Хўондмҳмўдро сар бе хўишӣӣ

خواندمحمود را سر بی خویشئی

Ошиқиро монда дар дрўишӣӣ

عاشقی را مانده در درویشئی

Ошиқи дарвеш буду сӯхта

عاشق درویش بود و سوخته

Сина ҳамчун чароғи афрӯхта

سینهٔ همچون چراغ افروخته

Гуфт эй дарвеш бо ман рози гӯй

گفت ای درویش با من راز گوی

Нукта аз ишқи въошқи бозгуӣ

نکتهٔ از عشق وعاشق بازگوی

Зонка мигўинд мард ошиқаст

زانکه میگویند مرد عاشقست

Ҳарчӣ ту дар ишқ гўӣӣ лоиқаст

هرچه تو در عشق گوئی لایقست

Буд Аёзи моҳрӯии онҷоигоаҳ

بود ایاز ماهروی آنجایگاه

Чуст бар пои истодаи пеши шоҳ

چست بر پای ایستاده پیش شاه

Ошиқ дарвеш гуфт эй шаҳриёр

عاشق درویش گفت ای شهریار

Ту на ошиқи туро бо ин чикор

تو نهٔ عاشق ترا با این چکار

Нуктаи ушшоқи ошиқро сазост

نکتهٔ عشاق عاشق را سزاست

Гар напурсӣ чун на ошиқ равост

گر نپرسی چون نهٔ عاشق رواست

Шоҳ гуфт охир чаро ошиқи ним

شاه گفت آخر چرا عاشق نیم

Ошиқиро ба зи ту лоиқи ним

عاشقی را به ز تو لایق نیم

Гуфт агар ту ҳеҷ ошиқ бӯда

گفت اگر تو هیچ عاشق بودهٔ

Шод бинишаста наме осӯда

شاد بنشسته نمی آسودهٔ

Хуш буд ошиқ нишаста дили биҷой

خوش بود عاشق نشسته دل بجای

Бар сараши устодаи маъшӯқаши бпоӣ

بر سرش استاده معشوقش بپای

Ишқрогар бўдӣии соҳиби яқин

عشق را گر بودئی صاحب یقین

Нестии устодаи маъшӯқати чунин

نیستی استاده معشوقت چنین

Кору бори салтанати дории ту дӯст

کار و بار سلطنت داری تو دوست

Пас басари борят ишқӣ орзӯаст

پس بسر باریت عشقی آرزوست

Ишқ дар дарвешӣ ва хорӣ диҳанд

عشق در درویشی و خواری دهند

На бакору бори сар борӣ диҳанд

نه بکار و بار سر باری دهند

Хусравии баси бошиддат эй шаҳриёр

خسروی بس باشدت ای شهریار

Ишқ ва дарвешӣ бирав бо ман гузор

عشق و درویشی برو با من گذار

Ишқ дар маъшӯқи фонӣ гаштан аст

عشق در معشوق فانی گشتن است

Мурдан ӯро зиндагонӣ гаштан аст

مردن او را زندگانی گشتن است

Зиндагонигар туро аз марг нест

زندگانی گر ترا از مرگ نیست

Ошиқӣ варзиданати пар барг нест

عاشقی ورزیدنت پر برگ نیست

Дар мақоми ишқ агар болиғи шӯй

در مقام عشق اگر بالغ شوی

Аз азоби ҷовдони фориғи шӯй

از عذاب جاودان فارغ شوی