Он шамъи донишу бениш , он чароғи офариниш , он омили тариқат , он олами ҳақиқат , он марди худоӣ , Довӯди тоӣии рҳмҳоллаҳи алайҳ , аз акоброини тайифа буд ,у Сайиди алқўм , ва дар вараъ ба ҳади камол буд , ва дар анвоъи улӯми баҳра тамом дошт , хоссаи дрФқаҳ ки бар сари омада буд , ва мтъин гашта ва бист соли Абӯҳанифаро шогирдӣ карда буд ,у Фзилу иброҳӣми адҳамро дида ,у пери тариқат ӯ ҳабиби роъӣ буд , ва аз аввали кор дар андарун ӯ ҳузнии ғолиб буду пайваста аз халқи рамида буду сабаби тавба ӯ ин буд ки навҳагарӣ ин байт мегуфт :

آن شمع دانش و بینش، آن چراغ آفرینش، آن عامل طریقت، آن عالم حقیقت، آن مرد خدایی، داود طائی رحمةالله علیه، از اکابراین طایفه بود، و سید القوم، و در ورع به حد کمال بود، و در انواع علوم بهره تمام داشت، خاصه در فقه که بر سر آمده بود، و متعین گشته و بیست سال ابوحنیفه را شاگردی کرده بود، و فضیل و ابراهیم ادهم را دیده، و پیر طریقت او حبیب راعی بود، و از اول کار در اندرون او حزنی غالب بود و پیوسته از خلق رمیده بود و سبب توبه او این بود که نوحه‌گری این بیت می‌گفت:

Кадоми мӯӣ ва рӯй буд ки дар хок рехта нашуд ?у кадом чашмаст ки дар замин рехта нагашт ?

کدام موی و روی بود که در خاک ریخته نشد؟ و کدام چشم است که در زمین ریخته نگشت؟

Дардии азим аз ин маънӣ ба вай фурӯд омаду қарор ӣ аз вай бирафт . Мутаҳайири гашт ва ҳамчунин ба дарси эмом Абӯҳанифа рафт . Эмом ӯро бар ин ҳол дид . Гуфт : туро чаҳ бӯдааст ?

دردی عظیم از این معنی به وی فرود آمد و قراری از وی برفت. متحیر گشت و همچنین به درس امام ابوحنیفه رفت. امام او را بر این حال دید. گفت: تو را چه بوده است؟

ӯ воқеа бозгуфт , ва гуфт : дилам аз дунё срдшдаҳасту чизе дар ман падед омадааст ки роҳ бидон намедонам ва дар ҳеҷ китоби маънӣ он намеёбам ва ба ҳеҷ

او واقعه بازگفت، و گفت: دلم از دنیا سرد شده است و چیزی در من پدید آمده است که راه بدان نمی‌دانم و در هیچ کتاب معنی آن نمی‌یابم و به هیچ

Фатво дар намеояд .

فتوی در نمی‌آید.

Эмом гуфт : аз халқ эъроз кун .

امام گفت: از خلق اعراض کن.

Довӯд рӯй аз халқи бгрдонид ва дар хонае мӯътакиф шуд . Чун муддатии баромад . Эмоми Абӯҳанифаи пеш ӯ рафт ва гуфт : ин корӣ набошад ки дар хонаи мутавории шӯй ва сухан нагӯйӣ . Кор он бошад ки дар миёни аъиммаи нишинӣу сухани номаълӯм эшон бишинавӣ . Ва бар он сабр кунӣ ва ҳеҷ нагӯйӣу онгоҳи он масоилро ба аз эшон доне .

داود روی از خلق بگردانید و در خانه‌ای معتکف شد. چون مدتی برآمد. امام ابوحنیفه پیش او رفت و گفت: این کاری نباشد که در خانه متواری شوی و سخن نگویی. کار آن باشد که در میان ائمه نشینی و سخن نامعلوم ایشان بشنوی. و بر آن صبر کنی و هیچ نگویی و آنگاه آن مسائل را به از ایشان دانی.

Довӯд донист ки чунонаст ки ӯ мегуяд , як сол ба дараш омаду миён аъимма бинишаст ва ҳеҷ нагуфт ва ҳарчӣ мегуфтанд сабр мекард ва ҷавоб намедод ва бар истимоъ басанда мекард . Чун як сол тамом шуд гуфт : ин сабри як солаи ман кори сӣ сола буд ки карда шуд .

داود دانست که چنان است که او می‌گوید، یک سال به درش آمد و میان ائمه بنشست و هیچ نگفت و هرچه می‌گفتند صبر می‌کرد و جواب نمی‌داد و بر استماع بسنده می‌کرد. چون یک سال تمام شد گفت: این صبر یک ساله من کار سی ساله بود که کرده شد.

Пас ба ҳабиб роъӣ афтоду гушоиш ӯ дар ин роҳ аз ӯ буду мардонаи пой дар ин роҳи ниҳоду кутубро ба об фурӯ дод ва азлат гирифту умед аз халқ мунқатиъ гардонид .

پس به حبیب راعی افتاد و گشایش او در این راه از او بود و مردانه پای در این راه نهاد و کتب را به آب فرو داد و عزلت گرفت و امید از خلق منقطع گردانید.

Нақласт ки бист динор ба мирос ёфта буд , дар бист сол мехӯрд , то машойих баъзе гуфтанд : ки тариқат эсораст , на нигоҳи доштан .

نقل است که بیست دینار به میراث یافته بود، در بیست سال می‌خورد، تا مشایخ بعضی گفتند: که طریقت ایثار است، نه نگاه داشتن.

ӯ гуфт : ман ӣнқадар аз он медорам ки сабаби фароғат манаст то ба ин май созам то бимирам .

او گفت: من اینقدر از آن می‌دارم که سبب فراغت من است تا به این می‌سازم تا بمیرم.

Ва ҳеҷ аз кор кардан нёсуд то ҳаддӣ ки нон дар об менаҳодӣу бёшомидӣ .

و هیچ از کار کردن نیاسود تا حدی که نان در آب می‌نهادی و بیاشامیدی.

Гуфтӣ : миёни ин хўрднўи панҷоҳ оят аз қуръон бар метавон хонд . Рӯзгор чаро зойеъ кунам ?

گفتی: میان این خوردن پنجاه آیت از قرآن بر می‌توان خواند. روزگار چرا ضایع کنم؟

Абубакр айёш гуяд ба ҳуҷра Довӯд рафтам . ӯро дидам , порае нони хушк дар даст дошт ва мегирист . Гуфтам : ё Довӯд чаҳ бӯдааст тўро ? гуфт : мехоҳам ки ин пора нон бихӯраму нами идонм ки ҳалоласт ё ҳаром ?

ابوبکر عیاش گوید به حجره داود رفتم. او را دیدم، پاره‌ای نان خشک در دست داشت و می‌گریست. گفتم: یا داود چه بوده است تورا؟ گفت: می‌خواهم که این پاره نان بخورم و نمی‌دانم که حلال است یا حرام؟

Яке дигар гуфт : пеши аўрФтм . Сабуе об дидам дар офтоби ниҳода . Гуфтам : чаро дар соя нанаҳй ? гуфт : чун онҷо биниҳодам соя буд . Акнӯн аз худоӣ шарм дорам ки аз баҳри нафас тнъм кунам .

یکی دیگر گفت: پیش او رفتم. سبویی آب دیدم در آفتاب نهاده. گفتم: چرا در سایه ننهی؟ گفت: چون آنجا بنهادم سایه بود. اکنون از خدای شرم دارم که از بهر نفس تنعم کنم.

Нақласт ки сарое дошт азим , ва дар онҷои хона бисёр буд , ва то он соъат дар хонаи муқӣм будӣ ки хароб шудӣ . Пас дар хона дигар шудӣ . Гуфтанд : чаро иморат хона накунӣ ?

نقل است که سرایی داشت عظیم، و در آنجا خانه بسیار بود، و تا آن ساعت در خانه مقیم بودی که خراب شدی. پس در خانه دیگر شدی. گفتند: چرا عمارت خانه نکنی؟

Гуфт : маро бо худоӣ аҳдӣаст ки дунёро ободон накунам .

گفت: مرا با خدای عهدی است که دنیا را آبادان نکنم.

Нақласт ки ҳамаи сарои ФрўоФтод , ҷуз даҳлез намонад . Он шаб ки вафот кард даҳлез низ ФрўоФтод .

نقل است که همه سرای فروافتاد، جز دهلیز نماند. آن شب که وفات کرد دهلیز نیز فروافتاد.

Яке дигари пеш ӯ рафт ва гуфт : сақфи хона шикастааст , бихоҳад афтод .

یکی دیگر پیش او رفت و گفت: سقف خانه شکسته است، بخواهد افتاد.

Гуфт : бист соласт то ин сақфро надидаам .

گفت: بیست سال است تا این سقف را ندیده‌ام.

Нақласт ки гуфтанд : чаро бо халқ нанишинӣ ?

نقل است که گفتند: چرا با خلق ننشینی؟

Гуфт : бо ки нишинам ? агар бо бохрдтр аз худ нишинам маро ба кори дайн амр намекунанд , ва агар бо бузургтар нишинам айби ман бар ман намегӯйанду маро дар чашм ман меоройанд . Пас суҳбати халқро чаҳ кунам ?

گفت: با که نشینم؟ اگر با خردتر از خود نشینم مرا به کار دین امر نمی‌کنند، و اگر با بزرگتر نشینم عیب من بر من نمی‌گویند و مرا در چشم من می‌آرایند. پس صحبت خلق را چه کنم؟

Гуфтанд : чаро зан нахоҳӣ ?

گفتند: چرا زن نخواهی؟

Гуфт : муъминаеро натавонам фирефт .

گفت: مؤمنه‌ای را نتوانم فریفت.

Гуфтанд : чигуна ?

گفتند: چگونه؟

Гуфт : чун ӯро бихоҳам дар гардан худ карда бошам , ки ман бар корҳои ӯ қиёми намоям , динӣу дунёе чун натавонам кард , пас ӯро фирефта бошам .

گفت: چون او را بخواهم در گردن خود کرده باشم، که من بر کارهای او قیام نمایم، دینی و دنیایی چون نتوانم کرد، پس او را فریفته باشم.

Гуфтанд : охири маҳосинро шона кун .

گفتند: آخر محاسن را شانه کن.

Гуфт : пас фориғ монда бошам ки ин кор кунам .

گفت: پس فارغ مانده باشم که این کار کنم.

Нақласт ки шабии маҳтоб буд , брбом омад ва дар осмон менагирист , ва дар малакӯт тафаккур мекард ва мегирист то бихўди шдў бар бом ҳамсоя афтод . Ҳамсояи пиндошт ки дузд бар бомаст . Бо теғӣ бар бом омад Довӯдро дид . Даст ӯ гирифт ва гуфт : туро ки андохт ?

نقل است که شبی مهتاب بود، بر بام آمد و در آسمان می‌نگریست، و در ملکوت تفکر می‌کرد و می‌گریست تا بی‌خود شد و بر بام همسایه افتاد. همسایه پنداشت که دزد بر بام است. با تیغی بر بام آمد داود را دید. دست او گرفت و گفت: تو را که انداخت؟

Гуфтам : ман намедонам . Ман бихўд будам . Маро хабар нест .

گفت: من نمی‌دانم. من بیخود بودم. مرا خبر نیست.

Нақласт ки ӯро диданд ки ба намоз май давид . Гуфтанд : чаҳ шитобаст ?

نقل است که او را دیدند که به نماز می‌دوید. گفتند: چه شتاب است؟

Гуфт : ин лашкар ки бар дишҳраст мунтазир ман анд

گفت : این لشکر که بر دیشهر است منتظر من‌اند

Гуфтанд : кадоми лашкар ? гуфт : мурдагони гӯристон .

گفتند: کدام لشکر؟ گفت: مردگان گورستان.

Ва чун саломи намози боздодӣ чунон рафтӣ ки гӯйӣ аз касе май гурезад то дар хона рафтӣу азим кроҳит доштӣ ба намоз шудан , аз сабаби ваҳшати халқ то , ҳақи таъолии он мўнт аз вай кифоят кард .

و چون سلام نماز بازدادی چنان رفتی که گویی از کسی می‌گریزد تا در خانه رفتی و عظیم کراهیت داشتی به نماز شدن، از سبب وحشت خلق تا، حق تعالی آن مونت از وی کفایت کرد.

Чунонкӣ нақласт ки модараши рӯзӣ ӯро дид дар офтоб нишастау арақ аз ваии равон шуда . Гуфт : ҷони модар ! гармойии азим ва ту соими алдҳрӣ , чаҳ бошад агар босояи нишинӣ ?

چنانکه نقل است که مادرش روزی او را دید در آفتاب نشسته و عرق از وی روان شده. گفت: جان مادر! گرمایی عظیم و تو صایم الدهری، چه باشد اگر با سایه نشینی؟

Гуфт : эй модар ! аи зи худоӣ шарм дорам ки қадам барои мувофиқати нафас ва хуш омад бурдорам , ва ман худ равое надорам .

گفت: ای مادر! ا ز خدای شرم دارم که قدم برای موافقت نفس و خوش آمد بردارم، و من خود روایی ندارم.

Модар гуфт : ин чаҳ суханаст ?

مادر گفت: این چه سخن است؟

Гуфт : эй модар ! чун дрбғдоди ҳолҳо ва ношоистҳо бидидам дуо кардам то ҳақи таъолии равое аз ман бозгрФт то маъзӯр бошам ва ба намоз ҷамоат нарӯм то онҳо набояд дид . Акнӯн шонздаҳ соласт то равое надорам ва бо ту нагуфтам .

گفت: ای مادر! چون در بغداد حال‌ها و ناشایست‌ها بدیدم دعا کردم تا حق تعالی روایی از من بازگرفت تا معذور باشم و به نماز جماعت نروم تا آنها نباید دید. اکنون شانزده سال است تا روایی ندارم و با تو نگفتم.

Нақласт ки доими андўҳгн будӣ . Чун шаб даромадӣ гуфтӣ : илоҳии андӯҳи туам бар ҳамаи андӯҳҳо ғалаба кард ,у хоб аз ман барад .

نقل است که دایم اندوهگن بودی. چون شب درآمدی گفتی: الهی اندوه توام بر همه اندوهها غلبه کرد، و خواب از من برد.

Ва гуфт : аз андӯҳ кӣ берун ояд онкии мсоиб бар вай мутавотир гардад .

و گفت: از اندوه کی بیرون آید آنکه مصایب بر وی متواتر گردد.

Ва дигар вақте дарвешӣ гуфт : ба пеш Довӯд рафтам , ӯро хандон ёфтам . Аҷаби доштам . Гуфтам : ё босулаймони ин хуши дилӣ аз чист ? гуфт : саҳаргоҳи маро шаробӣ доданд ки онро шароб инс гӯйанд . Имрӯз ид кардам вшодӣ пеш гирифтам .

و دیگر وقتی درویشی گفت: به پیش داود رفتم، او را خندان یافتم. عجب داشتم. گفتم: یا باسلیمان این خوش‌دلی از چیست؟ گفت: سحرگاه مرا شرابی دادند که آن را شراب انس گویند. امروز عید کردم و شادی پیش گرفتم.

Нақласт ки нон мехӯрд . Тарсое бар вай бигузашт . Порае бадв дод то бихӯрад . Он шаби он тарсо бо ҳалоли худ сҳбт кард . Маърӯфи крхӣ дар вуҷӯд омад .

نقل است که نان می‌خورد. ترسایی بر وی بگذشت. پاره ای بدو داد تا بخورد. آن شب آن ترسا با حلال خود سحبت کرد. معروف کرخی در وجود آمد.

Абурабиъи воситии гўидкаҳ

ابوربیع واسطی گویدکه

Довӯдро гуфтам маро васиятӣ кун . Гуфт : сами ани алднёи воФтри фии алохраҳ . Аз дунёи рӯзаи гиру маргро иди соз ва аз мардумон бигурез , чунонкӣ аз шер даранда гурезанд .

داود را گفتم مرا وصیتی کن. گفت: صم عن الدنیا وافطر فی الاخرة. از دنیا روزه گیر و مرگ را عید ساز و از مردمان بگریز، چنانکه از شیر درنده گریزند.

Яке дигари васияти хост

یکی دیگر وصیت خواست

Гуфт : забони нигаҳи дор .

گفت: زبان نگه دار.

Гуфт : зиёдат кун .

گفت: زیادت کن.

Гуфт : танҳо бош аз халқ ва агар туоне дил аз эшон бабр .

گفت: تنها باش از خلق و اگر توانی دل از ایشان ببر.

Гуфт : зиёдат кун .

گفت: زیادت کن.

Гуфт : аз ин ҷаҳон бояд ки басанда кунӣ бсломти дайн , чунонкии аҳли ҷаҳон басанда карданд бсломти дунё .

گفت: از این جهان باید که بسنده کنی به سلامت دین، چنانکه اهل جهان بسنده کردند به سلامت دنیا.

Дайгарии васияти хост .

دیگری وصیت خواست.

Гуфт : ҷаҳдӣ ки кунӣ дар дунё ба қадар он кун ки туро дар дунё мақом хоҳад буд ва дар дунё ба кор хоҳад , омаду ҷаҳдӣ ки кунӣ барои охират чандон кун ки туро дар охират мақом хоҳад буд , ба қадари онкии туро дар охират ба кор хоҳад омад .

گفت: جهدی که کنی در دنیا به قدر آن کن که تو را در دنیا مقام خواهد بود و در دنیا به کار خواهد، آمد و جهدی که کنی برای آخرت چندان کن که تو را در آخرت مقام خواهد بود، به قدر آنکه تو را در آخرت به کار خواهد آمد.

Дигарон васияти хост .

دیگران وصیت خواست.

Гуфт : мурдагони мунтазир туанд .

گفت: مردگان منتظر تو اند.

Ва гуфт : одамии тавбау тоъати боз пас меафганд . Рост бидон монад ки шикор мекунад то манфиати он дайгариро расад .

و گفت: آدمی توبه و طاعت باز پس می‌افگند. راست بدان ماند که شکار می‌کند تا منفعت آن دیگری را رسد.

Мурӣдиро гуфт : агар саломати хоҳии саломӣ бар дунё кун ба видоъ , ва агар каромати хоҳии такаббурӣ бар охирати гӯй ба тарк . Яъне аз ҳарду бигузар то ба ҳақ туоне расед .

مریدی را گفت: اگر سلامت خواهی سلامی بر دنیا کن به وداع، و اگر کرامت خواهی تکبری بر آخرت گوی به ترک. یعنی از هردو بگذر تا به حق توانی رسید.

Нақласт ки Фзил дар ҳамаи умри дубори Довӯдро дид , ва бидон фахр кардӣ .

نقل است که فضیل در همه عمر دوبار داود را دید، و بدان فخر کردی.

Якбори бадари зери сақфии рафта буд шикаста . Гуфт : бархез ки ин сақф шикастааст ва Фрўхўоҳд афтод . Гуфт : то ман дар ин сафаам ин сақфро надидаам . Конўои икрҳўни фусӯли алнзри комаи икрҳўни фузули алклом . Дувуми бори он буд ки гуфт : марои пандии даҳ . Гуфт : аз халқ бигурез .

یکبار بدر زیر سقفی رفته بود شکسته. گفت: برخیز که این سقف شکسته است و فروخواهد افتاد. گفت: تا من در این صفه‌ام این سقف را ندیده‌ام. کانوا یکرهون فصول النظر کما یکرهون فضول الکلام. دوم بار آن بود که گفت: مرا پندی ده. گفت: از خلق بگریز.

Ва мрўФ крхӣ гуяд : ҳеҷ кас надидаам ки дунёро хортар дошт аз Довӯд ки ҷумлаи дунёу аҳли дунёро дар чашм ӯ зарра миқдор набӯдӣ . Агар якеро аз эшон бидидӣ аз зулмати он шикоят кардӣ , то лоҷарам аз роҳи расми чунон давр буд ки гуфт : ҳаргоҳ ки ман пероҳан башуем дилро мутағаййир ёбам . Аммо фуқароро азими муътақид будӣ ва ба чашми ҳурмат ва мурувват нагиристӣ ҷунайд гуфт ҳҷомӣ ӯро ҳиҷомати микрддинорӣ бадв дод гуфтанд исроф кардӣ .

و معروف کرخی گوید: هیچ کس ندیده‌ام که دنیا را خوارتر داشت از داود که جمله دنیا و اهل دنیا را در چشم او ذره مقدار نبودی. اگر یکی را از ایشان بدیدی از ظلمت آن شکایت کردی، تا لاجرم از راه رسم چنان دور بود که گفت: هرگاه که من پیراهن بشویم دل را متغیر یابم. اما فقرا را عظیم معتقد بودی و به چشم حرمت و مروت نگریستی جنید گفت حجامی او را حجامت می‌کرد دیناری بدو داد گفتند اسراف کردی.

Гуфт : ҳаркиро мурувват набӯд ибодат набошад . Лодини лмни ломрўаҳи ?ла .

گفت: هرکه را مروت نبود عبادت نباشد. لادین لمن لامروة له.

Нақласт ки яке пеш ӯ буд ва дар вай менагирист . Гуфт : ндонӣ ки чунонкӣ бисёр гуфтан кроҳитаст бисёр нигаристан ҳам кроҳитаст то доне .

نقل است که یکی پیش او بود و در وی می‌نگریست. گفت: ندانی که چنانکه بسیار گفتن کراهیت است بسیار نگریستن هم کراهیت است تا دانی.

Нақласт ки чун Муҳамаду АбуЮсуфро ихтилоф афтодӣ , ҳукм ӯ будӣ . Чун пеш ӯ омадандӣ пушт бар АбуЮсуф кардӣ ва рӯй ба Муҳамад оварадӣ ва бо Муҳамад ихтилот кардӣ , бо АбуЮсуф суханӣ нагуфтӣ . Агар қавли қавли Муҳамад будӣ гуфтӣ инаст ки Муҳамад мегуяд ва агар қавли қавли абӯи Юсуф будӣ гуфтӣ қавл инасту ном ӯ набардӣ . Гуфтанд : ҳарду дар илм бузурганд . Чаро якеро азиз май дорӣ ва якеро дар пеш худ нагузорӣ ?

نقل است که چون محمد و ابویوسف را اختلاف افتادی، حکم او بودی. چون پیش او آمدندی پشت بر ابویوسف کردی و روی به محمد آوردی و با محمد اختلاط کردی، با ابویوسف سخنی نگفتی. اگر قول قول محمد بودی گفتی این است که محمد می‌گوید و اگر قول قول ابو یوسف بودی گفتی قول این است و نام او نبردی. گفتند: هردو در علم بزرگ اند. چرا یکی را عزیز می‌داری و یکی را در پیش خود نگذاری؟

Гуфт : ба ҷиҳати онкии Муҳамади ҳасан аз срнъмт бисёру рифъати дунё бархестааст ва ба сари илм омадааст ,у илми сабаби ъз дайнасту зли дунё ,у АбуЮсуф аз сари дили вифоқа ба илм омадаасту илми росбби ъзу ҷоҳи худ гардонида . Пас ҳаргизи Муҳамад чун ӯ набӯд ки устоди моро Абӯҳанифа ба тозӣонаи бзднди қазо қабул накарду АбуЮсуф қабул кард . Ҳаркии тариқи устод хилоф кунад ман бо ӯ сухан нагӯям .

گفت: به جهت آنکه محمد حسن از سر نعمت بسیار و رفعت دنیا برخاسته است و به سر علم آمده است، و علم سبب عز دین است و ذل دنیا، و ابویوسف از سر دل وفاقه به علم آمده است و علم را سبب عز و جاه خود گردانیده. پس هرگز محمد چون او نبود که استاد ما را ابوحنیفه به تازیانه بزدند قضا قبول نکرد و ابویوسف قبول کرد. هرکه طریق استاد خلاف کند من با او سخن نگویم.

Нақласт ки ҳорӯни алрашед аз АбуЮсуфи дархост ки маро дар пеши Довӯд бар то зиёрат кунам . АбуЮсуф ба дар хона Довӯд омад . Бор наёфт . Аз модар ӯ дархост то шафоат кард ки ӯро роҳ диҳад . Қабул намекард ва гуфт : маро бо аҳли дунёу золимон чаҳ кор ?

نقل است که هارون الرشید از ابویوسف درخواست که مرا در پیش داود بر تا زیارت کنم. ابویوسف به در خانه داود آمد. بار نیافت. از مادر او درخواست تا شفاعت کرد که او را راه دهد. قبول نمی‌کرد و گفت: مرا با اهل دنیا و ظالمان چه کار؟

Модар гуфт : ба ҳақи шери ман ки роҳи диҳӣ .

مادر گفت: به حق شیر من که راه دهی.

Довӯд гуфт : илоҳии ту фармӯдае ки ҳақи модари нигоҳи дор ки ризои ман дар ризоӣ ӯ сет , ва агар на маро бо эшон чаҳ кор ?

داود گفت: الهی تو فرموده‌ای که حق مادر نگاه دار که رضای من در رضای او ست، و اگر نه مرا با ایشان چه کار؟

Пас бор дод . Даромаданд ва бинишастанд . Довӯди ваъз оғоз кард . Ҳорӯн бисёр бигирист . Чун бозгашти Меҳрӣ зар биниҳод ва гуфт ҳалоласт .

پس بار داد. درآمدند و بنشستند. داود وعظ آغاز کرد. هارون بسیار بگریست. چون بازگشت مهری زر بنهاد و گفت حلال است.

Довӯд гуфт : бурдор ки марои бад-ӣн ҳоҷат нест . Ман хона Эй фурӯхтаам аз мироси ҳалоли вонро нафақа мекунам аз ҳақи таъолӣ дархостаам чун он нафақа тамом шавад ҷонам бастанд то маро ба касе ҳоҷат набӯд . Умед дорам ки дуо иҷобат карда бошад .

داود گفت: بردار که مرا بدین حاجت نیست. من خانه‌ای فروخته‌ام از میراث حلال وآن را نفقه می‌کنم از حق تعالی درخواسته‌ام چون آن نفقه تمام شود جانم بستاند تا مرا به کسی حاجت نبود. امید دارم که دعا اجابت کرده باشد.

Пас ҳарду бозгаштанд . АбуЮсуф аз вакили харҷ ӯ пурсед : нФқоти Довӯд чанд мондааст ?

پس هردو بازگشتند. ابویوسف از وکیل خرج او پرسید: نفقات داود چند مانده است؟

Гуфт : ду дирам .

گفت: دو درم.

Ва ҳар рӯзи донагии сим харҷ кардӣ . Ҳисоб кард то рӯзи охири АбуЮсуфи пушт ба миҳроб боз дода буд . Гуфт : имрӯзи Довӯд вафот кардааст .

و هر روز دانگی سیم خرج کردی. حساب کرد تا روز آخر ابویوسف پشت به محراب باز داده بود. گفت: امروز داود وفات کرده است.

Нигоҳ карданд , ҳамчунон буд . Гуфтанд : чаҳ донистӣ ?

نگاه کردند، همچنان بود. گفتند: چه دانستی؟

Гуфт : аз нафақа ӯ ҳисоб кардам ки имрӯз ҳеҷ намондааст , донистам ки дуоӣ ӯ мустаҷоб бошад .

گفت: از نفقه او حساب کردم که امروز هیچ نمانده است، دانستم که دعای او مستجاب باشد.

Ва аз модараши ҳоли вафот ӯ пурседанд . Гуфт : ҳамаи шаби намоз ҳаме мекард . Охири шаби сар ба саҷдаи ниҳод ва барнадошт , то марои дил машғӯл шуд . Гуфтам : эй писар ! вақт намозаст . Чун нигоҳ кардам вафот карда буд .

و از مادرش حال وفات او پرسیدند. گفت: همه شب نماز همی می‌کرد. آخر شب سر به سجده نهاد و برنداشت، تا مرا دل مشغول شد. گفتم: ای پسر! وقت نماز است. چون نگاه کردم وفات کرده بود.

Бузургӣ гуфт : дарҳолати беморӣ дар он даҳлези хароби хуфта буду гармойии азиму хиштии зери сари ниҳода ва дар назъ буд ва қуръон мехонд . Гуфтам : хоҳӣ то бар ин саҳроати берун барам ?

بزرگی گفت: در حالت بیماری در آن دهلیز خراب خفته بود و گرمایی عظیم و خشتی زیر سر نهاده و در نزع بود و قرآن می‌خواند. گفتم: خواهی تا بر این صحرات بیرون برم؟

Гуфт : шарм дорам барои нафас дархостӣ кунам ки ҳаргизи нафасро бар ман даст набӯд , дар ин ҳоли аўлитр ки набошад .

گفت: شرم دارم برای نفس درخواستی کنم که هرگز نفس را بر من دست نبود، در این حال اولی‌تر که نباشد.

Пас ҳамон шаб вафот кард . Довӯд васият карда буд ки маро дар пас деворӣ дафн кунед то касе пеш рӯй ман нагзарад . Чунон карданду имрӯз ҳамчунонаст . Ва он шаб ки аз дунё бирафт аи зи осмон овоз омад ки : эй аҳли замин ! Довӯди тоӣӣ ба ҳақ раседу ҳақи субҳонау таъолӣ аз вай розӣаст .

پس همان شب وفات کرد. داود وصیت کرده بود که مرا در پس دیواری دفن کنید تا کسی پیش روی من نگذرد. چنان کردند و امروز همچنان است. و آن شب که از دنیا برفت از آسمان آواز آمد که: ای اهل زمین! داود طائی به حق رسید و حق سبحانه و تعالی از وی راضی است.

Баъд аз он ба хобаши диданд ки Довӯд дар ҳаво мепарид ва мегуфт : ин соъат аз зиндон халос ёфтам .

بعد از آن به خوابش دیدند که داود در هوا می‌پرید و می‌گفت: این ساعت از زندان خلاص یافتم.

Он шахс биёмад то хоб ӯ бигӯед , вафот карда буд ва аз пас марг ӯ аз осмон овозӣ омад ки : Довӯд ба мақсӯд расед , рҳмҳоллаҳи алайҳ .

آن شخص بیامد تا خواب او بگوید، وفات کرده بود و از پس مرگ او از آسمان آوازی آمد که: داود به مقصود رسید، رحمةالله علیه.