Дид тифлиро магари Сафёни пер
دید طفلی را مگر سفیان پیر
Булбулиро дар қафас карда асир
بلبلی را در قفس کرده اسیر
Булбули онҷои хештанро мумтаҳан
بلبل آنجا خویشتن را ممتحن
Дар қафас мезад басӣ бе хештан
در قفس میزد بسی بی خویشتن
Ҳар замонӣ медавид аз пеш ва пас
هر زمانی میدوید از پیش و پس
Олимӣ меҷуст берун аз қафас
عالمی میجست بیرون از قفس
Бо паридан ҳар кро бегонагӣаст
با پریدن هر کرا بیگانگیست
Нест ӯ булбул ки мурғ хонагӣаст
نیست او بلبل که مرغ خانگیست
Хонд Сафёни кӯдаки дарвеш ро
خواند سفیان کودک درویش را
Дод як динори он длриш ро
داد یک دینار آن دلریش را
Булбули шӯрида аз кӯдаки харид
بلبل شوریده از کودک خرید
Кард аз дасташи раҳо то бар парид
کرد از دستش رها تا بر پرید
Рӯзи он булбули сӯй бустон шудӣ
روز آن بلبل سوی بستان شدی
Бозгаштии шаб бар Сафён шудӣ
بازگشتی شب بر سفیان شدی
Кӣ биёсудӣ бшби Сафёни зи кор
کی بیاسودی بشب سفیان ز کار
Зонка будӣ тоъат ӯ бишмор
زانکه بودی طاعت او بیشمار
Дар ибодат омадӣ то субҳгоҳ
در عبادت آمدی تا صبحگاه
Хираи микрдии дарави булбули нигоҳ
خیره میکردی درو بلبل نگاه
Мурғро умрии барин ҳам бргзшт
مرغ را عمری برین هم برگذشت
То ки Сафёнаши зи олам дар гузашт
تا که سفیانش ز عالم در گذشت
Чун ҷиноза шуд равон аз кӯй ӯ
چون جنازه شد روان از کوی او
Мурғ мезад хештан бар рӯй ӯ
مرغ میزد خویشتن بر روی او
Гирд ӯ мегашт чун шӯрида
گرد او میگشت چون شوریدهٔ
Бонг мезад инат соҳиби дида
بانگ میزد اینت صاحب دیدهٔ
Оқибат чун дафн кардандаш бхок
عاقبت چون دفن کردندش بخاک
Бар сар хокаш нишаст он мурғи пок
بر سر خاکش نشست آن مرغ پاک
Як замон ғоиб нашуд аз хок ӯ
یک زمان غایب نشد از خاک او
То баромад низ ҷони пок ӯ
تا برآمد نیز جان پاک او
Чун чунон мурғии зи даст осон бидод
چون چنان مرغی ز دست آسان بداد
Хӯни з минқораш чакид ва ҷон бидод
خون ز منقارش چکید و جان بداد
БиўФои мрдо вафодорӣ бибин
بیوفا مردا وفاداری ببین
Чашм бигушоӣ ва накукорӣ бибин
چشم بگشای و نکوکاری ببین
Кам на аз мурғакӣ эй бенаво
کم نهٔ از مرغکی ای بینوا
Пеш ӯ таълим кун дарси вафо
پیش او تعلیم کن درس وفا
Ёдгири ин қиссаи ҷонсӯзи азу
یادگیر این قصهٔ جانسوز ازو
Гар намайдонӣ вафо омӯз азу
گر نمیدانی وفا آموز ازو
Раҳмати Сафён чу омад коргар
رحمت سفیان چو آمد کارگر
Сар напечед аздрш мурғӣ биппар
سر نپیچید ازدرش مرغی بپر
Кори меҳраш то бҷон месохт ӯ
کار مهرش تا بجان میساخت او
То ки ҷон дар роҳи меҳраши бохт ӯ
تا که جان در راه مهرش باخت او
Ҷон агар бар ҳалқ меояд туро
جان اگر بر حلق میآید ترا
Раҳматӣ бар халқ миноед туро
رحمتی بر خلق میناید ترا
Ҳарки аз шафқат нигоҳӣ мекунад
هرکه از شفقت نگاهی میکند
Шеваи халқ илоҳӣ мекунад
شیوهٔ خلق الهی میکند
Дар тарозуи ҳеҷ чиз аз ҳеҷ ҷой
در ترازو هیچ چیز از هیچ جای
Нест беш аз халқ бо халқи худоӣ
نیست بیش از خلق با خلق خدای