Гуфт булбули ман дигар наем ббоғ

گفت بلبل من دگر نایم بباغ

Зонка дорам дили зи ҷавр ӯ бдоғ

زانکه دارم دل ز جور او بداغ

БиўФоӣӣ пеша дорад он санам

بیوفائی پیشه دارد آن صنم

Лоҷарам аз даври бонгӣ май занам

لاجرم از دور بانگی می‌زنم

Гар бадоне созгорӣ ме кунад

گر بدانی سازگاری می‌کند

Меҳри пайвандӣ ва ёрӣ ме кунад

مهر پیوندی و یاری می‌کند

Ошиқи худро намеронад зи пеш

عاشق خود را نمی‌راند ز پیش

намешудам наздик ӯ бо ҷони хеш

می‌شدم نزدیک او با جان خویش

Чунки бо ошиқ намесозад дамӣ

چونکه با عاشق نمی‌سازد دمی

Баҳри дил ришон надорад марҳамӣ

بهر دل ریشان ندارد مرهمی

Ман чаро оем ббоғу бӯстон

من چرا آیم بباغ و بوستان

То крои байнами миёни гулистон

تا کرا بینم میان گلستان

Хубрӯ ҳастанд дар олами басӣ

خوبرو هستند در عالم بسی

Нест андари насли одам зу касе

نیست اندر نسل آدم زو کسی

Муштарӣ ҳастанд ӯро бе шумор

مشتری هستند او را بی شمار

Ман надорам тоқати ин кору бор

من ندارم طاقت این کار و بار

Дар раҳами сад хори меҳнат май наад

در رهم صد خار محنت می‌نهد

Ҳар дамами сад дард ва заҳмат ме диҳад

هر دمم صد درد و زحمت می‌دهد

Ҳар замон бар ранг ва бӯ нозад ҳаме

هر زمان بر رنگ و بو نازد همی

Дар раҳи ишқам забун созад ҳаме

در ره عشقم زبون سازد همی

Нолаи ман аз ғнўн дигар аст

نالهٔ من از غنون دیگر است

Ошиқонро нолаи ман дархур аст

عاشقان را نالهٔ من درخور است

Ман сулаймонро ғуломӣ карда ам

من سلیمان را غلامی کرده‌ام

Ҷумлаи мурғонро гиромӣ карда ам

جملهٔ مرغان را گرامی کرده‌ام

ӯ чаҳ донад қадар чун ман булбулӣ

او چه داند قدر چون من بلبلی

Нест пеши аҳли дили ҷузи як гулӣ

نیست پیش اهل دل جز یک گلی

Гӯиё аз аҷзи миронми сухан

گوئیا از عجز میرانم سخن

Варна кӣ бошад ҳадиси мо мҳн

ورنه کی باشد حدیث ما محن

Гарчи мегӯям сухан аз дарди дил

گرچه می‌گویم سخن از درد دل

Ту магӯ онҷо ки ман гирдами хаҷал

تو مگو آنجا که من گردم خجل

Гуфта озурда дил бошад дурушт

گفتهٔ آزرده دل باشد درشت

Белагад набӯд бидон пои дори мушт

بی لگد نبود بدان پا دار مشت

Чун биоварадӣ азуи пешами хабар

چون بیاوردی ازو پیشم خبر

Гар туоне аз маниши ҳарфии бабр

گر توانی از منش حرفی ببر

Гуфт натавонам сухани гуфтани зи ту

گفت نتوانم سخن گفتن ز تو

Пеши он раънои гуҳар сифтани зи ту

پیش آن رعنا گهر سفتن ز تو

Гар барам ҳарфии бидонади ғмзи ман

گر برم حرفی بداند غمز من

Зонка ӯ доност андари рамзи ман

زانکه او داناست اندر رمز من

Сабр кун имшаб ки меояд сабо

صبر کن امشب که می‌آید صبا

Назд ту босад итобу моҷаро

نزد تو باصد عتاب و ماجرا

Алўдоъӣ кард булбулро ва рафт

الوداعی کرد بلبل را و رفت

Субҳдами бод сабо омад шнФт

صبحدم باد صبا آمد شنفت

Нола булбул шунид аздўри ҷой

نالهٔ بلبل شنید ازدور جای

К-эии сабои баҳри худои зутар биёӣ

کای صبا بهر خدا زوتر بیای

Чун саборо дид нолш кард зор

چون صبا را دید نالش کرد زار

Ҳамчу абрӣ кард чашм ӯ нисор

همچو ابری کرد چشم او نثار

Гуфт он дам бо сабои аҳволи хеш

گفت آن دم با صبا احوال خویش

Гармтар шуд ҳар замон бар ҳоли хеш

گرمتر شد هر زمان بر حال خویش

К-эии сабо аз дӯст пайғомӣ бидиҳ

کای صبا از دوست پیغامی بده

Гар дъоӣӣ нест дашномӣ бидиҳ

گر دعائی نیست دشنامی بده

Ҳарчӣ он гул бар забон оварда буд

هرچه آن گل بر زبان آورده بود

Як бик бо булбул мискин намӯд

یک بیک با بلبل مسکین نمود

Ва он ғазали бргФт ки фармӯда буд

و آن غزل برگفت که فرموده بود

Хешро дар ҳар сухани бстўдаҳ буд

خویش را در هر سخن بستوده بود

Булбули маҷрӯҳро маҷрӯҳ кард

بلبل مجروح را مجروح کرد

Ҳар ғами дил бар забон машрӯҳ кард

هر غم دل بر زبان مشروح کرد