Дар муноҷоти он бузурги дайни шабӣ

در مناجات آن بزرگ دین شبی

Пеш ҳақ мекард оҳ ва ёрбӣ

پیش حق میکرد آه و یاربی

Гуфт илоҳӣ чун шавад ҳашари ошкор

گفت الهی چون شود حشر آشکار

Бар лаби дӯзахи хушии гирами қарор

بر لب دوزخ خوشی گیرم قرار

Пас бадасти орми яке ханҷари зи нур

پس بدست آرم یکی خنجر ز نور

Халқро миронм аз дӯзахи зи давр

خلق را میرانم از دوزخ ز دور

То зи дӯзахи сари басар эмин шаванд

تا ز دوزخ سر بسر ایمن شوند

Дар биҳишти ҷовдон сокин шаванд

در بهشت جاودان ساکن شوند

Ҳотифӣ овоз додаш он замон

هاتفی آواز دادش آن زمان

Гуфт ту хомӯш биншин ҳону ҳон

گفت تو خاموش بنشین هان و هان

Варна айб ту бигӯям ошкор

ورنه عیب تو بگویم آشکار

То кунандат халқи олами сангсор

تا کنندت خلق عالم سنگسار

Баъд азон дод он бузурги дайни ҷавоб

بعد ازآن داد آن بزرگ دین جواب

Гуфт ҳону ҳон чаҳ гуфтам носавоб

گفت هان و هان چه گفتم ناصواب

Ту бидон май орем то ин замон

تو بدان می آریم تا این زمان

Бргшоим бар сари халқони зФон

برگشایم بر سر خلقان زفان

Аз ту чандон бозгуем фазли вуҷӯд

از تو چندان بازگویم فضل وجود

Каз ҳама олам каст накунад суҷуд

کز همه عالم کست نکند سجود

Подшоҳо бо дамии сарди омадам

پادشاها با دمی سرد آمدم

Бо дилии пурғуссау дарди омадам

با دلی پرغصه و درد آمدم

Чун ним ман ҳеҷу огоҳии зи ман

چون نیم من هیچ و آگاهی ز من

эй ҳамаи ту пас чаҳ мехоҳӣ зи ман

ای همه تو پس چه میخواهی ز من

Гръзоби ту з сад рӯем буд

گرعذاب تو ز صد رویم بود

Дар хури як тора мӯем буд

در خور یک تارهٔ مویم بود

Лек як фазлат чу сад олам фитод

لیک یک فضلت چو صد عالم فتاد

Ҷурми ҷумла кам зи як шабнам фитод

جرم جمله کم ز یک شبنم فتاد

Омад аз ман ончӣ ояд аз лӣим

آمد از من آنچه آید از لئیم

Ту бикун низ ончӣ ояд аз Карим

تو بکن نیز آنچه آید از کریم