Гуфт чун ёқӯб бар азми сафар

گفت چون یعقوب بر عزم سفر

Рафт аз канъони буруни пеши писар

رفت از کنعان برون پیش پسر

Мисрён бепоу сари бархестанд

مصریان بی پا و سر برخاستند

Пой то сари Мисрро оростанд

پای تا سر مصر را آراستند

Чун Зулайхоро хабар омад азон

چون زلیخا را خبر آمد ازآن

На бпоӣ аммо басар омад давон

نه بپای اما بسر آمد دوان

Жанда бар сар фиканд он бе қарор

ژندهٔ بر سر فکند آن بی قرار

Бар миёни хок раҳ бинишаст хор

بر میان خاک ره بنشست خوار

Юсуфи садиқро бар раҳгузар

یوسف صدیق را بر رهگذر

АўФтоди охири барон бе дили назар

اوفتاد آخر برآن بی دل نظر

Тозӣона буд бар асбаши бадаст

تازیانه بود بر اسبش بدست

Баради ҳолеи сӯии он маҷнӯни маст

برد حالی سوی آن مجنون مست

Баркашид аз дили дамии он сӯхта

برکشید از دل دمی آن سوخته

Тозӣонаши гашт аз он афрӯхта

تازیانش گشت از آن افروخته

эй аҷаб чун гашт аз он оташи баланд

ای عجب چون گشت از آن آتش بلند

Тозӣонаи Юсуф аз дасти аўФкнд

تازیانه یوسف از دست اوفکند

То Зулайхо гуфт эй покизаи дайн

تا زلیخا گفت ای پاکیزه دین

Нест дар хӯрд ҷавонмардяти ин

نیست در خورد جوانمردیت این

Оташӣ каз ҷон ман омад бароа

آتشی کز جان من آمد براه

Ту бадасти андар наме дории нигоҳ

تو بدست اندر نمی داری نگاه

Солҳо зини оташами пар буд ҷон

سالها زین آتشم پر بود جان

Гӯи туро дар даст бош ин як замон

گو ترا در دست باش این یک زمان

Ончӣ аз ишқи ту аз ҷонам дамид

آنچه از عشق تو از جانم دمید

Як нафас дар даст натавонӣ кашид

یک نفس در دست نتوانی کشید

Ту сари мардони динии ман занӣ

تو سر مردان دینی من زنی

Ин вафодорӣ буд бо чун манӣ

این وفاداری بود با چون منی

Шарҳ додани ҳоли ошиқи ҷовдон

شرح دادن حال عاشق جاودان

Аз иборат бартараст ва аз баён

از عبارت برترست و از بیان

Гар зФон гардад ду гетии солҳо

گر زفان گردد دو گیتی سالها

Ҳам наёрад дод шарҳи ҳолҳо

هم نیارد داد شرح حالها