Кӯдакӣ мерафт ва дар раҳ мегирист

کودکی میرفت و در ره میگریست

Комилӣ гуфташ ки ин гиря з чист

کاملی گفتش که این گریه ز چیست

Гуфт бар устод бояд хонд дарс

گفت بر استاد باید خواند درس

Чун надорам ёди мигрими зи тарс

چون ندارم یاد میگریم ز ترس

Ҳарчӣ дар як ҳафта гуфт устоди боз

هرچه در یک هفته گفت استاد باز

Ин замонами ҷумла бояд дод боз

این زمانم جمله باید داد باز

Зини ғамам шояд агар дил хӯн кунам

زین غمم شاید اگر دل خون کنم

Чӯби сахт ва нест нарм чун кунам

چوب سخت و نیست نرم چون کنم

Зини сухани он пер комил шуд зи даст

زین سخن آن پیر کامل شد ز دست

Пушти умедаш аз он кӯдаки шикаст

پشت امیدش از آن کودک شکست

Гуфт ҳолу кори ман як як ҳама

گفت حال و کار من یک یک همه

Ҳаст ҳамчун ҳоли ин кӯдаки ҳама

هست همچون حال این کودک همه

Хуш бихуфта нарми нокардаи сабақ

خوش بخفته نرم ناکرده سبق

намебибояд рафт фардои пеши ҳақ

می بباید رفت فردا پیش حق

Нест дарсами нарми сахтами аўФтод

نیست درسم نرم سختم اوفتاد

Зонкаҳ дар пешаст чӯби Авестоад

زآنکه در پیش است چوب اوستاد

Подшоҳо омад ин дарвеши ту

پادشاها آمد این درویش تو

Бо ҷаҳонии дарди дил дар пеши ту

با جهانی درد دل در پیش تو

Гар ҷаҳонии тоъатами ҳосил буд

گر جهانی طاعتم حاصل بود

Гар нахоҳӣ ту ҳамаи ботил буд

گر نخواهی تو همه باطل بود

Гар нахоҳӣ давлати ғмхўораҳ

گر نخواهی دولت غمخوارهٔ

Кӣ буд нохостанро чора

کی بود ناخواستن را چارهٔ

Гар ҳамаи тавфиқ вагар хизлон буд

گر همه توفیق و گر خذلان بود

Ончии он бояд турои асли он буд

آنچه آن باید ترا اصل آن بود

Чун ҳавола боту омад ҳарчӣ ҳаст

چون حواله باتو آمد هرچه هست

Даргузар аз нек ва аз бад ҳар чаҳ ҳаст

درگذر از نیک و از بد هر چه هست