Дар бар девона шуд оқилӣ

در بر دیوانهٔ شد عاقلی

Дид он девонаро ғамгини дилӣ

دید آن دیوانه را غمگین دلی

Гуфт ғамгин аз ки гуфт аз худоӣ

گفت غمگین از کهٔ گفت از خدای

Каз ғам ӯ менадонам сари зи пой

کز غم او می ندانم سر ز پای

Мибтрсм зу вагар дидан буд

میبترسم زو و گر دیدن بود

Ҷумларо зу рӯй тарсидан буд

جمله را زو روی ترسیدن بود

Чун натарсанд аз касе халқони ҳама

چون نترسند از کسی خلقان همه

Кӯ чу гиреҳгонро диҳад сар дар рама

کو چو گرگان را دهد سر در رمه

То шубон биншинад ва мотам кунад

تا شبان بنشیند و ماتم کند

Чаҳ аҷабгар аз чунин кас ғам кунад

چه عجب گر از چنین کس غم کند

Кард имрӯзами чунин шӯридаи дайн

کرد امروزم چنین شوریده دین

То чаҳ хоҳад кард бо ман баъди азин

تا چه خواهد کرد با من بعد ازین

эй аҷаби девона низ аз бим ӯ

ای عجب دیوانه نیز از بیم او

Мекунад чун оқилони таслим ӯ

میکند چون عاقلان تسلیم او

Бим ӯ чун дил шикофӣ мекунад

بیم او چون دل شکافی میکند

Ақлро аз ақл софӣ мекунад

عقل را از عقل صافی میکند

То зҳибти ақл маҷнӯн меравад

تا زهیبت عقل مجنون میرود

Вази ҷунуни хеш дар хӯн меравад

وز جنون خویش در خون میرود