Аз арстолис пурседанд роз

از ارسطالیس پرسیدند راز

Кон чаҳ майдонӣ ки дар умри дароз

کان چه میدانی که در عمر دراز

Бегунаҳ дар хӯрд зиндон омадаст

بی گنه در خورد زندان آمدست

Гуфт ончаши ҳабс дандон омадаст

گفت آنچش حبس دندان آمدست

Ончӣ ӯ маҳбӯс мебояд мудом

آنچه او محبوس میباید مدام

Он зФони тест дар зиндони ком

آن زفان تست در زندان کام

Ду дар аз дандон ва ду дар аз лабаш

دو در از دندان و دو در از لبش

Баста медоранд ҳар рӯзу шабаш

بسته میدارند هر روز و شبش

То магари як лаҳза гирад қарор

تا مگر یک لحظهٔ گیرد قرار

Вонгҳши ҷуз биқрорӣ нест кор

وآنگهش جز بیقراری نیست کار

Ҳар ки хомӯшаст собит омадаст

هر که خاموشست ثابت آمدست

Иззати зари байн ки сомит омадаст

عزت زر بین که صامت آمدست

Бо ки гӯям дарди дил чун кас намонад

با که گویم درد دل چون کس نماند

Тани занам каз умри ман ҳам бас намонад

تن زنم کز عمر من هم بس نماند

Чун хамӯшӣ ин ҳама миқдор дошт

چون خموشی این همه مقدار داشت

Лек ду доъим бар гуфтор дошт

لیک دو داعیم بر گفتار داشت

Ҷони ман чун буд масту биқрор

جان من چون بود مست و بیقرار

Бар нмизди як нафас аз дарди кор

بر نمیزد یک نفس از درد کار

Гар дамии тани миздм аз ҷони пок

گر دمی تن میزدم از جان پاک

Май баромад аз хамӯшӣ сад ҳалок

می برآمد از خموشی صد هلاک

Аз азал чун ишқ бо ҷон хуй кард

از ازل چون عشق با جان خوی کرد

Шӯри ишқами ин чунин пургӯй кард

شور عشقم این چنین پرگوی کرد

Аз шароби ишқ чун лоиъқлм

از شراب عشق چون لایعقلم

Кӣ тавонад шуд хамӯшӣ ҳосилам

کی تواند شد خموشی حاصلم

Кошкӣ ҷони маро будӣ қарор

کاشکی جان مرا بودی قرار

То ҳамеша тан задан будем кор

تا همیشه تن زدن بودیم کار

Ончӣ дар ҷони ман огоҳ ҳаст

آنچه در جانِ منِ آگاه هست

наменадонам то бдонҷо роҳ ҳаст

می ندانم تا بدآنجا راه هست

Чун нмибинми бъолми марди хеш

چون نمیبینم بعالم مرد خویش

намефурӯ гӯям бдонҷои дарди хеш

می فرو گویم بدآنجا درد خویش

Доъии дигари марои он буду бас

داعی دیگر مرا آن بود و بس

Кин ҳадисам шуд бҳҷт ҳар нафас

کاین حدیثم شد بحجت هر نفس