Он яке қуллобро бигирифт шоҳ

آن یکی قلاب را بگرفت شاه

Хости тодстши бабради пеши роҳ

خواست تادستش ببرد پیش راه

Қалби зани марди мураққаъи пӯш буд

قلب زن مرد مرقع پوش بود

Аз ҳақиқати зарраи боҳуш буд

از حقیقت ذرهٔ باهوش بود

Гуфт бо хона буридам ин замон

گفت با خانه بریدم این زمان

То нуҳуми молӣ ки дорам дар миён

تا نهم مالی که دارم در میان

Чун басӯии хонаи бурдандаши фароз

چون بسوی خانه بردندش فراز

ӯ мураққаъ баркашиду гашти боз

او مرقع برکشید و گشت باز

Бараҳнаи устоди пеши шаҳриёр

برهنه استاد پیش شهریار

Гуфт акнӯн кор бояд кард кор

گفت اکنون کار باید کرد کار

Зонка ин қуллобро аз ҳарчӣ ҳаст

زانکه این قلاب را از هرچه هست

Моҳзр қалбӣаст ин соъати бадаст

ماحضر قلبیست این ساعت بدست

Шоҳ гуфташ аз чаҳ мигФтии дурӯғ

شاه گفتش از چه میگفتی دروغ

Гуфт то дар дайн набошам бе фурӯғ

گفت تا در دین نباشم بی فروغ

Айби худ пӯшедам аз бими ҳалок

عیب خود پوشیدم از بیم هلاک

Дар либоси хос бе айбони пок

در لباس خاص بی عیبان پاک

Аз чунин айбӣ чу дар рӯй омадам

از چنین عیبی چو در روی آمدم

Зон либоси поки иксўии омадам

زان لباس پاک یکسوی آمدم

То на бинад каси мураққаъ дар барам

تا نه بیند کس مرقع در برم

Аҳли дилро бднгўид бар серум

اهل دل را بدنگوید بر سرم

Гар шудам бади ном дар пеши сипоҳ

گر شدم بد نام در پیش سپاه

Ҷониби он қавм медорам нигоҳ

جانب آن قوم میدارم نگاه

Зонка бади номии эшон хостан

زانکه بد نامی ایشان خواستن

Куфрам ояд куфр натавон хостан

کفرم آید کفر نتوان خواستن

Шоҳро аз ростии он ҷавон

شاه را از راستی آن جوان

Вақт хуш шуд афв кардаш он замон

وقت خوش شد عفو کردش آن زمان

Чанд хоҳӣ буд марди нотамом

چند خواهی بود مرد ناتمام

На бадв на нек ва на хоси венаи ом

نه بدو نه نیک و نه خاص ونه عام

Чун қалами шӯи ишқро бастаи миён

چون قلم شو عشق را بسته میان

Пас ба сари ишқи бигушодаи зФон

پس به سرّ عشق بگشاده زفان

Зонка гар набӯд туро бо ишқи кор

زانکه گر نبود ترا با عشق کار

Ту харӣ бошӣ бмънӣ бе Фсор

تو خری باشی بمعنی بی فسار