Он яке девона бар гӯрӣ бихуфт
آن یکی دیوانه بر گوری بخَفت
Аз сари он гӯри як дам ме нарафт
از سرِ آن گور یک دم مینرفت
Соилӣ гуфташ : « ки ту ошуфта Эй
سائلی گفتش: «که تو آشفتهای
Ҷумлаи умр аз чаҳ ӣнҷои хуфта Эй
جملهٔ عمر از چه اینجا خفتهای
Хези сӯии шаҳри ой , эй беқарор !
خیز سوی شهر آی، ای بیقرار!
То ҷаҳонии халқи бинӣ бешумор »
تا جهانی خلق بینی بیشمار»
Гуфт : « ин мурда , раҳами надиҳад ба роҳ
گفت: «این مُرده، رهم ندهد به راه
Ҳеҷ - мегуяд - Марви зини ҷойгоҳ
هیچ -میگوید- مرو زین جایگاه
Зонкаҳ аз рафтан раҳат гардад дароз
زآنکه از رفتن رهت گردد دراز
Оқибати ӣнҷоат бояд гашти боз
عاقبت اینجات باید گشت باز
Шаҳрёнро чун ба гӯристонаст роҳ
شهریان را چون به گورستانست راه
Ман чаҳ хоҳам кард шаҳрии пургуноҳ
من چه خواهم کرد شهری پرگناه
Май рӯми гирён чу меғ аз омадан
میروم گریان چو میغ از آمدن
Оҳ аз рафтан ! дареғ аз омадан ! »
آه از رفتن! دریغ از آمدن!»