Дъўӣии бади сӯфии дарвеш ро
دعوئی بد صوفی درویش را
Сӯии қозии баради хасми хеш ро
سوی قاضی برد خصم خویش را
Сӯфии он даъвӣ чу кард онҷоигоаҳ
صوفی آن دعوی چو کرد آنجایگاه
Байнатро хосташи қозии гувоҳ
بیّنت را خواستش قاضی گواه
Рафт сӯфии вдл аз банд оваред
رفت صوفی ودل از بند آورید
Дар гувоҳии сўФӣӣ чанд оваред
در گواهی صوفئی چند آورید
Қозиши гФтодгр бояд гувоҳ
قاضیش گفتادگر باید گواه
Баради даҳ сӯфӣ дигар онҷоигоаҳ
برد ده صوفی دگر آنجایگاه
Боз қозӣ гуфт эй марди муҷоз
باز قاضی گفت ای مرد مجاز
Суфиёнро мемеар ӣнҷои фароз
صوفیان را می میار اینجا فراز
Зонка ҳар сӯфӣ ки бо худ оварӣ
زانکه هر صوفی که با خود آوری
Як тананд эшон агар сад оварӣ
یک تنند ایشان اگر صد آوری
Чун адад набӯд миёни он гуруҳ
چون عدد نبود میان آن گروه
Ду гувоҳовар на зон он гуруҳ
دو گواه آور نه زان آن گروه
Кин гуруҳеанд чун як тан шуда
کاین گروهی اند چون یک تن شده
Ваз майонишон расми мо ва ман шуда
وز میانشان رسم ما و من شده
Ҳар ки як дами аўФтоди ин ҷойгоҳ
هر که یک دم اوفتاد این جایگاه
То абад ҷовид бархезад зи роҳ
تا ابد جاوید برخیزد ز راه
Ном ӯ аз ҳар ду олам гум шавад
نام او از هر دو عالم گم شود
Ҳамчуи як шабнам ки дар қулзум шавад
همچو یک شبنم که در قلزم شود