Матарин ҳар ду олами мстФост

مهترین هر دو عالم مصطفاست

Анбёءу авлиёро раҳнамост

انبیاء و اولیا را رهنماست

Хоҷаи сиқлину султони ҷаҳон

خواجه ثقلین و سلطان جهان

Зарра аз нур ӯ куну макон

ذرّهٔ از نور او کون و مکان

Беҳтарини вмҳтрини ҷузву кул

بهترین ومهترین جزو و کل

Меҳдии ислому ҳодии сбл

مهدی اسلام و هادی سبل

Сояи ҳақи раҳмаи ллъолмин

سایه حق رحمة للعالمین

Нури шаръаш дар макон ва дар макин

نور شرعش در مکان و در مکین

Ҷабраил аз даст ӯ шуд хирқаи пӯш

جبرئیل از دست او شد خرقه پوش

Роҳи байнонаш шуда ҳалқа бигӯаш

راه بینانش شده حلقه بگوش

Нур ӯ мақсӯди мавҷӯдот буд

نور او مقصود موجودات بود

Зот ӯ чун мътӣ ҳар зот буд

ذات او چون معطی هر ذات بود

Аз тамоми анбиё мақсӯд ӯст

از تمام انبیا مقصود اوست

Буд мавҷӯдотро мавҷӯд ӯст

بود موجودات را موجود اوست

Аршу курсии қиблаи гоҳ кӯй ӯст

عرش و کرسی قبله گاه کوی اوست

Ҳар ду олами офтоб рӯй ӯст

هر دو عالم آفتاب روی اوست

Соя ӯ бар замин ҳаргиз натофт

سایه او بر زمین هرگز نتافت

Ҳар ду олами ҳамчу ӯ дигар наёфт

هر دو عالم همچو او دیگر نیافت

Чархи саргардони шаръ ӯ шудаст

چرخ سرگردان شرع او شدست

Доимои гардон барои ӯ шудаст

دایماً گردان برای او شدست

Ҳеҷ пайғамбар надид ин сарварӣ

هیچ پیغمبر ندید این سروری

Даъват куламамро раҳбарӣ

دعوت کل امم را رهبری

эй варои ҷисму ҷавҳари ҷои ту

ای ورای جسم و جوهر جای تو

Ҳар дўъолм ҳаст хоки пои ту

هر دوعالم هست خاک پای تو

Мӯсо аз ишқ ту шуд бар кӯҳи тавр

موسی از عشق تو شد بر کوه طور

Аз камоли ишқи ту дар ғарқи нур

از کمال عشق تو در غرق نور

Ман ронии зоти худро дидаи боз

من رانی ذات خود را دیده باز

Ҳам з худ гуфта зи худ бишнидаи роз

هم ز خود گفته ز خود بشنیده راز

Байти усарояши шаби миъроҷ буд

بیت اسرایش شب معراج بود

Ҷабраили андари миёни муҳтоҷ буд

جبرئیل اندر میان محتاج بود

Як шабӣ дар тохти ҷбрили амин

یک شبی در تاخت جبریل امین

Хозини ҳақи пайки раби Алъоламин

خازن حق پیک ربّ العالمین

Гуфт эй хатми ҳамаи пайғомбарон

گفت ای ختم همه پیغامبران

Сӯии ҳақи имшаб ту ҳастӣ миҳмон

سوی حق امشب تو هستی میهمان

Дар гузари зини хокдони танг ноӣ

در گذر زین خاکدان تنگ نای

Зонка мехонд турои имшаби худоӣ

زانکه میخواند ترا امشب خدای

Як барроқи азнўр ҳақ оварда буд

یک براق ازنور حق آورده بود

Дар миёни сад ҳазорон парда буд

در میان صد هزاران پرده بود

Рӯй ӯ бар шакл рӯй одамӣ

روی او بر شکل روی آدمی

Дар малоҳати вази ҷаллодти он дамӣ

در ملاحت وز جلادت آن دمی

Зевари Каррӯбӣони бастаи варо

زیور کرّوبیان بسته ورا

Аз ду олами ҷой ӯ бади моваро

از دو عالم جای او بد ماورا

Гуфт имшаб он шабаст эй баҳри дайн

گفت امشب آن شبست ای بحر دین

То шавад айни аёни айни яқин

تا شود عین عیان عین یقین

Аз замин ва аз замон парвоз кун

از زمین و از زمان پرواز کن

Дидаи асрори маънӣ боз кун

دیدهٔ اسرار معنی باز کن

Сад ҷаҳони пар фиришта ҳозиранд

صد جهان پر فرشته حاضراند

Анбиёи устода дар раҳ нозиранд

انبیا استاده در ره ناظراند

Ғулғулии афтода дар куну макон

غلغلی افتاده در کون و مکان

Зонка ӣнҷо мерасад садри ҷаҳон

زانکه اینجا میرسد صدر جهان

Ҳашт ҷинат дар кушода дар раҳат

هشت جنّت در گشاده در رهت

Бартар аз арши омадаи манзилгаҳат

برتر از عرش آمده منزلگهت

Ҳуру ризвон бо тибқҳои нисор

حور و رضوان با طبقهای نثار

Аз барои ту ситодаи биқрор

از برای تو ستاده بیقرار

Осмонҳо ҷумла дар бигушодаанд

آسمانها جمله در بگشادهاند

Ҳарчӣ ҳаст аз баҳри ту бнҳодҳонд

هرچه هست از بهر تو بنهادهاند

Як замон дар сӯии он ҳазрати хиром

یک زمان در سوی آن حضرت خرام

То шавад кори ҳамаи олами тамом

تا شود کار همه عالم تمام

Бар барроқи шоҳи баргашт ӯ савор

بر براق شاه برگشت او سوار

Зуд берун ронад аз панҷ ва чаҳор

زود بیرون راند از پنج و چهار

Дар замонӣ аз макон бигузашта буд

در زمانی از مکان بگذشته بود

То расед онҷо ки онҷое набӯд

تا رسید آنجا که آنجایی نبود

Ҳарчӣ пеш омад варо аз коинот

هرچه پیش آمد ورا از کاینات

Мегузашт вмҳў мекард аз сифот

میگذشت ومحو میکرد از صفات

То бензади одам пер омад ӯ

تا بنزد آدم پیر آمد او

Гуфт эй одами румуз сар бигӯ

گفت ای آدم رموز سر بگو

Гуфт эй одами дилу ҷон дар паноҳ

گفت ای آدم دل و جان در پناه

Одами бечораро аз ҳақ бихоҳ

آدم بیچاره را از حق بخواه

Баъд аз он мари Нӯҳро тасдиқ гуфт

بعد از آن مر نوح را تصدیق گفت

Аз камоли шавқ ӯ таҳқиқ гуфт

از کمال شوق او تحقیق گفت

Мӯсои умрони зи шавқи устода буд

موسی عمران ز شوق استاده بود

Ғарқа гашта дар таҷаллӣ менамӯд

غرقه گشته در تجلّی مینمود

Гуфт имшаби мари маро аз ҳақ бихоҳ

گفت امشب مر مرا از حق بخواه

Уммати ту гаштам эй пушту паноҳ

امّت تو گشتم ای پشت و پناه

Дид Айюби ситами кашро бзор

دید ایوب ستم کش را بزار

Истодаи тани заъифу сӯгвор

ایستاده تن ضعیف و سوگوار

Гуфт эй дард маро гашта даво

گفت ای درد مرا گشته دوا

Чашми умеди манӣ ҷонами туро

چشم امید منی جانم ترا

Аз балои ишқ ҷонам вораҳон

از بلای عشق جانم وارهان

Имшабовар рози куллӣ дар миён

امشب آور راز کلی در میان

Баъд аз он дидаш сулаймони хдиў

بعد از آن دیدش سلیمان خدیو

Бози руста аз тамоми макри дев

باز رسته از تمام مکر دیو

Гуфт эй солори ҷумлаи анбиё

گفت ای سالار جمله انبیا

Бас буд худ дидани рӯяти маро

بس بود خود دیدن رویت مرا

Баъд аз он дар пеш иброҳӣм шуд

بعد از آن در پیش ابراهیم شد

Гарчи ҷадаш буд ҳам таслим шуд

گرچه جدّش بود هم تسلیم شد

Гуфт эй фарзанди имшаби мртрост

گفت ای فرزند امشب مرتراست

Аз худованд ҷаҳон шуд кори рост

از خداوند جهان شد کار راست

Баъд аз он дар назд исо дар расед

بعد از آن در نزد عیسی در رسید

Сӯрату маънӣ ӯ пар нур дид

صورت و معنی او پر نور دید

Гуфт зинҳор эй расӯли баҳр ва бар

گفت زنهار ای رسول بحر و بر

Тониндозии ту ҳар сӯеи назар

تانیندازی تو هر سویی نظر

Имшаби ин мискини зи ҳақ дархост кун

امشب این مسکین ز حق درخواست کن

Кори халқу анбиёро рост кун

کار خلق و انبیا را راست کن

Гар баҳри чизеи фурӯди оеи бароа

گر بهر چیزی فرود آیی براه

Кӣ туоне хӯрд ҷоми аздсти шоҳ

کی توانی خورد جام ازدست شاه

Чун сифоти роҳро бгзошт ӯ

چون صفات راه را بگذاشت او

Ҳеҷ чизе дарназар нагузошт ӯ

هیچ چیزی درنظر نگذاشت او

Партави нур таҷаллӣ шуд падед

پرتو نور تجلّی شد پدید

Дар замон шуд мем Аҳмади нопадид

در زمان شد میم احمد ناپدید

То назар бар Аҳмад раҳбар фиканд

تا نظر بر احمد رهبر فکند

Бурқаъ аз рӯй ҳақиқӣ барфаканд

برقع از روی حقیقی برفکند

Сами ваҷҳи аллоҳ ногуҳ шуд аён

ثمّ وجه اللّه ناگه شد عیان

Лол мегардад зи шарҳи ин забон

لال میگردد ز شرح این زبان

Дар миёни он фано дид ӯ бақо

در میان آن فنا دید او بقا

Дар миёни бади абтдоўи интиҳо

در میان بد ابتداو انتها

Дар миёни он фанои сад гӯнаи роз

در میان آن فنا صد گونه راز

Гуфта бо ӯ сарҳо ҳар гӯнаи боз

گفته با او سرّها هر گونه باز

Дар миёни он фанои сад гӯнаи нур

در میان آن فنا صد گونه نور

Шуъла мезад дар дилаши андари ҳузур

شعله میزد در دلش اندر حضور

Гуфт бо ӯ сӣ ҳазор ва шаст ҳазор

گفت با او سی هزار و شصت هزار

Ҷумла аз асрори сараш бе шумор

جمله از اسرار سرّش بی شمار

Сӣ ҳазор асрори гуфто ин магӯӣ

سی هزار اسرار گفتا این مگوی

Сӣ ҳазор дигараш гуфто бигӯӣ

سی هزار دیگرش گفتا بگوی

Бар алӣ кун сӣ дигари ошкор

بر علی کن سی دیگر آشکار

Худ дарин асрори моро поси дор

خود درین اسرار ما را پاس دار

Пас Муҳамад чун висол дӯст дид

پس محمد چون وصال دوست دید

Ҳар камолиро ки он ӯст дид

هر کمالی را که آن اوست دید

Гуфт ё раби умматам озод кун

گفت یا رب امّتم آزاد کن

Ҷумлаи родри ҳашари ту дил шод кун

جمله رادر حشر تو دل شاد کن

Гуфт бахшедам тамоми умматат

گفت بخشیدم تمام امتت

Балки ҷумла аз камоли ҳурматат

بلکه جمله از کمال حرمتت

Чун Муҳамади бози ҷой худ расед

چون محمد باز جای خود رسید

Ҳар дўъолм дар дарун хеш дид

هر دوعالم در درون خویش دید

Маҳв гашта фонии мутлақ шуда

محو گشته فانی مطلق شده

Дар ҷаҳони ишқи мустағриқ шуда

در جهان عشق مستغرق شده

Сӣ ҳазор асрор аз сари калом

سی هزار اسرار از سرّ کلام

Дар миён оварад аз баҳри низом

در میان آورد از بهر نظام

Сӣ ҳазор асрор бо ҳайдар бигуфт

سی هزار اسرار با حیدر بگفت

Боз ҳайдар шуд бчоаҳ андар наҳуфт

باز حیدر شد بچاه اندر نهفت

Бо Абубакру умр ва ҳам роз гуфт

با ابوبکر و عمر و هم راز گفت

Он ҳамаи тамкин ва бо эъзоз гуфт

آن همه تمکین و با اعزاز گفت

Хешро кул диду кулро хеш дид

خویش را کل دید و کل را خویش دید

Ҳамчунон каз пас бидид аз пеш дид

همچنان کز پس بدید از پیش دید

Ёварони Мустафо яксон баданд

یاوران مصطفی یکسان بدند

Дӯстдори хонадон аз ҷон шуданд

دوستدار خاندان از جان شدند

Гар Абубакраст садиқ омадаст

گر ابوبکرست صدیق آمدست

Пой то сари айн таҳқиқ омадаст

پای تا سر عین تحقیق آمدست

Гар умри як дарраи доршръ буд

گر عمر یک درّه دارشرع بود

Доимо дар зуҳду шавқу вараъ буд

دائماً در زهد و شوق و ورع بود

Буд соҳиби шаръи Усмон аз ҳаё

بود صاحب شرع عثمان از حیا

Аз ду духтари кори сози Мустафо

از دو دختر کار ساز مصطفی

Як замон бехондан қуръон набӯд

یک زمان بی خواندن قرآن نبود

Сар он дарёфт то қурбони ббўд

سر آن دریافت تا قربان ببود

Соҳиби завҷи батулии мртзост

صاحب زوج بتولی مرتضاست

Бар яқин ӯ пешвоӣ авлиёст

بر یقین او پیشوای اولیاست

Дар дил ӯ буд макнуноти ғайб

در دل او بود مکنونات غیب

Зон баровардӣ яди Байзои зи ҷайб

زان برآوردی ید بیضا ز جیب

Рози худ бо ҳечкас ҳаргиз нагуфт

راز خود با هیچکس هرگز نگفت

Дар шбонрўзии яке соъат нахуфт

در شبانروزی یکی ساعت نخفت

Мавҷ мезад дар дилаши дарёии роз

موج میزد در دلش دریای راز

Буд ӯ сари ҳақиқат бе муҷоз

بود او سر حقیقت بی مجاز

Гар на ӯ будӣ набӯдӣ моҳу хур

گر نه او بودی نبودی ماه و خور

Гарна ӯ будӣ набӯдӣ баҳр ва бар

گرنه او بودی نبودی بحر و بر

Гарна ӯ буии куҷои дарёфтӣ

گرنه او بوی کجا دریافتی

Ҷавҳари аттор кӣ дарёфтӣ

جوهر عطار کی دریافتی

Гар на ӯ будӣ набӯдӣу аслӣ

گر نه او بودی نبودی و اصلی

Кори мо будӣ ҳама бе ҳосилӣ

کار ما بودی همه بی حاصلی

Гуфтааст ӯ луи кашфро аз яқин

گفته است او لو کشف را از یقین

Як замон бе хештани ҳақро бибин

یک زمان بی خویشتن حق را ببین

Дар ҷавонмардӣ чу ӯ дигар набӯд

در جوانمردی چو او دیگر نبود

Ҳамчу ӯ дар малики як сафдар набӯд

همچو او در ملک یک صفدر نبود

Гарна ӯ будӣ дарин раҳи пойдор

گرنه او بودی درین ره پایدار

Кӣ шудӣ мари дайни Аҳмади ошкор

کی شدی مر دین احمد آشکار

Чун саҳобаи ғарқ тавҳид омаданд

چون صحابه غرق توحید آمدند

На чу ту пайрав ба тақлид омаданд

نه چو تو پیرو به تقلید آمدند

Ҷони худ эсор карданд аз нахуст

جان خود ایثار کردند از نخست

То ба аввал буд охирашони дуруст

تا به اول بود آخرشان درست

Сад ҳазорон офарин бар ҷонишон

صد هزاران آفرین بر جانشان

Пок бошад то абади девонишон

پاک باشد تا ابد دیوانشان

Солик он бошад ки дар ёрон ӯ

سالک آن باشد که در یاران او

Дӯст дорад мари вафодорон ӯ

دوست دارد مر وفاداران او

Нури чашми Мустафоу Муртазо

نور چشم مصطفی و مرتضی

Куштаи заҳру шаҳиди Карбало

کشتهٔ زهر و شهید کربلا

Миваи боғи набуввати барқарор

میوه باغ نبوّت برقرار

Арши аъзамро маришони гӯшвор

عرش اعظم را مریشان گوشوار

Он яке дар заҳр карда ҷони нисор

آن یکی در زهر کرده جان نثار

Ин яке дар хоку хӯни афтодаи зор

این یکی در خاک و خون افتاده زار

Ҷони худ эсор карданд аз яқин

جان خود ایثار کردند از یقین

Дар гузаштанд аз макон ва аз макин

در گذشتند از مکان و از مکین

ё раби ин сарро ту майдонӣу бас

یا رب این سر را تو میدانی و بس

Хастагони ишқро фарёди рас

خستگان عشق را فریاد رس