Сӯии аспоҳони бароаи марғзор
سوی اسپاهان براه مرغزار
Боз меомад маликшоҳ аз шикор
باز میآمد ملکشاه از شکار
Марғзории вдҳии бади пеши роҳ
مرغزاری ودهی بد پیش راه
Кард манзили вақти шоми онҷоигоаҳ
کرد منزل وقت شام آنجایگاه
Аз ғуломон чанд тан бишитофтанд
از غلامان چند تن بشتافتند
Бар канори роҳ говӣ ёфтанд
بر کنار راه گاوی یافتند
Забҳ карданд ва бхўрдндш биноз
ذبح کردند و بخوردندش بناز
Омаданд онгаҳ блшгргоаҳи боз
آمدند آنگه بلشگرگاه باز
Буд гови пери золии дили ду ним
بود گاو پیر زالی دل دو نیم
Рӯзу шаби дармонда бо муштии ятем
روز و شب درمانده با مشتی یتیم
Қӯт ӯ ва он ятемони асир
قوت او و آن یتیمان اسیر
Он замон будӣ ки додӣ гови шер
آن زمان بودی که دادی گاو شیر
Чанд тани дргоўи мингристнд
چند تن درگاو مینگریستند
Ҷумла бар пуштӣ ӯ мизистнд
جمله بر پشتی او میزیستند
Перзанро чун хабар омад азон
پیرزن را چون خبر آمد ازان
Бе хабари гашт ва басар омад азон
بی خبر گشت و بسر آمد ازان
Ҷумлаи шаб дар нафиру оҳ буд
جملهٔ شب در نفیر و آه بود
Пеши он пул шуд ки пеши роҳ буд
پیش آن پل شد که پیش راه بود
Чун млкшаҳи бомдод онҷо расед
چون ملکشه بامداد آنجا رسید
Перзани пушти дўто онҷо бидид
پیرزن پشت دوتا آنجا بدید
Мӯӣ ҳамчун пунбаи рўӣӣ чун зрир
موی همچون پنبه روئی چون زریر
Бо ятемони омадаи онҷои асир
با یتیمان آمده آنجا اسیر
Бо Асо дар дасти пуштӣ чун камон
با عصا در دست پشتی چون کمان
Гуфт эй шҳзодаҳи алби Арсалон
گفت ای شهزادهٔ الب ارسلان
Гар барин сар пул бидодӣ дод ман
گر برین سر پل بدادی داد من
Рстӣ аз дарди дилу фарёди ман
رستی از درد دل و فریاد من
Варна пеши он сари пулу ани сирот
ورنه پیش آن سر پل و ان صراط
Дод хоҳам ин замон кун эҳтиёт
داد خواهم این زمان کن احتیاط
Гар зи зулми ту забуни гирдами зи ту
گر ز ظلم تو زبون گردم ز تو
Пеши ҳақи фардои бхўни гирдами зи ту
پیش حق فردا بخون گردم ز تو
Ман з зулмат менадонам сари зи пой
من ز ظلمت میندانم سر ز پای
Гарчи шоҳӣ бар нёӣӣ бо худоӣ
گرچه شاهی بر نیائی با خدای
Ҳон ва ҳон додам барин пули даҳ тамом
هان و هان دادم برین پل ده تمام
То барон пул бар наМонӣ бар давом
تا بران پل بر نمانی بر دوام
Аз ҳамаи суду зиён дар пеш ва пас
از همه سود و زیان در پیش و پس
Мари ятемони марои ин буд бас
مر یتیمان مرا این بود بس
Гуруснаи бгзоштии атфол ро
گرسنه بگذاشتی اطفال را
Пеши халқи андохтии ин зол ро
پیش خلق انداختی این زال را
Дар саҳари як нолаи ин пери зол
در سحر یک نالهٔ این پیر زال
Мардии сад рустами орад дар завол
مردی صد رستم آرد در زوال
Ин на аз шоҳ ҷаҳонам мерасад
این نه از شاه جهانم میرسد
Кин зи давр осмонам мерасад
کاین ز دور آسمانم میرسد
Сахт кунадам кард чархи тези гирд
سخت کندم کرد چرخ تیز گرد
Чун тавон бо саркашӣ овез кард
چون توان با سرکشی آویز کرد
Ин бигуфт вҳмчўи борони баҳор
این بگفت وهمچو باران بهار
Бо ятемон шуд бзории ашкбор
با یتیمان شد بزاری اشکبار
Ҳайбатӣ дар ҷон шоҳ афтод азу
هیبتی در جان شاه افتاد ازو
Сахти шурӣ дар сипоҳ афтод азу
سخت شوری در سپاه افتاد ازو
Гуфт эй модар магардон дили зи шоҳ
گفت ای مادر مگردان دل ز شاه
Ҳарчӣ мехоҳӣ барин сар пул бихоҳ
هرچه میخواهی برین سر پل بخواه
Тоброини пул бар ту баргӯем ҷавоб
تابراین پل بر تو برگویم جواب
Кони сари пулро надорам ҳеҷ тоб
کان سر پل را ندارم هیچ تاب
Ҳол чист эй зол гуфт ӯ ҳоли хеш
حال چیست ای زال گفت او حال خویش
Додаш ӯ ҳафтод гов аз моли хеш
دادش او هفتاد گاو از مال خویش
Гуфт ин ҳафтод гов эй пери зол
گفت این هفتاد گاو ای پیر زال
Дар ивази бустон ки ҳаст ин аз ҳалол
در عوض بستان که هست این از حلال
Ин бигуфт вони ғуломонро бихонад
این بگفت وآن غلامان را بخواند
Заҷр карду сабзи хинг аз пул баранд
زجر کرد و سبز خنگ از پل براند
Перзанро вақт чун шабгир шуд
پیرزن را وقت چون شبگیر شد
Ҳақи он анъоми доман гир шуд
حق آن انعام دامن گیر شد
Ғусл овараду намоз оғоз кард
غسل آورد و نماز آغاز کرد
Рӯй бар хоки вдри дил боз кард
روی بر خاک ودر دل باز کرد
Гуфт эй парвардгори додгар
گفت ای پروردگار دادگر
Чун млкшаҳи боднимӣ аз башар
چون ملکشه بادنیمی از بشر
Аз карам нагузошт бар ман мобақӣ
از کرم نگذاشت بر من مابقی
Ту ки ҷовидони Карими мутлақӣ
تو که جاویدان کریم مطلقی
Фазл кун бо ӯ ва дар бандаши мадор
فضل کن با او و در بندش مدار
Вончаҳ написандида зу дар гузор
وانچه نپسندیدهٔ زو در گذار
Чун млкшаҳ рафт аз он ҷои хароб
چون ملکشه رفت از آن جای خراب
Дидаш аз ибоди дайн мардӣ бихоб
دیدش از عباد دین مردی بخواب
Гуфт ҳон чун рафт ҳол эй подшоҳ
گفت هان چون رفت حال ای پادشاه
Гуфт агар он беваи золи додхоҳ
گفت اگر آن بیوه زال دادخواه
Аз барои ман накардӣ он дуо
از برای من نکردی آن دعا
Ҷузи шақовати нестии доими маро
جز شقاوت نیستی دایم مرا
Неки бахтии гашт он бадбахтем
نیک بختی گشت آن بدبختیم
Аз дуои аўнмонд он сахтем
از دعای اونماند آن سختیم
Олимии бори аўФтод аз гарданам
عالمی بار اوفتاد از گردنم
То абад озод кард он занам
تا ابد آزاد کرد آن زنم
Гарчи марди малику молии омадам
گرچه مرد ملک و مالی آمدم
Дар паноҳи пери золии омадам
در پناه پیر زالی آمدم
Кас чаҳ донад то дуои пери зан
کس چه داند تا دعای پیر زن
Чун буд вақти саҳаргаҳи тири зан
چون بود وقت سحرگه تیر زن
Ончии золӣ дар саҳар гоҳе кунад
آنچه زالی در سحر گاهی کند
Менадонам рстим моҳӣ кунад
میندانم رستیم ماهی کند
Гар набӯдӣ раҳмати он подшоҳ
گر نبودی رحمت آن پادشاه
Боз монадӣ то абад дар қаъри чоҳ
باز ماندی تا ابد در قعر چاه
Вар набӯдӣ он дуои пери зол
ور نبودی آن دعای پیر زال
Давлат дайн омадӣ биравӣ завол
دولت دین آمدی بروی زوال
Буд аввали раҳмати он шаҳриёр
بود اول رحمت آن شهریار
Ин дуо бо ӯ дар охири гашти ёр
این دعا با او در آخر گشت یار
Лоҷарами шаҳ растгор омад мудом
لاجرم شه رستگار آمد مدام
Аз раҳимӣ нест бартари як мақом
از رحیمی نیست برتر یک مقام