Рафт нўшрўони дарони вайрона
رفت نوشروان درآن ویرانهٔ
Дид сар бар хоки раҳи девона
دید سر بر خاک ره دیوانهٔ
Нола мекард ва чўнолӣ гашта буд
ناله میکرد و چونالی گشته بود
Ҳол гардӣда баҳолӣ гашта буд
حال گردیده بحالی گشته بود
Аз ҳамаи расми ҷаҳону ойин ӯ
از همه رسم جهان و آئین او
Кӯзаи пари об бар болин ӯ
کوزهٔ پر آب بر بالین او
Дар миёни хоки роҳи афтода буд
در میان خاک راه افتاده بود
Ним хиштии зер сар биниҳода буд
نیم خشتی زیر سر بنهاده بود
Истодаш бар зибри нӯшин равон
ایستادش بر زبر نوشین روان
Монад ҳайрон дар рухи он нотавон
ماند حیران در رخ آن ناتوان
Марди девонаи зи шӯри бедилӣ
مرد دیوانه ز شور بیدلی
Гуфт ту нӯшин равони одилӣ
گفت تو نوشین روان عادلی
Гуфт мигўинди ин ҳар ҷойгоҳ
گفت میگویند این هر جایگاه
Гуфт пургардони даҳонишон хоки роҳ
گفت پرگردان دهانشان خاک راه
То нмигўинд бар ту ин дурӯғ
تا نمیگویند بر تو این دروغ
Зонка дар адлати нмибинми фурӯғ
زانکه در عدلت نمیبینم فروغ
Адл бошад инки сӣ соли тамом
عدل باشد اینکه سی سال تمام
Ман дарин вайрона мебошам мудом
من درین ویرانه میباشم مدام
Қӯти худ мисозм аз барги гиёҳ
قوت خود میسازم از برگ گیاه
Болшм хиштасту хоками хобгоҳ
بالشم خشت است و خاکم خوابگاه
Гуҳ бисӯзам пой то сари зоФтоб
گه بسوزم پای تا سر زآفتاب
Гоҳ афсурда шавам аз барфу об
گاه افسرده شوم از برف و آب
Гоҳ боронам кунад оғишта
گاه بارانم کند آغشتهٔ
Гуҳи ғам нонам кунад саргашта
گه غم نانم کند سرگشتهٔ
Гоҳи ҳайрони гирдам аз савдои хеш
گاه حیران گردم از سودای خویش
Гоҳи сироими зи сар то пои хеш
گاه سیرآیم ز سر تا پای خویش
Ман чунин бошам ки гуфтам худ бибин
من چنین باشم که گفتم خود ببین
Рӯзгорами ҷумлаи нек ва бад бибин
روزگارم جمله نیک و بد ببین
Ту чунон бошӣ ки шаб бар тахти зар
تو چنان باشی که شب بر تخت زر
Хуфта бошӣ гирди ту сад симбр
خفته باشی گرد تو صد سیمبر
Шамъ бар болину поини бошиддат
شمع بر بالین و پائین باشدت
Дар қадаҳи ҷлоби мишкӣни бошиддат
در قدح جلاب مشکین باشدت
Ҷумлаи офоқ дар фармони туро
جملهٔ آفاق در فرمان ترا
На чу ман дар дили ғами як нони туро
نه چو من در دل غم یک نان ترا
Ту чунон хуши ман чунин бе ҳосилӣ
تو چنان خوش من چنین بی حاصلی
Вонгҳии гўӣӣ ки ҳастам одилӣ
وآنگهی گوئی که هستم عادلی
Он ман байни вони худ адли ин буд
آن من بین وآن خود عدل این بود
Ин чунин адлии куҷои ойин буд
این چنین عدلی کجا آئین بود
Нестии одили ту бо адлат чикор
نیستی عادل تو با عدلت چکار
Ъдлӣӣ ба аз чу ту одили ҳазор
عدلئی به از چو تو عادل هزار
Гар тўҳстии одилу пирӯзгар
گر توهستی عادل و پیروزگر
Ҳамчуи ман дар ғами шабӣ бо рӯз бар
همچو من در غم شبی با روز بر
Гар дарин сахтӣу ҷўъу бедилӣ
گر درین سختی و جوع و بیدلی
Тоқати ореи подшоҳи одилӣ
طاقت آری پادشاه عادلی
Варна худро май мадаи чандон ғурур
ورنه خود را می مده چندان غرور
Чндгўим аз барам бархез давр
چندگویم از برم برخیز دور
Зон суханҳо дидаи нӯшин равон
زان سخنها دیدهٔ نوشین روان
Кард дар дами ашк чун борони равон
کرد در دم اشک چون باران روان
Гуфт тотдбири кор ӯ кунанд
گفت تاتدبیر کار او کنند
Хизмати лайли внҳор ӯ кунанд
خدمت لیل ونهار او کنند
Ҳамчунон май буд ӯ брҷоигоаҳ
همچنان می بود او برجایگاه
Ҳеҷ напазируфт қавли подшоҳ
هیچ نپذیرفت قول پادشاه
Гуфт мпшўлиди ин ошуфта ро
گفت مپشولید این آشفته را
Брмгрдониди кори рафта ро
برمگردانید کار رفته را
Ҳаст ин вайронаи ҷои марги ман
هست این ویرانه جای مرگ من
Нест ҷоӣӣ низ рафтани барги ман
نیست جائی نیز رفتن برگ من
Ин бигуфту сари бзирӣ дар кашид
این بگفت و سر بزیری در کشید
То шуданд он қавми дерии дркшид
تا شدند آن قوم دیری درکشید
Одил он бошад ки дар малики ҷаҳон
عادل آن باشد که در ملک جهان
Додбстонди зи нафаси худ ниҳон
دادبستاند ز نفس خود نهان
Набӯдаш дар адл кардани хосу ом
نبودش در عدل کردن خاص و عام
Халқро чун хештан хоҳад мудом
خلق را چون خویشتن خواهد مدام
Гар бмўрии қасд ғмхўорӣ кунад
گر بموری قصد غمخواری کند
Хештанро срнгўсорӣ кунад
خویشتن را سرنگوساری کند