Хонд Довӯди паёмбари шасти сол

خواند داود پیامبر شست سال

Бар сари халқони збўри зулҷалол

بر سر خلقان زبور ذوالجلال

эй аҷаби овоз чун бардоштӣ

ای عجب آواز چون برداشتی

Ақли робри ҷой худ нагузоштӣ

عقل رابر جای خود نگذاشتی

Бод аз рафтан боситодӣ хамӯш

باد از رفتن باستادی خموش

Баргҳои шохи гаштии ҷумлаи гӯш

برگهای شاخ گشتی جمله گوش

Оби фориғ аз давидан омадӣ

آب فارغ از دویدن آمدی

Мурғи маъзул аз париданд омадӣ

مرغ معزول از پریدند آمدی

Гарчи хуши овозяш бисёр буд

گرچه خوش آوازیش بسیار بود

Лек аз мотам набӯд аз кор буд

لیک از ماتم نبود از کار بود

Лоҷарами як одамӣ нагиристӣ

لاجرم یک آدمی نگریستی

Мишнўдии халқ ва хуш мезистӣ

میشنودی خلق و خوش میزیستی

Оқибат чун зарбатӣ хӯрд аз қадар

عاقبت چون ضربتی خورد از قدر

Шуд дилу ҷонаши ҳамаи зеру зибр

شد دل و جانش همه زیر و زبر

Навҳаи худро бсҳро шуд бурун

نوحهٔ خود را بصحرا شد برون

Шуд равони азнўҳаҳ ӯ ҷӯии хӯн

شد روان ازنوحهٔ او جوی خون

Чун шуд овози хуш ӯ дарднок

چون شد آواز خوش او دردناک

эй аҷаб шуд чли ҳазор онҷои ҳалок

ای عجب شد چل هزار آنجا هلاک

Ҳаркии он овоз бишунидӣ зи давр

هرکه آن آواز بشنیدی ز دور

Гаштии андари ҷон фишондани носабур

گشتی اندر جان فشاندن ناصبور

То хитоб омад ки эй Довӯди пок

تا خطاب آمد که ای داود پاک

Одамӣ шуд чли ҳазор аз ту ҳалок

آدمی شد چل هزار از تو هلاک

Пеши азин каси ронмишди дида тар

پیش ازین کس رانمیشد دیده تر

Ин замон бингар ки чун шуд коргар

این زمان بنگر که چون شد کارگر

Лоҷарам акнӯн чу карти аўФтод

لاجرم اکنون چو کارت اوفتاد

Оташӣ дар рӯзгорати аўФтод

آتشی در روزگارت اوفتاد

Навҳаи ту чун бирафт аздрди кор

نوحهٔ تو چون برفت ازدرد کار

Бар сари ту ҷон фишондам чли ҳазор

بر سر تو جان فشاندم چل هزار

Буд овози хушати зини бештар

بود آواز خوشت زین بیشتر

Навҳаи мотам дигар бошад дигар

نوحهٔ ماتم دگر باشد دگر

Ҳарчӣ аз дардӣ ҳувайдо ояд он

هرچه از دردی هویدا آید آن

Халқи куштанро бсҳро ояд он

خلق کشتن را بصحرا آید آن

Мо зи одами дарди дайни михўостим

ما ز آدم درد دین میخواستیم

То ҷаҳониро бадв оростем

تا جهانی را بدو آراستیم

ӯ чу мард дард омад дар сиришт

او چو مرد درد آمد در سرشت

Пок шуд аз ранг ва аз буии биҳишт

پاک شد از رنگ و از بوی بهشت

Зан кунад рангӣу бўӣии ихтиёр

زن کند رنگی و بوئی اختیار

Мардро бо ранг ва бо бўӣӣ чикор

مرد را با رنگ و با بوئی چکار

Лоҷарам чун аҳбтўш омад хитоб

لاجرم چون اهبطوش آمد خطاب

Пой то сар дард омаду изтироб

پای تا سر درد آمد و اضطراب

Ҳар крои дил дар маваддат зинда шуд

هر کرا دل در مودت زنده شد

Дар хусусияти худоро банда шуд

در خصوصیت خدا را بنده شد

Сар на печид аз адаб то зинда буд

سر نه پیچید از ادب تا زنده بود

Лоҷарами пайвастаи сари афканда буд

لاجرم پیوسته سر افکنده بود