Ҳотами тоӣӣ чу аз дунё гусаст
حاتم طائی چو از دنیا گسست
Як бародар дошт бар ҷояш нишаст
یک برادر داشت بر جایش نشست
Гуфт ман дар ҷӯади дрхўоҳми кушод
گفت من در جود درخواهم گشاد
Чун бародар даст бархоҳам кушод
چون برادر دست برخواهم گشاد
Дар саховат соҳирӣ хоҳам намӯд
در سخاوت ساحری خواهم نمود
Ҳамчуи дарё гавҳарӣ хоҳам намӯд
همچو دریا گوهری خواهم نمود
Модараши гуфто ки ин ту кӣ кунӣ
مادرش گفتا که این تو کی کنی
Лек бе шаки номи ҳотам тай кунӣ
لیک بی شک نام حاتم طی کنی
Зонка он вақте ки ҳотам буд хирад
زانکه آن وقتی که حاتم بود خرد
Лаби бики пистони ман онгоҳи барад
لب بیک پستان من آنگاه برد
Кздгри пистони басӣ ё андакӣ
کزدگر پستان بسی یا اندکی
Шер хӯрдӣ дар бар ӯ кӯдакӣ
شیر خوردی در بر او کودکی
Гар набӯдӣ Тифли дигари ҳамбуриш
گر نبودی طفل دیگر همبرش
Нафратӣ будӣ зшири модараш
نفرتی بودی زشیر مادرش
Бози ту онгаҳ ки будӣ ширхор
باز تو آنگه که بودی شیرخوار
Ҳеҷ тифлиро накардӣ ихтиёр
هیچ طفلی را نکردی اختیار
Майли шер ман набӯдӣ як дамат
میل شیر من نبودی یک دمت
То дигар пистон набӯдӣ муҳкамат
تا دگر پستان نبودی محکمت
Буд як пистони бадастии он замонат
بود یک پستان بدستی آن زمانت
Вон дигар пистони ниҳодаи дрдҳонт
وآن دگر پستان نهاده دردهانت
Ин якеро дар даҳани мидоштӣ
این یکی را در دهن میداشتی
Ва он дигар якро бкс нагузоштӣ
و آن دگر یک را بکس نگذاشتی
Онкӣ дар тифлӣ кунад ин муҳкамӣ
آنکه در طفلی کند این محکمی
Кӣ тавонад кард ҳаргизи ҳотамӣ
کی تواند کرد هرگز حاتمی
Гар бародари ҳамчуи ҳотам шер хӯрд
گر برادر همچو حاتم شیر خورد
Ҳркҷо мурғӣаст ӯ анҷӣр хӯрд
هرکجا مرغیست او انجیر خورد
Корҳо бо қӯт аз бунёд ба
کارها با قوت از بنیاد به
Давлату иқболи модарзод ба
دولت و اقبال مادرزاد به
Гар бихонӣ шеъри ман эй поки дайн
گر بخوانی شعر من ای پاک دین
Шеъри ман аз шеъри гуфтани поки байн
شعر من از شعر گفتن پاک بین
Шоирами мшмр ки ман розии ним
شاعرم مشمر که من راضی نیم
Марди ҳолами шоири мозии ним
مرد حالم شاعر ماضی نیم
Айб ин шеъраст ва ин ашъор нест
عیب این شعرست و این اشعار نیست
Шеърро дар чашми кас миқдор нест
شعر را در چشم کس مقدار نیست
Ту махон шеъраш агар хонанда
تو مخوان شعرش اگر خوانندهٔ
Раҳи бмънӣ бар агар донанда
ره بمعنی بر اگر دانندهٔ
ШъргФтн чун зи роҳ вазн хост
شعرگفتن چون ز راه وزن خاست
Вази радиф ва қофия афтод рост
وز ردیف و قافیه افتاد راست
Гар буд андаки тафовути нақл ро
گر بود اندک تفاوت نقل را
Каж наёяд марди соҳиби ақл ро
کژ نیاید مرد صاحب عقل را
Чун гҳрдористи шеъри ман чу теғ
چون گهرداریست شعر من چو تیغ
Як дамии таҳсини мадор аз ман дареғ
یک دمی تحسین مدار از من دریغ
Зиракӣ бояд ки таҳсинам кунад
زیرکی باید که تحسینم کند
Аз басии аҳсант тамкинам кунад
از بسی احسنت تمکینم کند
Лек агар аблаҳ кунад таҳсини маро
لیک اگر ابله کند تحسین مرا
Он надорад менабояд ин маро
آن ندارد مینباید این مرا