در زمان از سنگ رستی نیشکر

Аз занхдонаши сухан ҳайронӣ аст

از زنخدانش سخن حیرانی است

Зонка онҷо кӯй саргардонӣаст

زانکه آنجا کوی سرگردانیست

Бардаи гӯии ҳасани рӯйиш то бмоаҳ

برده گوی حسن رویش تا بماه

Гӯй ӯ бар моҳ ва пас дар гӯии чоҳ

گوی او بر ماه و پس در گوی چاه

Дар миёни гӯй ӯ чоҳи омада

در میان گوی او چاه آمده

Ваии аҷаби он чоҳи пурмоҳи омада

وی عجب آن چاه پرماه آمده

Аз хат ӯ ҳеҷ нақсоне набӯд

از خط او هیچ نقصانی نبود

Моҳро аз уқда товоне набӯд

ماه را از عقده تاوانی نبود

Лек гирди лавҳи симини он малеҳ

لیک گرد لوح سیمین آن ملیح

Хати бузад яъне баёз омад саҳеҳ

خط بزد یعنی بیاض آمد صحیح

Гарчи ақлами шарҳ ӯ некӯ диҳад

گرچه عقلم شرح او نیکو دهد

Лекин ӯ бояд ки шарҳ ӯ диҳад

لیکن او باید که شرح او دهد

Ончунон рўӣӣ ки он ӯ сазад

آنچنان روئی که آن او سزد

Шарҳи он ҳам аз забон ӯ сазад

شرح آن هم از زبان او سزد

Гашти мардӣ аз сипоҳи шаҳриёр

گشت مردی از سپاه شهریار

Ошиқ ӯ ошиқии бас бе қарор

عاشق او عاشقی بس بی قرار

БеРахш аз бас ки хӯн бигиристӣ

بی رخش از بس که خون بگریستی

Ҳамчуи лолаи ғарқа дар хӯни зистӣ

همچو لاله غرقه در خون زیستی

Белабаш аз бас ки мотам доштӣ

بی لبش از بس که ماتم داشتی

Гӯиёи сад мурда дарҳам доштӣ

گوئیا صد مرده درهم داشتی

Бехаташ аз бас ки дар хӯн омадӣ

بی خطش از بس که در خون آمدی

Аз шафақи гўӣӣ ки берун омадӣ

از شفق گوئی که بیرون آمدی

Дар ғамаш аз бас ки саргардон шудӣ

در غمش از بس که سرگردان شدی

Гӯиёи як гӯй ва сад чавгон шудӣ

گوئیا یک گوی و صد چوگان شدی

Ҳар замони як дард ӯ сад беш гашт

هر زمان یک درد او صد بیش گشت

Хешро мекишт то бихўиши гашт

خویش را میکشت تا بیخویش گشت

Шоҳро омад зи ишқ ӯ хабар

شاه را آمد ز عشق او خبر

Пораи онҷои фурӯи афканди сар

پارهٔ‌آنجا فرو افکند سر

Гуфт фармойанд то фардои пагоҳ

گفت فرمایند تا فردا پگاه

Дар фалони саҳро буд арзи сипоҳ

در فلان صحرا بود عرض سپاه

Пас писарро гуфт шоҳи номвар

پس پسر را گفت شاه نامور

Ҷомаи зебои фурӯи пӯш эй писар

جامهٔ زیبا فرو پوش ای پسر

Шона кун мрғўли зулфат аз гулоб

شانه کن مرغول زلفت از گلاب

Гирди бФшон аз рух чун офтоб

گرد بفشان از رخ چون آفتاب

Андак ороиш макун бисёр кун

اندک آرایش مکن بسیار کن

Ҳарчӣ битавонӣ ҳама бар кор кун

هرچه بتوانی همه بر کار کن

Мураккабии раҳвору зебои брншин

مرکبی رهوار و زیبا برنشین

Арз хоҳад буд фардои брншин

عرض خواهد بود فردا برنشین

Рӯзи дигари сӯй саҳро рафт шоҳ

روز دیگر سوی صحرا رفت شاه

Арз мекард аз ҳамаи сўӣии сипоҳ

عرض میکرد از همه سوئی سپاه

Шоҳ бо шҳзодаҳу соҳиби хабар

شاه با شهزادهٔ‌و صاحب خبر

Ҳар дамӣ мекард аз болои назар

هر دمی میکرد از بالا نظر

Шоҳ бо соҳиб хабар гуфт он замон

شاه با صاحب خبر گفت آن زمان

Кони ҷавон ошиқ ояд дар миён

کان جوان عاشق آید در میان

Даст бар зонуии ман зани он нафас

دست بر زانوی من زن آن نفس

То бидонам ман ки кист он ҳечкас

تا بدانم من که کیست آن هیچکس

Чун замонӣ буд ҳам паҳлавӣ ӯ

چون زمانی بود هم پهلوی او

Даст зад оҳиста бар зонуӣ ӯ

دست زد آهسته بر زانوی او

Кард шоҳи онҷоигаҳи ҳолеи нигоҳ

کرد شاه آنجایگه حالی نگاه

Буд брноӣӣ чу сарвии зери моҳ

بود برنائی چو سروی زیر ماه

Гирди маи хаттӣ сиёҳ оварда буд

گرد مه خطی سیاه آورده بود

Сари бхт бар ҷон бароа оварда буд

سر بخط بر جان براه آورده بود

Ҳам қбоӣии сахти некӯ дар буриш

هم قبائی سخت نیکو در برش

Ҳам кулоҳи шӯшаи зар бар сараш

هم کلاه شوشهٔ زر بر سرش

Ҳам силаҳаши чусти ҳам ӯ чуст буд

هم سلاحش چست هم او چست بود

Гӯиё аз ишқ берун раст буд

گوئیا از عشق بیرون رست بود

Чун фурӯди омадамёни арзи гоҳ

چون فرود آمدمیان عرض گاه

Дар писар мекард дуздидаи нигоҳ

در پسر میکرد دزدیده نگاه

Шаҳи писарро гуфт аз асби ои зер

شه پسر را گفت از اسب آی زیر

Бозкни банди қабо дар рӯи далер

بازکن بند قبا در رو دلیر

Дар миёни ин сипоҳ эй неки бахт

در میان این سپاه ای نیک بخت

Дар буриши гир ва басӣ бифишор сахт

در برش گیر و بسی بفشار سخت

Рӯй бар рӯйиши ҳаме на ҳар нафас

روی بر رویش همی نه هر نفس

Ҳамчунон мебош то гӯям ки бас

همچنان میباش تا گویم که بس

Он писари ҳоле биҷой оварад роз

آن پسر حالی بجای آورد راز

Мешуд вебанд қабо мекард боз

میشد وبند قبا میکرد باز

эй аҷаб ҳар банди кӯ бар мекушод

ای عجب هر بند کو بر میگشاد

Сад гиреҳи бурҷон ошиқ мефитод

صد گره برجان عاشق میفتاد

Шуд бар бурнои бғорти карданаш

شد بر برنا بغارت کردنش

Даст чанбар кард гирди гарданаш

دست چنبر کرد گرد گردنش

Баъд аз онаш оварад дар зери қабо

بعد از آنش آورد در زیر قبا

Муҳкамаш медошт аз бими фано

محکمش میداشت از بیم فنا

То бдирӣ ҳамчунон мидоштш

تا بدیری همچنان میداشتش

Аз бар худ ҳеҷ мингзоштш

از بر خود هیچ مینگذاشتش

Гуҳ наҳодӣ рӯй худ бар рӯй ӯ

گه نهادی روی خود بر روی او

Гоҳи бастии мӯии худ бар мӯӣ ӯ

گاه بستی موی خود بر موی او

Ваии аҷаб аз пеш ва пас чандон сипоҳ

وی عجب از پیش و پس چندان سپاه

Хира мекарданд дар ҳар ду нигоҳ

خیره میکردند در هر دو نگاه

То ки овоз омадаш аз шаҳриёр

تا که آواز آمدش از شهریار

К-эии гиромии дасти азу акнӯн бидор

کای گرامی دست ازو اکنون بدار

Чун писар кард аз бар хешаши раҳо

چون پسر کرد از بر خویشش رها

Бар замин афтоду ҷон зу шуд ҷудо

بر زمین افتاد و جان زو شد جدا

Чун ҷудо мегашт ҷонон аз буриш

چون جدا میگشت جانان از برش

Рафт боҷонони баҳами ҷон аз буриш

رفت باجانان بهم جان از برش

Зон қабо танг омадаш бо ҷони хеш

زان قبا تنگ آمدش با جان خویش

Кӯи қабои пӯшед бо ҷонони хеш

کو قبا پوشید با جانان خویش

Ҷон бо ҷонони баҳам дар як қабо

جان با جانان بهم در یک قبا

Чун тавонад гашти як дам зу ҷудо

چون تواند گشت یک دم زو جدا

Лоҷарами ҷонон чу азм роҳ кард

لاجرم جانان چو عزم راه کرد

Пеши азуи ҷони қасди манзил гоҳ кард

پیش ازو جان قصد منزل گاه کرد

Бар сари раҳи машҳадӣ буд он шоҳ

بر سر ره مشهدی بود آن شاه

Ҳам падари ҳам модараши онҷоигоаҳ

هم پدر هم مادرش آنجایگاه

Шаҳи ҷавонро гуфт то шастанд пок

شه جوان را گفت تا شستند پاک

Пас дар он Машҳади нҳодндши бхок

پس در آن مشهد نهادندش بخاک

Соилӣ пурсед азон зеру зибр

سایلی پرسید ازان زیر و زبر

Гуфт даъвӣ кард ишқи ин писар

گفت دعوی کرد عشق این پسر

Хостам то бохабари гирдами зи роз

خواستم تا باخبر گردم ز راز

Кони ҳақиқат буд Аслан ё муҷоз

کان حقیقت بود اصلا یا مجاز

Худ ҳақиқат буду марди кор буд

خود حقیقت بود و مرد کار بود

Лоҷарам аз ишқи бархӯрдор буд

لاجرم از عشق برخوردار بود

Гуфт чун бурноӣ ошиқ шуд ҳалок

گفت چون برنای عاشق شد هلاک

Андарони Машҳад чаро кардӣ бхок

اندران مشهد چرا کردی بخاک

Шоҳ гуфташ ҳарки бар даргоҳи мо

شاه گفتش هرکه بر درگاه ما

Кушта шуд дар дӯстӣу роҳи мо

کشته شد در دوستی و راه ما

Ҳам з мо бошад яке аз мо буд

هم ز ما باشد یکی از ما بود

Гар чунин ошиқи шӯии зебо буд

گر چنین عاشق شوی زیبا بود

Ҳарки ӯ дар ишқи оташ бор нест

هرکه او در عشق آتش بار نیست

Зарра бо сари ишқаш кор нест

ذرهٔ با سر عشقش کار نیست

Оташ аз гармии ошиқ мурда шуд

آتش از گرمی عاشق مرده شد

Пас зхҷлти ҳамчуи ях афсурда шуд

پس زخجلت همچو یخ افسرده شد