Он ғарибиро вазорат дод шоҳ

آن غریبی را وزارت داد شاه

Ёфт умрӣ дар вазорати обу ҷоҳ

یافت عمری در وزارت آب و جاه

Оқибат чун перӣ омад коргар

عاقبت چون پیری آمد کارگر

Хости он дастури дастурии магар

خواست آن دستور دستوری مگر

Гуфт хоҳам кард азлати ихтиёр

گفت خواهم کرد عزلت اختیار

Зонка митрсми зи марг эй шаҳриёр

زانکه میترسم ز مرگ ای شهریار

Манъ накунад подшоҳи сарфароз

منع نکند پادشاه سرفراز

То рӯми зинҷои биҷои хеши боз

تا روم زینجا بجای خویش باز

Мегузорам рӯзу шаб дар тоъатӣ

میگذارم روز و شب در طاعتی

Пас дуои мигўимт ҳар соъатӣ

پس دعا میگویمت هر ساعتی

Шоҳ гуфташ ту ки аввал омадӣ

شاه گفتش تو که اول آمدی

Дар тиҳии дастӣ маъаттал омадӣ

در تهی دستی معطل آمدی

Ҳарчӣ дорӣ ҷумла кун таслими шоҳ

هرچه داری جمله کن تسلیم شاه

Ҳамчуи аввали рӯзи рӯи зинҷоигоаҳ

همچو اول روز رو زینجایگاه

Чун ту аинҷоомдии дастии тиҳӣ

چون تو اینجاآمدی دستی تهی

Мерӯй бо ин ҳамаи ганҷ онгаҳе

میروی با این همه گنج آنگهی

Марди гуфтогар вазорати сохтам

مرد گفتا گر وزارت ساختم

Нақди умрам дар раҳи ту бохатм

نقد عمرم در ره تو باختم

Нақди ман бо ман даҳ он хеши гир

نقد من با من ده آن خویش گیر

Варна тани зани тарки он хеши гир

ورنه تن زن ترک آن خویش گیر

Кас чаҳ донад то чаҳ нақдии баси азиз

کس چه داند تا چه نقدی بس عزیز

Бохатми ман дар раҳи малики ту низ

باختم من در ره ملک تو نیز

Чун ҳамаи сармояи ту умр буд

چون همه سرمایه تو عمر بود

Пас чаро бар бод додӣ умри зуд

پس چرا بر باد دادی عمر زود

Чун чунин сармоя аз дастат бирафт

چون چنین سرمایه از دستت برفت

Ҳарчӣ он будаст ё ҳастат бирафт

هرچه آن بودست یا هستت برفت

Ту чаҳ донеи қадари умр эй ҳечкас

تو چه دانی قدر عمر ای هیچکس

Мурдагон донанд қадари умри бас

مردگان دانند قدر عمر بس

Боз пресс аз аҳли гӯристони ту низ

باز پرس از اهل گورستان تو نیز

То чаҳ мигўинд аз умри азиз

تا چه میگویند از عمر عزیز