Он қиблаи тобеъин , он қдўаҳи арбаъӣн , он офтоби пинҳон , он ҳам нафаси раҳмон , он Суҳайли Яманӣ , Увайси қарнии разии аллоҳи анҳу .

آن قبلۀ تابعین، آن قدوۀ اربعین، آن آفتاب پنهان، آن هم نفس رحمان، آن سهیل یمنی، اُوَیس قَرَنی رضی الله عنه.

Қол алнабӣ слии аллоҳи алайҳу силам : Увайси алқрнии хиролтобъини бإҳсону атф [ Увайси қарнӣ дар бахшишу меҳрбонӣ , нектарин тобеъонаст ] . Ситоиш касе ки ситоянда ӯ раҳмаи ллъолмин буд . Ва нафас ӯ нафаси раби Алъоламин буд , ба забони ман куҷо рост ояд ? гоҳи гоҳи хоҷаи анбиёи алайҳими ассалом рӯй сӯй Яман кардӣ ва гуфтӣ إнии лأҷди нафаси арраҳмони ман қабл алимн [ яъне насими раҳмат аз ҷониб Яман меёбам ]

قال النبی صلی الله علیه و سلم: اُوَیسُ القَرَنیُّ خَیرُالتابِعینَ بإحسانٍ و عطفٍ [اویس قرنی در بخشش و مهربانی، نیکترین تابعان است]. ستایش کسی که ستاینده او رحمهً للعالمین بود. و نفَس او نفَس رب العالمین بود، به زبان من کجا راست آید؟ گاه گاه خواجه انبیا علیهم السلام روی سوی یمن کردی و گفتی إنّی لَأَجِدُ نَفَسَ الرحمنِ مِن ِقبَلِ الیَمَن [یعنی نسیم رحمت از جانب یمن می‌یابم]

Ва бози хоҷа анбиё гуфт алайҳими ассалом ки : фардои қиёмати ҳақи таъолии ҳафтод ҳазор фиришта биёфрианад дар сӯрати Увайс то Увайсро дар миёни эшон ба ърсот бароваранд ва ба биҳишт равад то ҳеҷ офарӣда , алои мошоءи аллоҳ воқиф нагардад ки дар он миёни Увайс кадомаст , ки чун дар сарои дунёи ҳақро дар зери қуббаи тўорӣ ибодат мекарду хешро аз халқ давр медошт то дар охират низ аз чашми ағёр маҳфӯз монад ки : أўлёӣии таҳти қбобии лоиърФҳм ғайриӣ [ авлиёии ман дар боргоҳам ҳастанду ҷузи ман касе онҳоро наме шиносад ] .

و باز خواجه انبیا گفت علیهم السلام که: فردای قیامت حق تعالی هفتاد هزار فرشته بیافریند در صورت اویس تا اویس را در میان ایشان به عرصات برآورند و به بهشت روَد تا هیچ آفریده، الا ماشاء الله واقف نگردد که در آن میان اویس کدام است، که چون در سرای دنیا حق را در زیر قبّۀ تواری عبادت می‌کرد و خویش را از خلق دور می‌داشت تا در آخرت نیز از چشم اغیار محفوظ مانَد که: أولیائی تَحتَ قِبابی لایَعرفُهُم غیری [اولیای من در بارگاهم هستند و جز من کسی آنها را نمی‌شناسد].

Ва дар ахбори ғариб омадааст ки фардои хоҷаи анбиёи алайҳими ассалом дар биҳишт аз ҳуҷраи худ берун ояд чунонкӣ касе мар касеро талаб кунад . Хитоб ояд ки киро талаб мекунӣ ? гуяд : Увайсро . Овоз ояд ки ранҷ мабар ки чунонкӣ дар дори дунёи вайро надидӣ ӣнҷо низ ҳам набинӣ .

و در اخبار غریب آمده است که فردا خواجۀ انبیا علیهم السلام در بهشت از حجرۀ خود بیرون آید چنانکه کسی مر کسی را طلب کند. خطاب آید که که را طلب می‌کنی؟ گوید: اویس را. آواز آید که رنج مبَر که چنانکه در دارِ دنیا وی را ندیدی اینجا نیز هم نبینی.

Гуяд : илоҳӣ куҷост ? фармон расад ки : фии мақъади сидқ . [ дар ҷойгоҳии писандида / қамар , 55 ]

گوید: الهی کجاست؟ فرمان رسد که: فی مَقعَدِ صِدقٍ. [در جایگاهی پسندیده / قمر،55]

Гуяд маро набинад ? фармон расад ки касе ки моро мебинад , туро чаро бинад ?

گوید مرا نبیند؟ فرمان رسد که کسی که ما را می‌بیند، تو را چرا بیند؟

Бози хоҷа анбиё гуфт алайҳими ассалом ки : дар уммати ман мардӣаст ки ба адади мӯии гӯсфандони рабеъау музир ӯро дар қиёмат шафоат хоҳад буд .

باز خواجۀ انبیا گفت علیهم السلام که: در امّتِ من مردی است که به عددِ موی گوسفندان ربیعه و مضر او را در قیامت شفاعت خواهد بود.

Ва чунин гӯйанд ки дар араби ҳеҷ қабӣларо чандон гӯсфанд набӯд ки ин ду қабӣларо .

و چنین گویند که در عرب هیچ قبیله را چندان گوسفند نبود که این دو قبیله را.

Саҳоба гуфтанд : ин ки бошад ?

صحابه گفتند: این که باشد؟

Гуфт : абди ман убайди аллоҳ [ бандае аз бандагони худоӣ ] .

گفت: عَبدٌ مِن عَبیدِ الله [بنده ای از بندگان خدای].

Гуфтанд : мо ҳама бандагонем , номаш чист ?

گفتند: ما همه بندگانیم، نامش چیست؟

Гуфт : Увайс .

گفت: اویس.

Гуфтанд : ӯ куҷо буд ?

گفتند: او کجا بوَد؟

Гуфт : ба қарн .

گفت: به قَرَن.

Гуфтанд : ӯ туро дидааст ?

گفتند: او تو را دیده است؟

Гуфт : ба дидаи зоҳир надидааст .

گفت: به دیده ظاهر ندیده است.

Гуфтанд : аҷаб , чунин ошиқи ту ва ӯ ба хизмат ту нашитофтааст .

گفتند: عجب، چنین عاشق تو و او به خدمت تو نشتافته است.

Гуфт : аз ду сабаб : яке аз ғалабаи ҳол ; дувум аз таъзими шариъати ман . Ки пирмодрӣ дорад оҷиза Эйаст имон оварда , ба чашм ба халалу дасту пои суст шуда . Ба рӯзи Увайс аштрўонӣ кунаду музди он бар нФқоти худу модари худ харҷ кунад .

گفت: از دو سبب: یکی از غلبه حال؛ دوم از تعظیم شریعت من. که پیرمادری دارد عاجزه ای است ایمان آورده، به چشم به خلل و دست و پای سست شده. به روز اُویس اشتروانی کند و مزد آن بر نفقاتِ خود و مادر خود خرج کند.

Гуфтанд : мо ӯро бубинем ?

گفتند: ما او را ببینیم؟

Садиқро гуфт ту ӯро дар аҳд худ набинӣ . Аммо форуқу Муртазоро гуфт разии аллоҳи ънҳмо , ки шумо ӯро бибинеду ваии мардӣ шеъронеаст ва бар паҳлавии чапи вайу баркафи дасти ваии чндонкаҳи як дирам сифедаст ва он на сифедӣ брсаст . Чун ӯро дарёбед аз ман саломаши расонид ва бигӯед то уммати маро дуо гуяд .

صدیق را گفت تو او را در عهد خود نبینی. اما فاروق و مرتضی را گفت رضی الله عنهما، که شما او را ببینید و وی مردی شعرانی است و بر پهلوی چپ وی و برکف دست وی چندانکه یک درم سفید است و آن نه سفیدیِ بَرص است. چون او را دریابید از من سلامش رسانید و بگویید تا امّت مرا دعا گوید.

Бози хоҷа анбиё гуфт алайҳими ассалом : аҳби алъбоди илои аллоҳи алأтқёءи алأхФёء [ прҳизкорони гумном , маҳбӯбтарин бандагон худованданд ] .

باز خواجه انبیا گفت علیهم السلام: اَحَبُّ العِبادِ اِلیَ الله الأَتقِیاءُ الأَخفِیاءُ [پرهیزکارانِ گمنام، محبوبترین بندگان خداوندند].

Баъзе гуфтанд : ё расӯли аллоҳ , мо ин дар хештан меёбем .

بعضی گفتند: یا رسول الله، ما این در خویشتن می‌یابیم.

Сайиди алайҳ ассалом гуфт : штрўонӣаст ба Яман , ӯро Увайс гӯйанд , қадам бар қадам ӯ наед .

سید علیه السلام گفت: شتروانی است به یمن، او را اویس گویند، قدم بر قدم او نهید.

Нақласт ки чун хоҷаи анбиёро алайҳими ассаломи вафот наздик расед , гуфтанд ё расӯли аллоҳи мураққаъи ту ба ки диҳем ?

نقل است که چون خواجۀ انبیا را علیهم السلام وفات نزدیک رسید، گفتند یا رسول الله مرقّع تو به که دهیم؟

Гуфт : ба Увайси қарнӣ .

گفت: به اویس قرنی.

Чун форуқу Муртазо аз баъди вафоти Мустафои алайҳи ассалом ба Кӯфа омаданд , форуқ дар миён хутба гуфт : ё أҳл наҷад қўмўо . [ эй аҳл наҷад , бархезед ]

چون فاروق و مرتضی از بعدِ وفات مصطفی علیه السلام به کوفه آمدند، فاروق در میان خطبه گفت: یا أهلَ نَجدٍ قوموا. [ای اهل نجد، برخیزید]

Бархестанд . Гуфт аз қарн касе дар миён шумо ҳаст ?

برخاستند. گفت از قَرَن کسی در میان شما هست؟

Гуфтанд : балӣ .

گفتند: بلی.

Қавмиро бадв фиристоданд . Форуқи разии аллоҳи анҳу хабари Увайс азишон пурсед .

قومی را بدو فرستادند. فاروق رضی الله عنه خبر اویس ازیشان پرسید.

Гуфтанд намедонем .

گفتند نمی‌دانیم.

Гуфт : соҳиби шаръи маро хабар додааст ва ӯ газоф нагӯяд . Магари шумо ӯро намедонед ?

گفت: صاحب شرع مرا خبر داده است و او گزاف نگوید. مگر شما او را نمی‌دانید؟

Яке гуфт : ҳўи аҳқри шأнои ман أни итлбаҳи Амиралмӯъминин [ ӯ аз он ҳақиртараст ки Амиралмӯъминин ӯро талаб кунад ] .

یکی گفت: هُوَ اَحقَرُ شأناً مِن أن یَطلُبَهُ امیرالمومنین [او از آن حقیرتر است که امیرالمومنین او را طلب کند].

Девонае аҳмақ ва аз халқ , ваҳшӣ бошад .

دیوانه ای احمق و از خُلق، وحشی باشد.

Гуфт ӯро талаб мекунем . Куҷост ?

گفت او را طلب می‌کنیم. کجاست؟

Гуфтанд : дар водии ърнаҳи иҳмии алإбл . Дар он водии уштур нигоҳ медорад то шабонгоҳи Нонаши диҳем . Шӯрида Эйаст . Дар ободонӣҳо наёяд , ва бо касе суҳбат надорад ,у ончӣ мардумон хуранд ӯ нахурд , ғам ва шодӣ надонад . Чун мардумон биханданд ӯ бгрид , ва чун бгринд ӯ бихандад .

گفتند: در وادیِ عُرَنَة یحمی الإبِلَ. در آن وادی اشتر نگاه می‌دارد تا شبانگاه نانش دهیم. شوریده ای است. در آبادانیها نیاید، و با کسی صحبت ندارد، و آنچه مردمان خورند او نخورد، غم و شادی نداند. چون مردمان بخندند او بگرید، و چون بگریند او بخندد.

Гуфт : ӯро металабем .

گفت: او را می‌طلبیم.

Пас форуқу Муртазои разии аллоҳи ънҳмо онҷо шуданд , ӯро бидиданд дар намозу ҳақи таъолии мулкиро бадв гумошта то уштурон ӯро нигоҳ медошт . Чун бонги ҳаракати одамии бёФт , намоз кӯтоҳ кард . Чун салом боз дод форуқ бархест ва салом кард . ӯ ҷавоб дод . Форуқ гуфт : моосмк [ чист номи ту ? ]

پس فاروق و مرتضی رضی الله عنهما آنجا شدند، او را بدیدند در نماز و حق تعالی مَلَکی را بدو گماشته تا اشتران او را نگاه می‌داشت. چون بانگ حرکت آدمی بیافت، نماز کوتاه کرد. چون سلام باز داد فاروق برخاست و سلام کرد. او جواب داد. فاروق گفت: مااسمُکَ [چیست نام تو؟]

Қол : Абдуллоҳ [ гуфт бандаи худоӣ ] .

قال: عَبدالله [گفت بندۀ خدای].

Қоли умри клнои убайди аллоҳ [ гуфт ҳамаи бандагони худоӣам ] . Туро хос ном чист ?

قال عُمَرُ کُلُّنا عَبیدُ الله [گفت همه بندگان خداییم]. تو را خاص نام چیست؟

Гуфт : Увайс .

گفت: اُوَیس.

Қоли арнии ядаки алимнӣ [ гуфт : бинмоӣ дасти рост ]

قال اَرِنی یَدَکَ الیُمنی [گفت: بنمای دست راست]

Бинмуд . Он сипедӣ ки расӯли алайҳи ассалом нишон карда буд бидид . Фқбли яда [ бӯса дод даст ӯро ] гуфт ки расӯли алайҳи ассаломи туро салом расонидааст , гуфтааст киаматон маро дуо кун .

بنمود. آن سپیدی که رسول علیه السلام نشان کرده بود بدید. فقَبَّل یَدَهُ [بوسه داد دست او را] گفت که رسول علیه السلام تو را سلام رسانیده است، گفته است که امّتان مرا دعا کن.

Қоли أнти أўлии болдъоءи лҷмиъи алмؤмнин [ гуфт : ту аввалитарӣ ба дуои гуфтани мусулмонон ] ки бар рӯй замин аз ту азизтар касе нест . Форуқ гуфт : ман худ ин кор мекунам . Ту васияти расӯли алайҳи ассалом ба ҷойовар .

قال أنتَ أولی بالدُّعاء لِجَمیعِ المؤمنینَ [گفت: تو اولی تری به دعا گفتن مسلمانان] که بر روی زمین از تو عزیزتر کسی نیست. فاروق گفت: من خود این کار می‌کنم. تو وصیت رسول علیه السلام به جای آور.

Гуфт ё умри лаъла ғайриӣ [ бингар набояд ки он дайгарӣ буд ]

گفت یا عُمَر لعَلَّهُ غَیری [بنگر نباید که آن دیگری بوَد]

Гуфт : пайғамбари туро нишон кардааст .

گفت: پیغمبر تو را نشان کرده است.

Пас Увайс гуфт мураққаъи пайғамбар ба ман диҳед то дуо кунам .

پس اویس گفت مرقّع پیغمبر به من دهید تا دعا کنم.

Эшон мураққаъ бадв доданд . Пас гуфтанд бапуш ва дуо кун .

ایشان مرقع بدو دادند. پس گفتند بپوش و دعا کن.

Гуфт сабр кунед то ҳоҷат бихоҳам .

گفت صبر کنید تا حاجت بخواهم.

Дар напушед . Аз бар эшон давр давр бирафт ва он мураққаъ фурӯ кард ва рӯй бар хоки ниҳод ва мегуфт илоҳии ин мураққаъ дар напушам то ҳамаи уммати Муҳамадро ба ман набахше . Пайғомбарати ҳавола ӣнҷо кардаасту расӯли форуқ ва Муртазоаст . Илоҳии ҳамаи кор хеш карданд , кунун кори ту мондааст .

در نپوشید. از بر ایشان دورِ دور برفت و آن مرقع فرو کرد و روی بر خاک نهاد و می گفت الهی این مرقع در نپوشم تا همه امت محمد را به من نبخشی. پیغامبرت حواله اینجا کرده است و رسول فاروق و مرتضی است. الهی همه کار خویش کردند، کنون کار تو مانده است.

Хитоб омад ки : чандинӣ ба ту бахшедам , мураққаъи даруш . намегуфт : на ! ҳамаро хоҳам .

خطاب آمد که: چندینی به تو بخشیدم، مرقع درپوش. می‌گفت: نه! همه را خواهم.

Хитоб омад ки чандинӣ ба ту бахшедам , мураққаъи даруш . намегуфт : на , ҳамаро хоҳам .

خطاب آمد که چندینی به تو بخشیدم، مرقع درپوش. می‌گفت: نه، همه را خواهم.

Боз хитоб омад ки чандини ҳазор дигар ба ту бахшам , мураққаъ бапуш .

باز خطاب آمد که چندین هزارِ دیگر به تو بخشم، مرقع بپوش.

намегуфт на ҳама хоҳам . Боз хитоб меомад ки чандини ҳазор ҳазор дигар ба ту бахшам мураққаъ бапуш . намегуфт ҳамаро хоҳам . Ҳамчунон дар муноҷот мегуфт ва май шунӯд то саҳобаро сабр набӯд . Бирафтанд то ӯро дар чаҳ кораст ? бадви расиданд . То Увайси эшонро бидид гуфт : оҳ , чаро омадед ? агар ин омадан шумо набӯдӣ мураққаъ дар нпўшидмӣ то ҳамаи уммати Муҳамадро бнхўостмӣ . Сабр боист кард .

می‌گفت نه همه خواهم. باز خطاب می‌آمد که چندین هزار هزارِ دیگر به تو بخشم مرقع بپوش. می گفت همه را خواهم. همچنان در مناجات می‌گفت و می‌شنود تا صحابه را صبر نبود. برفتند تا او را در چه کار است؟ بدو رسیدند. تا اویس ایشان را بدید گفت: آه، چرا آمدید؟ اگر این آمدن شما نبودی مرقع در نپوشیدمی تا همه امت محمّد را بِنَخواستمی. صبر بایست کرد.

Форуқ ӯро дид . Гилӣмии уштурӣ худ фарогирифтау сару пои бараҳна , тавонгарӣ ҳаждаҳи ҳазор олам дар таҳти он гилӣм дид . Форуқ аз хештан ва аз хилофати худ дилаш бигирифт . Гуфт кист ки ин хилофат аз мо бихарад ба гардае ?

فاروق او را دید. گلیمی اشتریِ خود فراگرفته و سر و پای برهنه، توانگری هژده هزار عالم در تحت آن گلیم دید. فاروق از خویشتن و از خلافت خود دلش بگرفت. گفت کیست که این خلافت از ما بخرد به گِرده ای؟

Увайс гуфт касе ки ақл надорад . Чаҳ май фурӯшӣ ? биндоз то ҳаркиро ббобд баргирад ; харид ва фурухт дар миён чаҳ кор дорад ?

اویس گفت کسی که عقل ندارد. چه می‌فروشی؟ بینداز تا هرکه را ببابد برگیرد؛ خرید و فروخت در میان چه کار دارد؟

То саҳоба фарёд бароварданд ки чизе ки аз садиқ қабул кардае кори чандини ҳазор мусулмон зойеъ натавон гузошт ки як рӯзи адли ту бар ҳазор солаи ибодат шараф дорад .

تا صحابه فریاد برآوردند که چیزی که از صدیق قبول کرده ای کار چندین هزار مسلمان ضایع نتوان گذاشت که یک روز عدل تو بر هزار ساله عبادت شرف دارد.

Пас Увайси мураққаъ дар пӯшед ва гуфт ба адади мӯии шутури вгоўу гӯсфанди рабеъау музир аз уммати Муҳамади алайҳ ассалом бахшиданд аз баракоти ин мураққаъ .

پس اویس مرقع در پوشید و گفت به عددِ موی شتر وگاو و گوسفند ربیعه و مضر از امّت محمّد علیه السلام بخشیدند از برکات این مرقع.

ӣнҷо тавонад буд ки касе гумони барад ки Увайс аз форуқ дар беш буд ва на чунинаст , аммо хосияти Увайси таҷред буд , форуқи он ҳама дошт , таҷред низ май хост , чунонкии хоҷаи анбиёи алайҳи ассалом дар перзанон мезад ки : Муҳамадро ба дуо ёд доред .

اینجا تواند بود که کسی گمان بَرد که اویس از فاروق در بیش بود و نه چنین است، اما خاصیت اویس تجرید بود، فاروق آن همه داشت، تجرید نیز می‌خواست، چنانکه خواجۀ انبیا علیه السلام درِ پیرزنان می‌زد که: محمّد را به دعا یاد دارید.

Пас Муртазо хомӯш бинишаст . Форуқ гуфт : ё Увайс чаро наомадӣ то меҳтарро бидидӣ ?

پس مرتضی خاموش بنشست. فاروق گفت: یا اویس چرا نیامدی تا مهتر را بدیدی؟

Гуфт онгоҳ шумо дидят ?

گفت آنگاه شما دیدیت؟

Гуфтанд балӣ .

گفتند بلی.

Гуфт магари ҷбаҳ ӯро дидед ; агар шумо ӯро дидят бигӯед то абрӯӣ ӯ пайваста буд ё кушода ?

گفت مگر جبّۀ او را دیدید؛ اگر شما او را دیدیت بگویید تا ابروی او پیوسته بود یا گشاده؟

эй аҷаб , чандон ӯро дида буданд , аммо аз ҳайбат ки ӯро буд нишон бознтўонстнд дод . Гуфт : шумо дӯст Муҳамад ҳастед ?

ای عجب، چندان او را دیده بودند، اما از هیبت که او را بود نشان بازنتوانستند داد. گفت: شما دوست محمّد هستید؟

Гуфтанд : ҳастем .

گفتند: هستیم.

Гуфт : агар дар дӯстии дуруст будят чаро он рӯз ки дандони муборак ӯ шикастанд ба ҳукми мувофиқати дандон худ нишкастед ки шарти дӯстӣ мувофиқатаст ?

گفت: اگر در دوستی درست بودیت چرا آن روز که دندان مبارک او شکستند به حکم موافقت دندان خود نشکستید که شرط دوستی موافقت است؟

Пас дандон худ бинмуд , як дандон дар даҳон надошт . Гуфт ман ӯро ба сӯрати нодида мувофиқат кардам ки мувофиқат аз дайнаст .

پس دندان خود بنمود، یک دندان در دهان نداشت. گفت من او را به صورت نادیده موافقت کردم که موافقت از دین است.

Пас ҳар дуро риққат ҷӯш оварад , бдонстнд ки мансаби мувофиқату адаби мансабӣ дигараст ки расӯлро надида буд ва аз вай мебоист омухт .

پس هر دو را رقت جوش آورد، بدانستند که منصب موافقت و ادب منصبی دیگر است که رسول را ندیده بود و از وی می‌بایست آموخت.

Пас форуқ гуфт : ё Увайси маро дуое бикун .

پس فاروق گفت: یا اویس مرا دعایی بکن.

Гуфт : дар имон майл набӯд , дуо кардаам ва дар ҳар намоз ташаҳҳуд мегӯям : أллҳми ағФрллмўмнину алмؤмнот [ худовандо , мардону занони муъминро бубахш ] , агар шумо имон ба саломат ба гӯр бурид худ шуморо дуо дарёбад ва агар на ман дуо зойеъ накунам . Пас форуқ гуфт : маро васиятӣ кун . Гуфт : ё умр , худоиро шиносӣ ? гуфт шиносам . Гуфт агар ба ҷуз аз худои ҳеҷ кас дигар нашиносӣ туро ба . Гуфт зиёдат кун . Гуфт ё умри худои туро медонад ? гуфт донад . Гуфт агар ба ҷузи худои каси дигари туро надонад туро ба .

گفت: در ایمان میل نبوَد، دعا کرده ام و در هر نماز تشهد می‌گویم: أللّهُمَّ اغفِرلِلمومنین و المؤمنات [خداوندا، مردان و زنان مؤمن را ببخش]، اگر شما ایمان به سلامت به گور برید خود شما را دعا دریابد و اگر نه من دعا ضایع نکنم. پس فاروق گفت: مرا وصیّتی کن. گفت: یا عمر، خدای را شناسی؟ گفت شناسم. گفت اگر به جز از خدای هیچ کس دیگر نشناسی تو را به. گفت زیادت کن. گفت یا عمر خدای تو را می‌داند؟ گفت داند. گفت اگر به جز خدای کس دیگر تو را نداند تو را به.

Пас форуқ гуфт : бош то чизе биоварам барои ту . Увайси даст дар гиребон кард ва ду дирам баровард . Гуфт ман инро аз аштрбонӣ касб кардаам . Агар ту змон мекунӣ ки ман чандон бузем ки ин бихӯрам , онгоҳи дигари бустонам .

پس فاروق گفت: باش تا چیزی بیاورم برای تو. اویس دست در گریبان کرد و دو درم برآورد. گفت من این را از اشتربانی کسب کرده ام. اگر تو ضمان می‌کنی که من چندان بزیم که این بخورم، آنگاه دیگر بستانم.

Замонӣ буд . Пас гуфт ранҷа гаштед , бозгардед ки қиёмат наздикаст . Онгоҳи онҷои моро дидор буд ки бозгаштӣ набӯд , ки ман акнӯн ба сохтани зоди роҳи қиёмати машғӯлам .

زمانی بود. پس گفت رنجه گشتید، بازگردید که قیامت نزدیک است. آنگاه آنجا ما را دیدار بوَد که بازگشتی نبوَد، که من اکنون به ساختن زاد راه قیامت مشغولم.

Чун аҳли қарн аз Кӯфа бозгаштанд Увайсро ҳурматӣу ҷоҳӣ падед омад дар миёни эшон . Сар он намедошт , аз онҷо бигурехт ва ба Кӯфа шуду баъд аз он касе ӯро надид алои ҳирами бен ҳёни разии аллоҳи анҳу . Ҳирам гуфт : чун он ҳадис башнавадам ки дараҷаи шафоати Увайс то чаҳ ҳадаст орзӯии вай бар ман ғолиб шуд . Ба Кӯфа рафтам ва ӯро талаб кардам то вайро бозёфтам . Барканори Фурот вузӯ мекарду ҷома май шасти вайро бишнохтам ки сифат ӯ шунида будам . Салом кардам ва ҷавоб дод ва дар ман нагирист . Хостам то дасташи фарогирам , дасти надод . Гуфтам : рҳмки аллоҳ ё Увайсу ғФрлк [ эй Увайс , худо бар ту бибахшоед ва туро биёмурзад ] , чигунае ?

چون اهل قَرَن از کوفه بازگشتند اویس را حرمتی و جاهی پدید آمد در میان ایشان. سرِ آن نمی‌داشت، از آنجا بگریخت و به کوفه شد و بعد از آن کسی او را ندید الا هَرِم بن حیّان رضی الله عنه. هرم گفت: چون آن حدیث بشنودم که درجۀ شفاعت اویس تا چه حدّ است آرزوی وی بر من غالب شد. به کوفه رفتم و او را طلب کردم تا وی را بازیافتم. برکنار فرات وضو می‌کرد و جامه می‌شست وی را بشناختم که صفتِ او شنیده بودم. سلام کردم و جواب داد و در من نگریست. خواستم تا دستش فراگیرم، دست نداد. گفتم: رَحِمَکَ الله یا اُوَیسُ و غَفَرلک [ای اویس، خدا بر تو ببخشاید و تو را بیامرزد]، چگونه ای؟

Гиристан бар ман афтод аз дӯстии вай ва аз раҳмат ки маро бар вай омад аз заъифии ҳоли вай . Увайс низ бигирист . Гуфту ҳёки аллоҳ ё ҳирами бен ҳён [ худованди умрат дароз гирданд эй ҳирам ] , чигунае ё бародари ман ва туро ки роҳ намӯд ба ман ?

گریستن بر من افتاد از دوستی وی و از رحمت که مرا بر وی آمد از ضعیفی حال وی. اویس نیز بگریست. گفت وَ حیّاکَ الله یا هَرِمَ بن حَیّانَ [خداوند عمرت دراز گرداند ای هرم]، چگونه ای یا برادر من و تو را که راه نمود به من؟

Гуфтам номи ману падари ман чун донистӣ ?у маро ба чаҳ шинохтии ҳаргизи нодида ?

گفتم نام من و پدر من چون دانستی؟ و مرا به چه شناختی هرگز نادیده؟

Гуфт : нбأнии алълими алхбир [ онкии ҳеҷ чиз аз илму хабари вай берун нест маро хабар дод ]у рӯҳи ман рӯҳи туро бишнохт ки рӯҳи муъминон бо якдигар ошно бошад , агар чаҳ якдигарро надида бошанд .

گفت: نَبَّأَنِی العَلیمُ الخَبیرُ [آنکه هیچ چیز از علم و خبر وی بیرون نیست مرا خبر داد] و روح من روح تو را بشناخت که روح مومنان با یکدیگر آشنا باشد، اگر چه یکدیگر را ندیده باشند.

Гуфтам марои чизе ривоят кун аз расӯли алайҳи ассалом . Гуфт ман вайро дрнёФтаҳам , ахбори вай аз дигарон шунидаам ва нахоҳам ки роҳи ҳадис бар хеш кушода кунам ва нахоҳам ки муҳаддису муфтӣ ва музаккар бошам ки марои худ шуғл ҳаст ки бад-ӣн наме пардозам .

گفتم مرا چیزی روایت کن از رسول علیه السلام. گفت من وی را درنیافته ام، اخبار وی از دیگران شنیده ام و نخواهم که راه حدیث بر خویش گشاده کنم و نخواهم که محدث و مفتی و مذکِّر باشم که مرا خود شغل هست که بدین نمی‌پردازم.

Гуфтам оятӣ бар ман хон то аз ту бишинавам .

گفتم آیتی بر من خوان تا از تو بشنوم.

Пас даст ман бигирифт ва гуфт :

پس دست من بگرفت و گفت:

أъўзи биллоҳи ман алшитони алрҷим ва зор бигирист . Пас гуфт чунин мегуяд худои ҷли ҷалола : ва мо хилқати алҷну алإнси алои лиъбдўн [ париёну одамиёнро наёфаридам магар то марои бпрстнд / зорёт , 56 ] ва мо хлқнои алсмўоту алأрз ва мо бинҳмои лоъбини мо хлқноҳмои إлои болҳқи влкни أксрҳми лоиълмўн [ мо осмонҳоу замину ончиро миёни онҳост ба бозӣ наёфаридем ; вале бештарашон намедонанд ] , то ӣнҷо ки : إнаҳи ҳўи алъзизи арраҳим , бархонад . Онгоҳи як бонги бикрад . Пиндоштам ки ақли азу зоил шуд .

أعوذُ بالله مِن الشَّیطان الرَّجیم و زار بگریست. پس گفت چنین می‌گوید خدای جل جلاله: وَ ما خَلَقتُ الجِنَّ و الإِنسَ الّا لِیَعبدونِ [پریان و آدمیان را نیافریدم مگر تا مرا بپرستند / ذاریات، 56] وَ ما خَلَقنا السَّموات و الأَرضَ و ما بَینَهُما لاعِبینَ ما خَلَقناهُما إلّا بالحَقّ ولکِنَّ أکثَرَهُم لایَعلَمون [ما آسمانها و زمین و آنچه را میان آنهاست به بازی نیافریدیم؛ ولی بیشترشان نمی‌دانند]، تا اینجا که: إنَّهُ هُوَ العَزیزُ الرّحیم، برخواند. آنگاه یک بانگ بکرد. پنداشتم که عقل ازو زایل شد.

Пас гуфт : эй басари ҳён , чаҳ оварад турои ӣнҷо ?

پس گفت: ای بُسر حیّان، چه آورد ترا اینجا؟

Гуфтам то бо тўонси гирам ва ба ту биёсоем . Гуфт ман ҳаргиз надонистам ки касе худоиро бишнохт ва ба ҳеҷ чизи дигар инс тавонад гирифт ва ба касе дигар биёсуд . Ҳирам гуфт маро васиятӣ кун . Увайс гуфт маргро зери болини дор , чун ки бихуфтӣу пеши чашми дор , ки бархезӣ ; ва дар хурдии гуноҳи мангар , дар бузургии он нигар ки дар ваии осии шӯй ки агар гуноҳи хиради дорӣ , худовандро хирад дошта бошӣ ва агар бузурги дории худовандро бузург дошта бошӣ .

گفتم تا با توانس گیرم و به تو بیاسایم. گفت من هرگز ندانستم که کسی خدای را بشناخت و به هیچ چیز دیگر انس تواند گرفت و به کسی دیگر بیاسود. هَرِم گفت مرا وصیتی کن. اویس گفت مرگ را زیر بالین دار، چون که بخفتی و پیش چشم دار، که برخیزی؛ و در خُردیِ گناه منگر، در بزرگی آن نگر که در وی عاصی شوی که اگر گناه خرد داری، خداوند را خرد داشته باشی و اگر بزرگ داری خداوند را بزرگ داشته باشی.

Ҳирам гуфт куҷо фармое ки мақом кунам .

هَرِم گفت کجا فرمایی که مقام کنم.

Гуфт ба шом .

گفت به شام.

Гуфтам онҷои маишат чигуна буд ?

گفتم آنجا معیشت چگونه بوَد؟

Увайс гуфт : أФи лҳзаҳи улқулуби қдхолтҳои алшку лотнФъҳои алмўъзаҳ [ов аз ин дилҳо ки шак бирав ғолиб шудааст панд напазирад ] .

اویس گفت: أُفٍّ لِهذِهِ القلوب قَدخالَطَها الشّکُ و لاتَنفَعها الموعظه [اف از این دلها که شک برو غالب شده است پند نپذیرد].

Гуфтам марои васиятӣ дигар кун .

گفتم مرا وصیتی دیگر کن.

Гуфт ё басари ҳён , падарат бамурд , одам ва ҳавво бамурд , Нӯҳу иброҳӣм халил бамурд , Мӯсо умрон бамурд , Довӯди халил худоӣ бамурд , Муҳамади расӯл аллоҳ бамурд , Абубакри Халифа вай бамурд , умр бародарам бамурд ва дӯстам бамурд воъмроаҳ , воъмроаҳ .

گفت یا بُسر حیان، پدرت بمرد، آدم و حوا بمرد، نوح و ابراهیم خلیل بمرد، موسی عمران بمرد، داود خلیل خدای بمرد، محمّد رسول الله بمرد، ابوبکر خلیفه وی بمرد،عمر برادرم بمرد و دوستم بمرد واعُمَراه، واعُمَراه.

Гуфтам рҳмки аллоҳ , умр намурдааст .

گفتم رَحِمَک الله، عمر نمرده است.

Гуфт ҳақи таъолии маро хабар дод аз марги вай .

گفت حق تعالی مرا خبر داد از مرگ وی.

Пас гуфт : ман ва ту аз ҷумла мурдагонем

پس گفت: من و تو از جملۀ مردگانیم

Ва салавот доду дуое сабк бигуфт ва гуфт васият инаст ки китоби худоӣу роҳи аҳли салоҳи Фропишгирӣ , як соъат аз ёди марг ғофил набошӣ ва чун бо наздики қавму хеши рисии эшонро панди даҳу насиҳат аз халқи худои бози мгир , як қадами пой аз мувофиқат ҷамоат кашида мадор ки онгоҳ бе дайни шӯй ва ндонӣ ва дар дӯзахи уфтӣ .

و صلوات داد و دعایی سبک بگفت و گفت وصیّت این است که کتاب خدای و راه اهل صلاح فراپیش گیری، یک ساعت از یاد مرگ غافل نباشی و چون با نزدیک قوم و خویش رسی ایشان را پند ده و نصیحت از خلق خدای باز مگیر، یک قدم پای از موافقتِ جماعت کشیده مدار که آنگاه بی دین شوی و ندانی و در دوزخ افتی.

Ва дуое чанд бигуфт ва гуфт рафтӣ ё ҳирами бен ҳён , низ на ту марои бинӣ ва на ман туроу маро ба дуои ёди дор ки ман низ туро ёд дорам ва ту аз ин ҷониб бирав то ман аз он ҷониб биравам .

و دعایی چند بگفت و گفت رفتی یا هَرِم بن حیّان، نیز نه تو مرا بینی و نه من تو را و مرا به دعا یاد دار که من نیز تو را یاد دارم و تو از این جانب برو تا من از آن جانب بروم.

Гуфт хостам то як соъатӣ бо вай биравам , нагузошт ва бигузашт ва мегиристу маро ба гиристан оварад . Ман аз қафоӣ ӯ менагиристам то ба кӯии фурушад ва низаш аз он пас хабарӣ наёфтам ва гуфт бештари сухан ки бо ман гуфт , аз амирин буд форуқу Муртазои разии аллоҳи ънҳмо .

گفت خواستم تا یک ساعتی با وی بروم، نگذاشت و بگذشت و می‌گریست و مرا به گریستن آورد. من از قفای او می‌نگریستم تا به کوی فروشد و نیزش از آن پس خبری نیافتم و گفت بیشتر سخن که با من گفت، از امیرین بود فاروق و مرتضی رضی الله عنهما.

Ва рабиъ хсим гуяд бирафтам то Увайсро байнам . Дар намози бомдод буд . Чун фориғ шуд гуфтам сабр кунам то аз тасбеҳи бозпрдозд . Дирангӣ кардам , ҳамчунон аз ҷои брнхост то намози пешини бгзорду намози дигари бикрад . Ҳосили се шабонаи рӯз аз намоз напардохт ва ҳеҷ нахурд ва нахуфт . Шаби чаҳорум ӯро гӯш май доштами хоб дар чашмаш омад дар ҳол бо ҳақ ба муноҷот омад , гуфт худовандо ба ту паноҳ май гирам аз чашм бисёр хоб ва аз шикам бисёр хор .

و ربیع خثیم گوید برفتم تا اویس را بینم. در نماز بامداد بود. چون فارغ شد گفتم صبر کنم تا از تسبیح بازپردازد. درنگی کردم، همچنان از جای برنخاست تا نماز پیشین بگزارد و نماز دیگر بکرد. حاصل سه شبانه روز از نماز نپرداخت و هیچ نخورد و نخفت. شب چهارم او را گوش می‌داشتم خواب در چشمش آمد در حال با حق به مناجات آمد، گفت خداوندا به تو پناه می‌گیرم از چشم بسیار خواب و از شکمِ بسیار خوار.

Гуфтам марои ин басандааст , ӯро ташвиши надодаму бозгрдидм .

گفتم مرا این بسنده است، او را تشویش ندادم و بازگردیدم.

Увайсро май оранд ки дар ҳамаи умри хеши ҳаргиз шаб нахуфт . Як шабӣ гуфтӣ : ҳзаҳи лайлаи алқём [ имшаби шаби барпоӣ ( намозу ибодат )аст ] ,у дигар шаб гуфтӣ : ҳзаҳи лайлаи алркўъ [ имшаби шаби даст ба зону бӯданаст ] ,у дигар шаб гуфтӣ : ҳзаҳи лайлаи алсҷўд [ имшаби шаб бар рӯй дроФтоднаст ] ;

اویس را می‌آرند که در همه عمر خویش هرگز شب نخفت. یک شبی گفتی: هذه لَیلَةُ القیام [امشب شب برپایی (نماز و عبادت) است]، و دیگر شب گفتی: هذه لَیلَةُ الرَّکوع [امشب شب دست به زانو بودن است]، و دیگر شب گفتی: هذه لَیلَةُ السُّجود [امشب شب بر روی درافتادن است]؛

Як шаб ба қиёмии басари барадӣ ва як шаб ба рукӯъӣ ва як шаб ба суҷудӣ .

یک شب به قیامی بسر بردی و یک شب به رکوعی و یک شب به سجودی.

Гуфтанд ё Увайс чун тоқат май дории шабии бад-ӣни дарозӣ бар як ҳол ? гуфт мо худ ҳануз якбори субҳони рабӣ алأълӣ нагуфта бошем дар суҷудӣ , ки рӯз ояд ; худ се бори тасбеҳи гуфтан суннатаст . Ин аз он мекунам ки мехоҳам ки мисли ибодат осмонён кунам .

گفتند یا اویس چون طاقت می‌داری شبی بدین درازی بر یک حال؟ گفت ما خود هنوز یکبار سبحانَ رَبّی الأعلی نگفته باشیم در سجودی، که روز آید؛ خود سه بار تسبیح گفتن سنّت است. این از آن می‌کنم که می‌خواهم که مثل عبادت آسمانیان کنم.

Аз вай пурседанд ки хушўъ дар намоз чист ?

از وی پرسیدند که خشوع در نماز چیست؟

Гуфт онкӣ агар найза бар паҳлуаш зананд дар намоз хабараш набӯд .

گفت آنکه اگر نیزه بر پهلوش زنند در نماز خبرش نبود.

Гуфтанд чунӣ ?

گفتند چونی؟

Гуфт чигуна бошад касе ки бомдод бархезад ва надонад ки шабонгоҳ хоҳад зист ё на ?

گفت چگونه باشد کسی که بامداد برخیزد و نداند که شبانگاه خواهد زیست یا نه؟

Гуфтанд кор чигунааст ?

گفتند کار چگونه است؟

Гуфт : вои қуллаи зоди вои тӯли триқоаҳ . [ оҳ аз безодӣу дарозии роҳ ] .

گفت: وا قِلةَ زادٍ وا طولَ طریقاه. [آه از بی زادی و درازی راه].

Ва гуфт агар ту худоиро таъолӣ парастиш кунӣ ба ибодати осмонҳо ва заминҳо аз ту ба бнпзирд то бовараши надорӣ . Гуфтанд чигуна бовараш дорем ? гуфт эмин набошӣ бидонча туро фаро пазируфтааст ва фориғ набинӣ хешро то дар парастиш ӯ ба чизеи дигарат машғӯл набояд буд .

و گفت اگر تو خدای را تعالی پرستش کنی به عبادت آسمانها و زمینها از تو به بنپذیرد تا باورش نداری. گفتند چگونه باورش داریم؟ گفت ایمن نباشی بدانچه تو را فرا پذیرفته است و فارغ نبینی خویش را تا در پرستش او به چیزی دیگرت مشغول نباید بود.

Гуфт ҳар ки се чизро дӯст дорад дӯзахи бадв аз раги гарданаши наздиктар буд ; таоми хуш хӯрдану либоси некӯи пӯшидан ва бо тавонгарон нишастан .

گفت هر که سه چیز را دوست دارد دوزخ بدو از رگ گردنش نزدیکتر بوَد؛ طعام خوش خوردن و لباس نیکو پوشیدن و با توانگران نشستن.

Увайсро гуфтанд разии аллоҳи анҳу ки дарини наздикии ту мардӣаст , сӣ соласт ки гӯрӣ фурӯ кардаасту кафании дроўихтаҳ ва бар сар он нишастааст ва мегиряд ва на ба шаб қарор гирад ва на ба рӯз .

اویس را گفتند رضی الله عنه که دراین نزدیکی تو مردی است، سی سال است که گوری فرو کرده است و کفنی درآویخته و بر سر آن نشسته است و می‌گرید و نه به شب قرار گیرد و نه به روز.

Увайс гуфт : маро онҷо бурид то ӯро бубинам .

اویس گفت: مرا آنجا برید تا او را ببینم.

Увайсро наздик ӯ бурданд . ӯро дид зард гаштау наҳиф шудау чашм аз гиря дар муғоки афтода . Бадв гуфт : ё фалони шғлки алқбри ани аллоҳ [ эй марди сӣ соласт то гӯру кафани туро аз худоӣ машғӯл кардааст ]у бад-ӣн ҳар ду бози мондае ва ин ҳар ду бути роҳи ту омадааст . Он мард ба нур ӯ он офат дар хеш бидид , ҳол бирав кашф шуд , наърае бузад ва дар он гӯр афтод ва ҷон бидод . Агар гӯру кафан ҳиҷоб хоҳад буд ҳиҷоб дигарон бингар ки чист ва чандаст .

اُویس را نزدیک او بردند. او را دید زرد گشته و نحیف شده و چشم از گریه در مُغاک افتاده. بدو گفت: یا فُلانُ شَغَلَکَ القَبرُ عَنِ الله [ای مرد سی سال است تا گور و کفن تو را از خدای مشغول کرده است] و بدین هر دو باز مانده‌ای و این هر دو بت راه تو آمده است. آن مرد به نور او آن آفت در خویش بدید، حال بَرو کشف شد، نعره ای بزد و در آن گور افتاد و جان بداد. اگر گور و کفن حجاب خواهد بود حجاب دیگران بنگر که چیست و چندست.

Нақласт ки Увайси якбори се шабонаи рӯз ҳеҷ нахурда буд . Рӯзи чаҳоруми бомдод берун омад . Бар роҳи як динор зар афганда буд . Гуфт аз он касе афтода бошад . Рӯй бгрдонид то гиёҳ аз замин барчинад ва бихӯрад . Нигоҳ кард , гӯсфандӣ меомад . Гардае гарм дар даҳони гирифтаи пеш вай биниҳод . Гуфт магар аз касе рабӯда бошад . Рӯй бгрдонид . Гӯсфанд ба сухан омад . Гуфт : ман бандаи он касам ки ту банда ӯе . Бустони рӯзии худоӣ аз бандаи худоӣ .

نقل است که اویس یکبار سه شبانه روز هیچ نخورده بود. روز چهارم بامداد بیرون آمد. بر راه یک دینار زر افگنده بود. گفت از آن کسی افتاده باشد. روی بگردانید تا گیاه از زمین برچیند و بخورد. نگاه کرد، گوسفندی می‌آمد. گِرده‌ای گرم در دهان گرفته پیش وی بنهاد. گفت مگر از کسی ربوده باشد. روی بگردانید. گوسفند به سخن آمد. گفت: من بنده آن کسم که تو بنده اویی. بستان روزی خدای از بنده خدای.

Гуфт даст дароз кардам то гарда баргирам , гарда дар даст хеш дидам гӯсфанд нопадид шуд .

گفت دست دراز کردم تا گرده برگیرم، گرده در دست خویش دیدم گوسفند ناپدید شد.

Мҳомд ӯ бисёрасту фазойили вай бешумор . Дар ибтидои шайхи Абулқосими гургонеро разии аллоҳи анҳу зикр он бӯда сети муддатӣ ки мегуфтааст Увайс , Увайс , Увайс . Эшон донанд қадари эшон . Всхн ӯст ки гуфт : ман урфи аллоҳи лоихФии алайҳи шийъ [ ҳаркии худоиро шинохти ҳеҷ чиз бар ӯ пӯшида намонад ] .

محامد او بسیار است و فضایل وی بی شمار. در ابتدا شیخ ابوالقاسم گرگانی را رضی الله عنه ذکر آن بوده ست مدتی که می‌گفته است اُویس، اُویس، اُویس. ایشان دانند قدر ایشان. وسخن اوست که گفت: مَن عَرَفَ الله لایُخفی عَلَیهِ شَیءٌ [هرکه خدای را شناخت هیچ چیز بر او پوشیده نماند].

Дигари маънӣ онаст ки ҳар ки бишнохт то шносндаҳ кист .

دیگر معنی آن است که هر که بشناخت تا شناسنده کیست.

Дигари маънӣ онаст ки ҳар ки асл бидонаст фурӯъ донистани осон будаш ки ба чашми асл дар фурӯъ нигарад .

دیگر معنی آن است که هر که اصل بدانست فروع دانستن آسان بوَدش که به چشم اصل در فروع نگرد.

Дигари маънӣ онаст ки худоиро ба худоӣ битавон шинохт ки : урфати рабии брбӣ ; пас ҳаркии худоиро ба худоӣ донад ҳама чизе медонад .

دیگر معنی آن است که خدای را به خدای بتوان شناخت که: عَرِفتُ رَبّی بِرَبّی؛ پس هرکه خدای را به خدای داند همه چیزی می‌داند.

Ва сухан ӯст ки : ассаломаи фии алўҳдаҳ [ саломат дар танҳоӣаст ] ва танҳо он буд ки фард буд дар ваҳдату ваҳдати он буд ки хаёли ғайри дрнгнҷд то саломат буд ; агар танҳо ба сӯратгирӣ дуруст набӯд ки алшитони أбъди ман алоснин [ шайтон давртараст аз ду тан ] , ҳадисаст .

و سخن اوست که: السلامَةُ فِی الوَحدَة [سلامت در تنهایی است] و تنها آن بوَد که فرد بوَد در وحدت و وحدت آن بوَد که خیال غیر درنگنجد تا سلامت بوَد؛ اگر تنها به صورت گیری درست نبوَد که الشَیطانُ أبعَدُ مِنَ الاثنَین [شیطان دورتر است از دو تن]، حدیث است.

Ва сухан ӯст ки : алейк бқлбк [ бар ту бод ба дили ту ] . Яъне бртўи бод ки доими дили ҳозири дорӣ то ғайр дар ӯ роҳи наёбад .

و سخن اوست که: عَلَیکَ بِقلبک [بر تو باد به دل تو]. یعنی برتو باد که دایم دل حاضر داری تا غیر در او راه نیابد.

Ва сухан ӯст ки : талабати алрФъаҳи Фўҷдтаҳи фии алтўозъу талабати алрёсаҳи Фўҷдтаҳи фии нсиҳаҳи алхлқу талабати алмрўаҳи Фўҷдтаҳи фии алсдқи втлбти алФхри Фўҷдтаҳи фии алФқру талабати алнсбаҳи Фўҷдтаҳи фии алтқўӣу талабати алшрФи Фўҷдтаҳи фии алқноъаҳу талабати алроҳаҳи Фўҷдтаҳи фии алзҳд [ бартарии хостам ва онро дар фурӯтанӣ ёфтам , ҷӯянда сарварӣ шудам ва онро дар никхўоҳӣ мардумон ёфтам , хостор ҷавонмардӣ шудам ва онро дар ростӣ ёфтам , касб фахр кардам ва онро дар фақр ёфтам , хешӣу пайвастагии ҷустами онро дар прҳизкорӣ ёфтам , шарафи хостам ва онро дар басандагӣ ва хурсандӣ ёфтам , осӯдагии тлбидм ва онро дар порсое ёфтам ] , маъонии ин суханҳо маълумасту машҳур .

و سخن اوست که: طلبتُ الرّفعةَ فوجدتُهُ فی التّواضع و طلبتُ الرّیاسة فوجدتُه فی نصیحة الخلق و طلبتُ المروة فوجدتُه فی الصّدق وطلبتُ الفخر فوجدتُه فی الفقر و طلبت النسبة فوجدتُه فی التقوی و طلبتُ الشّرف فوجدتُه فی القناعة و طلبتُ الرّاحة فوجدتُه فی الزهد [برتری خواستم و آن را در فروتنی یافتم، جویندۀ سروری شدم و آن را در نیکخواهی مردمان یافتم، خواستار جوانمردی شدم و آن را در راستی یافتم، کسب فخر کردم و آن را در فقر یافتم، خویشی و پیوستگی جستم آن را در پرهیزکاری یافتم، شرف خواستم و آن را در بسندگی و خرسندی یافتم، آسودگی طلبیدم و آن را در پارسایی یافتم]، معانی این سخنها معلوم است و مشهور.

Нақласт ки ҳамсоягон ӯ гуфтанд мо ӯро аз девонагони шмрдимӣ . Охир аз вай дархост кардем то ӯро хона Эй сохтем бар дар сарои хеш ва як сол ва ду сол ба саромадӣ ки ӯро ваҷҳе набӯдӣ ки бидон рӯзаи кушодӣ . Таом ӯ он будӣ ки гоҳ гоҳаста хурмо барчедӣу шабонгоҳи бФрўхтӣ ва дар ваҷҳи қӯт сарф кардӣ ва бидон ифтор кардӣ ва агар хурмоӣ хушк ёфтӣ нигоҳ доштӣ то рӯза бидон кушодӣ ва агар хурмои хушк бештар ёфтӣаста хурмои бФрўхтӣ ва ба садақа бидодӣ . Ва ҷомаи ваии хирқае куҳна буд ки аз мзблаҳ ҳо барчедӣ ва пок бишустӣ ва барҳам дӯхтӣ ва бо он ме сохтӣ . Аҷабо коро , нафаси худоӣ аз миёни чунин ҷой барояд . Вақти намози аввал берун шудӣ ва пас аз намоз хуфтан бозомадӣ ва ба ҳар мҳлтӣ ки Фрўшдии кӯдакони вайро санг задандӣ . Гуфтӣ соқҳои ман борӣкаст хирадтар бурдоред то пои ман шикастау хӯн олӯда нашавад то аз намози бознмонм ки марои ғам намозаст , на ғами пой .

نقل است که همسایگان او گفتند ما او را از دیوانگان شمردیمی. آخر از وی درخواست کردیم تا او را خانه ای ساختیم بر در سرای خویش و یک سال و دو سال به سرآمدی که او را وجهی نبودی که بدان روزه گشادی. طعام او آن بودی که گاه گاه اَستۀ خرما برچیدی و شبانگاه بفروختی و در وجه قوت صرف کردی و بدان افطار کردی و اگر خرمای خشک یافتی نگاه داشتی تا روزه بدان گشادی و اگر خرمای خشک بیشتر یافتی استۀ خرما بفروختی و به صدقه بدادی. و جامۀ وی خرقه‌ای کهنه بود که از مزبله‌ها برچیدی و پاک بشستی و برهم دوختی و با آن می‌ساختی. عجبا کارا، نَفَسِ خدایی از میان چنین جای برآید. وقت نماز اوّل بیرون شدی و پس از نماز خفتن بازآمدی و به هر محلّتی که فروشدی کودکان وی را سنگ زدندی. گفتی ساقهای من باریک است خُردتر بردارید تا پای من شکسته و خون آلوده نشود تا از نماز بازنمانم که مرا غم نماز است، نه غم پای.

Дар охири умр чунин гуфтанд ки сифедӣ бирав падед омад ва он вақти брмўоФқти амӣралмуъминӣни алии разии аллоҳи анҳу дар сафин ҳарб мекард то кушта шуд . Ъоши вҳидои вмоти шҳидо [ танҳо зист ва дар роҳи худои мард ] разии аллоҳи анҳу .

در آخر عمر چنین گفتند که سفیدی بَرو پدید آمد و آن وقت برموافقت امیرالمؤمنین علی رضی الله عنه در صفّین حرب می‌کرد تا کشته شد. عاشَ وحیداً وماتَ شهیداً [تنها زیست و در راه خدا مرد] رضی الله عنه.

Бдонкаҳ қавмӣ бошанд ки эшонро Увайсён гӯйанд . Эшонро ба пер ҳоҷат набӯд ки эшонро набувват дар ҳаҷари худ парвариш диҳад бевосита ғайриӣ чунонкии Увайсро дод . Агарчӣ ба зоҳири хоҷаи анбиёро надид аммо парвариш азу меёфт , набувват май пурвирду ҳақиқати ҳам нафас май буд . Ва ин азими олӣ мақомӣаст то киро онҷо расонанд воин давлат рӯй ба ки намояд . Злки фазли аллоҳи иؤтиаҳи ман ишоءу аллоҳи зўолФзли алъзим [ тин бахшоишӣаст аз ҷониби худо ки ба ҳар ки мехоҳад арзоняш медорад , ки худои соҳиби бахшоишӣ бузургаст / ҳадид , 21 ] .

بدانکه قومی باشند که ایشان را اُویسیان گویند. ایشان را به پیر حاجت نَبوَد که ایشان را نبوّت در حجر خود پرورش دهد بی واسطه غیری چنانکه اویس را داد. اگرچه به ظاهر خواجۀ انبیا را ندید اما پرورش ازو می‌یافت، نبوت می‌پرورد و حقیقت هم نفَس می‌بود. و این عظیم عالی مقامی است تا که را آنجا رسانند واین دولت روی به که نماید. ذلِک فَضلُ الله یُؤتیهِ مَن یَشاءُ وَ اللهُ ذوالفضلِ العظیم [تین بخشایشی است از جانب خدا که به هر که می‌خواهد ارزانیش می‌دارد، که خدا صاحب بخشایشی بزرگ است / حدید، 21].