Ғофилӣ мешуд бсҳрои рӯзи барф
غافلی میشد بصحرا روز برف
Дид мардиро зи мардони шигарф
دید مردی را ز مردان شگرف
Барф мерафт он бузург ва мегузашт
برف میرفت آن بزرگ و میگذشت
Донаи мипошид дар саҳрои вдшт
دانه میپاشید در صحرا ودشت
Барф дар гармӣ чу оташ мефишонд
برف در گرمی چو آتش میفشاند
Мурғаконро дона хуш мефишонд
مرغکان را دانهٔ خوش میفشاند
Ғофил ӯро гуфт эй бас бе хабар
غافل او را گفت ای بس بی خبر
Нест вақти кишт ин ноед бабр
نیست وقت کشت این ناید ببر
Дар чунин фаслӣ ки корди дона
در چنین فصلی که کارد دانهٔ
Вар касе корд буд девона
ور کسی کارد بود دیوانهٔ
Мард гуфташ ин чаҳ гӯям зишт нест
مرد گفتش این چه گویم زشت نیست
Кишт инаст ва ҷузин худ кишт нест
کشت اینست و جزین خود کشت نیست
Вақти кишт ман кунунаст эй писар
وقت کشت من کنونست ای پسر
Гар ту нашиносӣ ҷунунаст эй писар
گر تو نشناسی جنونست ای پسر
Ин замин кин тухми афкандами дарав
این زمین کاین تخم افکندم درو
Аз сиришками оби мибндми дарав
از سرشکم آب میبندم درو
Он дарав чун вақташ ояд ман кунам
آن درو چون وقتش آید من کنم
Вони заминро гов дар хирман кунам
وآن زمین را گاو در خرمن کنم
То ба кӣ аз хом бӯдани сӯзи кӯ
تا به کی از خام بودن سوز کو
Чанд аз торикии шаби рӯзи кӯ
چند از تاریکی شب روز کو
эй намозати нонамозии омада
ای نمازت نانمازی آمده
Поки бозии ту бозии омада
پاک بازی تو بازی آمده
Чун намози ту чунин пуртафриқаи сет
چون نماز تو چنین پرتفرقه ست
Тарк кун кин нест адои ин мхрқаҳи сет
ترک کن کاین نیست ادا این مخرقه ست