Буд маҷнӯнии бадасти ойина

بود مجنونی بدست آئینهٔ

Чун бкрдии ҷумъа ҳар одина

چون بکردی جمعه هر آدینهٔ

Баргушодӣ парда аз ойинаи боз

برگشادی پرده از آئینه باز

То чу берун омадӣ халқ аз намоз

تا چو بیرون آمدی خلق از نماز

Оина дар рӯй мардум доштӣ

آینه در روی مردم داشتی

Чун шудӣ мардуми басии бгзоштӣ

چون شدی مردم بسی بگذاشتی

Халқ чун бисёр дар чашм омадяш

خلق چون بسیار در چشم آمدیش

Оинаи бФкндӣ ва хашм омадяш

آینه بفکندی و خشم آمدیش

Мардумон пешаш шудандӣ длнўоз

مردمان پیشش شدندی دلنواز

Пас бдодндиши он ойинаи боз

پس بدادندیش آن آئینه باز

Боз чун он халқ бисёр омадӣ

باز چون آن خلق بسیار آمدی

Бори дигари хашм дар кор омадӣ

بار دیگر خشم در کار آمدی

Оина дар раҳгузори андохтӣ

آینه در رهگذار انداختی

Халқ аз сари боз бо ӯ сохтӣ

خلق از سر باز با او ساختی

Гоҳ бигирифтӣу гуҳи бгзоштӣ

گاه بگرفتی و گه بگذاشتی

Гоҳи бФкндӣу гуҳи бардоштӣ

گاه بفکندی و گه برداشتی

Чун набӯдӣ халқро пурвой ӯ

چون نبودی خلق را پروای او

Оқибат ғолиб шудӣ савдоӣ ӯ

عاقبت غالب شدی سودای او

Гуфтӣ он бояд маро кин мардумон

گفتی آن باید مرا کاین مردمان

Рӯй худ бенанди ҳозири як замон

روی خود بینند حاضر یک زمان

Лек як танро ҳаме на кам на беш

لیک یک تن را همی نه کم نه بیش

Вои нмигрдди з рӯйу риши хеш

وا نمیگردد ز روی و ریش خویش

Ҳркрои пурвой худ набӯд дамӣ

هرکرا پروای خود نبود دمی

Ҳаргизаши пурвой ҳақ бошад ҳаме

هرگزش پروای حق باشد همی

Ин чунин машғӯлу саргардон шуда

این چنین مشغول و سرگردان شده

Дар ғами шуғли ҷаҳонати ҷон шуда

در غم شغل جهانت جان شده

То кӣ охири ҷамъ хоҳӣ кард ту

تا کی آخر جمع خواهی کرد تو

Ҷамъ чандон кун ки хоҳӣ хӯрд ту

جمع چندان کن که خواهی خورد تو

эй ки рӯзӣ мекунӣ чандини талаб

ای که روزی میکنی چندین طلب

Ҷони ширини ҷӯйу нури дайни талаб

جان شیرین جوی و نور دین طلب

эй туро ҳар лаҳзаи талбисӣ дигар

ای ترا هر لحظه تلبیسی دگر

Дар бен ҳар мӯяти Иблисӣ дигар

در بن هر مویت ابلیسی دگر

Дар ҳақиқати рӯи зи одат давр бош

در حقیقت رو ز عادت دور باش

Неи зи Иблисии бахуд мағрур бош

نی ز ابلیسی بخود مغرور باش