Рафт сӯии осёӣии бўсъид

رفت سوی آسیائی بوسعید

Асияро дид дар гаштани мазид

آسیا را دید در گشتن مزید

Соъатии устоди охири бозгашт

ساعتی استاد آخر بازگشت

Бо гуруҳи хеши соҳиби рози гашт

با گروه خویش صاحب راز گشت

Гуфт ҳаст ин Асияи устоди нек

گفت هست این آسیا استاد نیک

Чашми номаҳрами нмибинд валек

چشم نامحرم نمیبیند ولیک

Зонка бо ман гуфт ин соъати ниҳон

زانکه با من گفت این ساعت نهان

Кин замони сӯфии манам андари ҷаҳон

کاین زمان صوفی منم اندر جهان

Дар тасаввуфгар ту ранҷӣ мебарӣ

در تصوف گر تو رنجی میبری

Ман бисмии пери ту дар сӯфӣгарӣ

من بسم پیر تو در صوفیگری

Рӯзу шаб дар худ кунам доими сафар

روز و شب در خود کنم دایم سفر

Пой бар ҷоем валикин дар гузар

پای بر جایم ولیکن در گذر

Гарчи миҷнбми нмиҷнбми зи ҷой

گرچه میجنبم نمیجنبم ز جای

Мерӯм аз пои басар аз сари бпоӣ

میروم از پا بسر از سر بپای

Мистонми баси дурушт аз ҳар касе

میستانم بس درشت از هر کسی

Медаҳум баси нарму мигрдми басӣ

میدهم بس نرم و میگردم بسی

Гар ҳама олам шавад зеру зибр

گر همه عالم شود زیر و زبر

Нест ҷузи саргаштагии корам дигар

نیست جز سرگشتگی کارم دگر

Лоҷарами пайваста дар кори омадам

لاجرم پیوسته در کار آمدم

Корро ҳамвора ҳамвори омадам

کار را همواره هموار آمدم

Ҳамчуи ман шӯгар ту ҳастӣ марди кор

همچو من شو گر تو هستی مرد کار

Варна биншин чун надории дрдкор

ورنه بنشین چون نداری دردکار

Кор ӯ пайвастаи андар ҷон нишаст

کار او پیوسته اندر جان نشست

Як нафас бекор менатавон нишаст

یک نفس بی کار مینتوان نشست

ӯ чу медонад ки кор аз баҳр ӯст

او چو میداند که کار از بهر اوست

Гар барои ӯ бхўн гирдам накӯаст

گر برای او بخون گردم نکوست