Дод Маҳмӯди он якеро моли хеш

داد محمود آن یکی را مال خویش

Кард ӯро сарвари уммоли хеш

کرد او را سرور عمال خویش

Рафт марду мол ӯ ҷумла бихӯрад

رفت مرد و مال او جمله بخورد

Баъд аз он дар гӯша бинишаст фард

بعد از آن در گوشهٔ بنشست فرد

Шоҳ чун аз кор ӯ огоҳ шуд

شاه چون از کار او آگاه شد

Гуфт то бархест пеш шоҳ шуд

گفت تا برخاست پیش شاه شد

Шоҳ гуфт эй бехабар аз ҳоли ман

شاه گفت ای بی خبر از حال من

Аз чаҳ хӯрдӣ ту палиди ин моли ман

از چه خوردی تو پلید این مال من

Гуфт бар пуштӣ он хӯрдам ки шоҳ

گفت بر پشتی آن خوردم که شاه

Мол дорад бе қиёси аинҷоигоаҳ

مال دارد بی قیاس اینجایگاه

Ман надорам ҳеҷ ту дории басӣ

من ندارم هیچ تو داری بسی

Нестӣ чун ман ту муҳтоҷ касе

نیستی چون من تو محتاج کسی

Чун бидон муҳтоҷ будам хӯрда шуд

چون بدان محتاج بودم خورده شد

Кор бар пуштӣ фазлат карда шуд

کار بر پشتی فضلت کرده شد

Гар бубахшӣ митўонии ман кӣм

گر ببخشی میتوانی من کیم

Вар бигирӣ ҳам ту донеи ман кӣм

ور بگیری هم تو دانی من کیم

Шоҳро дил хуш шуд аз гуфтор ӯ

شاه را دل خوش شد از گفتار او

Афв кард вдри гузашт аз кор ӯ

عفو کرد ودر گذشت از کار او

Ҳуҷҷати дайнгар сҷли мибоидт

حجت دین گر سجل میبایدت

Раҳматии доими зи дили мибоидт

رحمتی دایم ز دل میبایدت

Кам на охири зи фиръавни лъин

کم نهٔ آخر ز فرعون لعین

Раҳматаш бар зердастон ме бибин

رحمتش بر زیردستان می ببین