Хавф ва андӯҳаст қӯти бандагон
خوف و اندوه است قوتِ بندگان
Ғам шавад бори фараҳи ҷуиндагон
غم شود بارِ فرحجویندگان
Ҳар киро набӯд ба дили андеша Эй
هر کهرا نبود به دل اندیشهای
Оқибат бар пой бинад теша Эй
عاقبت بر پای بیند تیشهای
Аз чаҳ мавҷӯдӣ биандеш эй писар
از چه موجودی بیندیش ای پسر
Ҳар касе дорад ғами хеш эй писар
هر کسی دارد غم خویش ای پسر
Кард эзади мари туро аз нест ҳаст
کرد ایزد مر ترا از نیست هست
Аз барои онкӣ бошӣ ҳақи параст
از برای آنکه باشی حقپرست
То ту бошӣ банда маъбуд бош
تا تو باشی بندهٔ معبود باش
Бо ҳаё ва бо сахо ва ҷӯад бош
با حیا و با سخا و جود باش
Магзарон дар хобу хури айём ро
مگذران در خواب و خور ایام را
Зиндаи дор аз зикри субҳу шом ро
زنده دار از ذکر صبح و شام را
Хоб кам кун аввали рӯз эй писар
خواب کم کن اول روز ای پسر
Нафасро хӯрдани мёмўз эй писар
نفس را خوردن میاموز ای پسر
Охири рӯзат накӯ набӯд мном
آخر روزت نکو نبود منام
Пештар аз шом хоб омад ҳаром
پیشتر از شام خواب آمد حرام
Аҳли ҳикматро намеояд савоб
اهل حکمت را نمیآید صواب
Дар миёни офтобу сояи хоб
در میان آفتاب و سایه خواب
эй писари ҳаргизи Марв танҳо сафар
ای پسر هرگز مرو تنها سفر
Бошиддат рафтани сафар танҳо хатар
باشدت رفتن سفر تنها خطر
Дастро дар рух задан шавам аст шавам
دست را در رخ زدن شوم است شوم
Истимоъ илм кун аз аҳли улӯм
استماع علم کن از اهل علوم
Шаб дар ойӣнаи назар кардан хатост
شب در آیینه نظر کردن خطاست
Рӯз агар бинии ту рӯй худ равост
روز اگر بینی تو روی خود رواست
Хонагар торику танҳоят буд
خانه گر تاریک و تنهایت بود
Мӯнисӣ бояд ки наздикат буд
مونسی باید که نزدیکت بود
Дастро кам зани ту дар зери занах
دست را کم زن تو در زیر زنخ
Назд аҳли ақл сард омад чу ях
نزد اهل عقل سرد آمد چو یخ
Чорпоро чун бибинӣ дар қатор
چارپا را چون ببینی در قطار
Дар миёни шани ниёе зинҳор
در میانشان نیایی زینهار
То фазояд қадару ҷоҳатро худо
تا فزاید قدر و جاهت را خدا
Рӯз ва шаб мебош доим дар дуо
روز و شب میباش دایم در دعا
То шавад умрати зиёда дар ҷаҳон
تا شود عمرت زیاده در جهان
Рӯ никуӣ кун никуӣ дар ниҳон
رو نکویی کن نکویی در نهان
То накоҳад рӯзии ?ут дар рӯзгор
تا نکاهد روزیات در روزگار
Маъсият кам кун ба олам зинҳор
معصیت کم کن به عالم زینهار
Ҳаркии рӯ дар фисқ ва дар исён кунад
هرکه رو در فسق و در عصیان کند
Эзади андари ризқ ӯ нуқсон кунад
ایزد اندر رزق او نقصان کند
Кам шавад рӯзии зи гуфтори дурӯғ
کم شود روزی ز گفتار دروغ
Дар сухани каззобро набӯд фурӯғ
در سخن کذاب را نبود فروغ
Ҳар киро одат буд савганди рост
هر کهرا عادت بود سوگند راست
То буд зиндаи фақир ва бе навост
تا بود زنده فقیر و بینواست
Вар буд савганд ӯ ҷумлаи дурӯғ
ور بود سوگند او جمله دروغ
Оташи дӯзах азу гирад фурӯғ
آتش دوزخ ازو گیرد فروغ
Фоқаи оради хоб бисёр эй писар
فاقه آرد خواب بسیار ای پسر
Хоб кам кун бош бедор эй писар
خواب کم کن باش بیدار ای پسر
Ҳарки дар шаби хоб урён ме кунад
هرکه در شب خواب عریان میکند
Дар насиби хеш нуқсон ме кунад
در نصیب خویش نقصان میکند
Бўли урёни ҳам фақирӣ оварад
بول عریان هم فقیری آورد
Анда бисёр перӣ оварад
انده بسیار پیری آورد
Дар ҷанобати бад буд хӯрдани таом
در جنابت بد بود خوردن طعام
Нописандаст ин ба назд хосу ом
ناپسندست این به نزد خاص و عام
Резаи нонро Маяфкан зери пой
ریزهٔ نان را میفکن زیر پای
Гар ҳамеи хоҳии ту неъмат аз худоӣ
گر همیخواهی تو نعمت از خدای
Шаб мазан ҷоруби ҳаргизи хона дар
شب مزن جاروب هرگز خانه در
Хоки рӯбаҳ ҳам манеҳ дар зер дар
خاکروبه هم منه در زیر در
Гар бихонӣ бобу момтро ба ном
گر بخوانی باب و مامت را به نام
Неъмати ҳақ бар ту мегардад ҳаром
نعمت حق بر تو میگردد حرام
Гар ба ҳар чӯбӣ кунӣ дандони хилол
گر به هر چوبی کنی دندان خلال
Бе навои гардӣу уфтӣ дар вабол
بینوا گردی و افتی در وبال
Дасти худ ҳаргиз ба хок ва гул машавӣ
دست خود هرگز به خاک و گل مشوی
Аз барои даст шустани оби ҷӯй
از برای دست شستن آب جوی
эй писар бар остон дар мшин
ای پسر بر آستان در مشین
Кам шавад рӯзии зи кирдори чунин
کم شود روزی ز کردار چنین
Дар халои ҷогар таҳорат ме кунӣ
در خلا جا گر طهارت میکنی
Вақти худро дон ки ғорат ме кунӣ
وقت خود را دان که غارت میکنی
Такя кам кун низ бар паҳлавӣ дар
تکیه کم کن نیز بر پهلوی در
Бош доим аз чунин хислати бадар
باش دایم از چنین خصلت بدر
Ҷомаро дар тан нишоед духтан
جامه را در تن نشاید دوختن
Бояд аз мардони адаби омухтан
باید از مردان ادب آموختن
Гар ба домани поксозӣ рӯй хеш
گر به دامن پاک سازی روی خویش
Рӯзии ?ут кам гардад эй дарвеш беш
روزیات کم گردد ای درویش بیش
Дайри рӯи бозору беруни ои зуд
دیر رو بازار و بیرون آی زود
Зонка рафтанро наёбӣ ҳеҷ суд
زانکه رفتن را نیابی هیچ سود
Нек набӯдгар кашӣ аз дами чароғ
نیک نبود گر کشی از دم چراغ
Раҳи мадаи дӯди чароғи андари димоғ
ره مده دود چراغ اندر دماغ
Кам зани андари риши шонаи муштарак
کم زن اندر ریش شانه مشترک
Онкии хоси он ту бошад хўштрк
آنکه خاص آن تو باشد خوشترک
Аз гадоёни порҳои нони мхр
از گدایان پارهای نان مخر
Зонка май оради фақирӣ эй писар
زانکه میآرد فقیری ای پسر
Давр кун аз хонаи тори анкабут
دور کن از خانه تار عنکبوت
Бошад андари монданаши нуқсони қӯт
باشد اندر ماندنش نقصان قوت
Харҷро беруни з андоза макун
خرج را بیرون ز اندازه مکن
Риши хушки хешро тоза макун
ریش خشک خویش را تازه مکن
Дасти расгар бошиддат танагӣ макун
دست رس گر باشدت تنگی مکن
Чунки раҳворӣ ба раҳ лангӣ макун
چونکه رهواری به ره لنگی مکن