Пас сабои ин байтҳо бар лавҳи дил

پس صبا این بیتها بر لوح دل

Нақш кард ва гуфт худро алъҷл

نقش کرد و گفت خود را العجل

Чун сабои наздик гул омад зроаҳ

چون صبا نزدیک گل آمد زراه

Дид гул дар гулистони ҳамчуи моҳ

دید گل در گلستان همچو ماه

Дид гул дар гулистони сарфароз

دید گل در گلستان سرفراز

Хуш нишаста аз сари тамкину ноз

خوش نشسته از سر تمکین و ناز

Дид гулро дар чаман чун хусравӣ

دید گل را در چمن چون خسروی

Маи зрхсори латифаши пуртӯй

مه زرخسار لطیفش پرتوی

Гули бадви гуфтои куҷо будӣ бигӯӣ

گل بدو گفتا کجا بودی بگوی

Ончӣ май бояд туро аз ман биҷавӣ

آنچه می‌باید ترا از من بجوی

Гуфт азм омадан кардам ?бирт

گفت عزم آمدن کردم برت

То ба байнами дасту по ва ҳам сарат

تا به‌بینم دست و پا و هم سرت

Мурғакӣ омад бар ман баси ҳақир

مرغکی آمد بر من بس حقیر

Баркашида нағмаҳои дилпазир

برکشیده نغمه‌های دلپذیر

Достонӣ чанд пеш ман бихонад

داستانی چند پیش من بخواند

Ва аз ғами дил чанд ҳарфӣ боз ронад

و از غم دل چند حرفی باز راند

Раҳматӣ бар ҷони ғамгинами ниҳод

رحمتی بر جان غمگینم نهاد

Даст ман бӯсед ва дар поем фитод

دست من بوسید و در پایم فتاد

Гуфт чун наздики он зебои рисӣ

گفت چون نزدیک آن زیبا رسی

Пеши он маи пораи раънои рисӣ

پیش آن مه پارهٔ رعنا رسی

Бохудаш як лаҳзаи соҳиб роз кун

باخودش یک لحظه صاحب راز کن

Онгаҳе шърмро оғоз кун

آنگهی شعرمرا آغاز کن

Гар иҷозат медиҳӣ то ин замон

گر اجازت میدهی تا این زمان

Гуфта ӯ пеш ту хонам равон

گفتهٔ او پیش تو خوانم روان

Вар наме доне ки ӯро ном чист

ور نمی‌دانی که او را نام چیست

Гуфт медонам ту як соъат боист

گفت میدانم تو یک ساعت بایست

Ман чунон донам ки булбул ном ӯст

من چنان دانم که بلبل نام اوست

Васл рӯем орзӯ ва ком ӯст

وصل رویم آرزو و کام اوست

Ошиқ рӯй манаст он бе вафо

عاشق روی من است آن بی وفا

Бинўоӣии хирқаи пӯшу баси гадо

بینوائی خرقه پوش و بس گدا

Борҳо омад миёни гулистон

بارها آمد میان گلستان

Арзи моро баради он бехону мон

عرض ما را برد آن بیخان و مان

Чун маро аз гулистони бурданди асир

چون مرا از گلستان بردند اسیر

Дар пай аҳвол шуд он фақир

در پی احوال شد آن فقیر

Гирди бустон ва гулистон барнагашт

گرد بستان و گلستان برنگشت

Тухми паймон ва вафодорӣ накишт

تخم پیمان و وفاداری نکشت

Гар набӯдӣ ошиқӣ ӯ муҷоз

گر نبودی عاشقی او مجاز

Баъди ман будӣ бар он ойину соз

بعد من بودی بر آن آیین و ساز

Мардумӣ бояд дар ин роҳи нахуст

مردمی باید در این راه نخست

Бошад андари ишқ варзидани дуруст

باشد اندر عشق ورزیدن درست

ӯ маро расво кунад дар ҳар мақом

او مرا رسوا کند در هر مقام

Кӣ барад ӯ дар раҳи маънии тамом

کی برد او در ره معنی تمام

Чун ман аз ктми адами бози омадам

چون من از کتم عدم باز آمدم

Ҳар замони зебо ва бо сози омадам

هر زمان زیبا و با ساز آمدم

Инки ӯ бозомадааст эй биўФо

اینکه او بازآمده است ای بیوفا

Баради мағзи ман аз он тундӣ чаро

برد مغز من از آن تندی چرا

Ҳолиё он шеъри ӯро дар ниҳон

حالیا آن شعر اورا در نهان

Нарми нармии пеши мо ҷумла бихон

نرم نرمی پیش ما جمله بخوان

То нагардад боғбони воқифи азин

تا نگردد باغبان واقف ازین

Вар на хӯн ӯ бирезад бар замин

ور نه خون او بریزد بر زمین

Чун сабо бар хонд он байти се чор

چون صبا بر خواند آن بیت سه چار

Кард андеша дар он боби он Фкор

کرد اندیشه در آن باب آن فکار

Гуфт ин пӯшида бояд доштан

گفت این پوشیده باید داشتن

Тухми пинҳонӣ бибояд коштан

تخم پنهانی بباید کاشتن

То намои зшом ин гуфт ва шунид

تا نماز شام این گفت و شنید

Буд гулро бо сабо то шаб расед

بود گل را با صبا تا شب رسید

Гул сабӯҳӣ кард андари гулистон

گل صبوحی کرد اندر گلستان

Шуд мунаввари гулистон дар бӯстон

شد منور گلستان در بوستان

Чун ба гулзор омад ва хуррам нишаст

چون به گلزار آمد و خرم نشست

Равнақи гулҳои бустонро шикаст

رونق گلهای بستان را شکست

Чун басӣ дар хўбрўӣӣ ноз кард

چون بسی در خوبروئی ناز کرد

Ин ғазал дар мадҳи худ оғоз кард

این غزل در مدح خود آغاز کرد