Раҳравиро чун даромад вақти марг

رهروی را چون درآمد وقت مرگ

Ларза афтод бар ваии ҳамчуи барг

لرزهٔ افتاد بر وی همچو برگ

Ашк меборид ҳамчун абри зор

اشک میبارید همچون ابر زار

Пас чу оташ даст мезад биқрор

پس چو آتش دست میزد بیقرار

Соилӣ гуфташ чроӣии мунқалиб

سایلی گفتش چرائی منقلب

Дар чунин вақте чаҳ бошӣ музтариб

در چنین وقتی چه باشی مضطرب

Дили бахуди бозовару ороми гир

دل بخود باز آور و آرام گیر

Ҷамъ кун худро бшўлидаҳи ммир

جمع کن خود را بشولیده ممیر

Гуфт мумкин нест оромами басӣ

گفت ممکن نیست آرامم بسی

Зонкаҳи ин дам мерӯм пеш касе

زآنکه این دم میروم پیش کسی

Кин ҷаҳон ва он ҷаҳон ва ҳаст ва нест

کاین جهان و آن جهان و هست و نیست

Куфру ислому бад ва некаш якеаст

کفر و اسلام و بد و نیکش یکیست

Онкасиро кин ҳамаи яксон буд

آنکسی را کاین همه یکسان بود

Пеш ӯ рафтан на баси осон буд

پیش او رفتن نه بس آسان بود

Мерӯм пеши чунин кас бас равост

میروم پیش چنین کس بس رواست

Гар битарсам тарси ӣнҷо худ сазост

گر بترسم ترس اینجا خود سزاست

Мерӯм пеши чунин кас чун буд

میروم پیش چنین کس چون بود

Гар ҳазорон дил буд пурхӯн буд

گر هزاران دل بود پرخون بود

Чанд андешам ки ҷон ман бсухт

چند اندیشم که جان من بسوخت

Вази туфи ҷонами зФон ман бсухт

وز تف جانم زفان من بسوخت

Дар нахоҳад дод каси овоз ро

در نخواهد داد کس آواز را

То ки хоҳад баради паии ин роз ро

تا که خواهد برد پی این راز را

Шуд зи бими хоки сангу ҳонги ман

شد ز بیم خاک سنگ و هنگ من

Хоки худ нпзирдм аз нанги ман

خاک خود نپذیردم از ننگ من

Баради ғифлати рӯзгорам чун кунам

برد غفلت روزگارم چون کنم

Барнаёмад ҳеҷ корам чун кунам

برنیامد هیچ کارم چون کنم

Барда дар бозии дунёи рӯзгор

برده در بازی دنیا روزگار

Чун тавонам рафт пеши кирдигор

چون توانم رفت پیش کردگار