Дар раҳе мешуд сулаймон бо сипоҳ

در رهی میشد سلیمان با سپاه

Дид ҷуфтии съўаҳро як ҷойгоҳ

دید جفتی صعوه را یک جایگاه

Ҳар ду ишқи икдгри мибохтнд

هر دو عشق یکدگر میباختند

Ҳар ду бо дил сӯхтани мисохтнд

هر دو با دل سوختن میساختند

Гоҳи ин як ноз карду гоҳи он

گاه این یک ناز کرد و گاه آن

Гоҳи ин оғоз карду гоҳи он

گاه این آغاز کرد و گاه آن

Съўаҳи ошиқ зФон бикшод ва гуфт

صعوهٔ عاشق زفان بگشاد و گفت

Ту ба никўӣии марои тоқӣу ҷуфт

تو به نیکوئی مرا طاقی و جفت

Ҳарчӣ фармудӣ чунон кардам ҳама

هرچه فرمودی چنان کردم همه

Корҳои ту бҷон кардам ҳама

کارهای تو بجان کردم همه

Вар дигар Фрмоӣим фармон кунам

ور دگر فرمائیم فرمان کنم

Ҳарчӣ ту ҳукмам кунӣ аз ҷон кунам

هرچه تو حکمم کنی از جان کنم

Гар туами гўӣии фурӯи орми бахуд

گر توام گوئی فرو آرم بخود

Қуббаи малики сулаймон аз лагад

قبهٔ ملک سلیمان از لگد

Чун сулаймон рафт бо айвони хеш

چون سلیمان رفت با ایوان خویش

Гуфт то он съўаҳро хонданди пеш

گفت تا آن صعوه را خواندند پیش

Съўаҳ чун омад бидид он кору бор

صعوه چون آمد بدید آن کار و بار

Шуд з ларзидан чу барқии биқрор

شد ز لرزیدن چو برقی بیقرار

Пас сулаймон гуфт чандинии млоФ

پس سلیمان گفت چندینی ملاف

Съўаҳро лофи ма аз кӯҳи қоф

صعوهٔ را لاف مه از کوه قاف

Ту ки қодири нестии як ҳуба ро

تو که قادر نیستی یک حبه را

Аз лагад чун башиканӣ ин қубба ро

از لگد چون بشکنی این قبه را

Аз сулаймони съўаҳ чун башнавад роз

از سلیمان صعوه چون بشنود راز

Гуфт эй дар дайну дунёи сарфароз

گفت ای در دین و دنیا سرفراز

Номаи номӯси ошиқро мудом

نامهٔ ناموس عاشق را مدام

Меҳрӣ аз итўӣу лоиҳкии тамом

مهری از یطوی و لایحکی تمام

Ошиқон аз бас ки ғайрат доштанд

عاشقان از بس که غیرت داشتند

Ҷони худро ғарқ ҳайрат доштанд

جان خود را غرق حیرت داشتند

Аз сари ҷони пок бар михостнд

از سر جان پاک بر میخاستند

Ҳарчӣ шан боист дар мехостанд

هرچه شان بایست در میخواستند