Хутба дар наъту тавҳиди худоӣ

خطبهٔ در نعت و توحید خدای

Карда буд иншои бузургии раҳнамоӣ

کرده بود انشا بزرگی رهنمای

Саҷъ буд он хутбаи ранҷии барда буд

سجع بود آن خطبه رنجی برده بود

Пеши шайх куркон оварда буд

پیش شیخ کرکان آورده بود

Чун бихонад он хутбаро дар пеш ӯ

چون بخواند آن خطبه را در پیش او

Хости таҳсини табъи дурандеш ӯ

خواست تحسین طبع دوراندیش او

Шайхи гуфто бар дилами сад ғами ниҳод

شیخ گفتا بر دلم صد غم نهاد

Он дили бекор кин барҳами ниҳод

آن دل بیکار کاین برهم نهاد

Ҳар ки дили зиндаи сет дар савдои дайн

هر که دل زنده ست در سودای دین

Набӯдаш бе ҳеҷ шаки пурвои ин

نبودش بی هیچ شک پروای این

Як нишони марди бекори ин буд

یک نشان مرد بیکار این بود

Шуғли машғӯлони пиндори ин буд

شغل مشغولان پندار این بود

Мардро он хутба бар дил сард шуд

مرد را آن خطبه بر دل سرد شد

Хиҷлаташ овараду рӯйиш зард шуд

خجلتش آورد و رویش زرد شد

Ҳоли ман бо ин китоб инасту бас

حال من با این کتاب اینست و بس

Ҳуҷҷат бекорӣ дайнасту бас

حجت بیکاری دینست و بس

Чанд гӯии охир эй дил тан бизан

چند گوی آخر ای دل تن بزن

Нафасро хомӯш кун гардан бизан

نفس را خاموش کن گردن بزن

Чанд шеър чун шукри гўӣии ту хуш

چند شعر چون شکر گوئی تو خوش

Ҳамчуи бодомии зФон дар коми каш

همچو بادامی زفان در کام کش

Пунбаро якборагӣ баркаш зи гӯш

پنبه را یکبارگی برکش ز گوش

Дар даҳан на муҳкам ва биншин хамӯш

در دهن نه محکم و بنشین خموش