Он муҷарради ботину зоҳир , он мусофири ғоибу ҳозир , он дар вараъу маърифати омил , он дарсади гӯнаи сифати комил , он дар дарёии доноӣ , Абусулаймони дороӣии рҳмҳоллаҳи алайҳ , ягонаи вақт буд ва аз ғояти лутф ӯро райҳон улқулуб гуфтаанд . Ва дар риёзати саъбу ҷўъи муфрати шоне некӯ дошт чунонкӣ ӯро бендор алҷоиъин гуфтандӣ ки ҳеҷ кас аз ин уммат бар ҷўъи он сабр натавонист кард ки вай дар маърифату ҳолоти ғиўби қалбу офоти уюби нғси хаттии азим вофир дошт ва ӯро калимотӣаст олии вошортии латифу дигари доро , дияӣаст дар димишқ , ӯ аз онҷо буд . Аҳмади ҳўорӣ ки мурӣд ӯ буд гуфт : шабӣ дар хилват намоз мекардам ва дар он миёнаи роҳатӣ азим ёфтам . Дигари рӯз бо сулаймон гуфтам . Гуфт : заъифи мардӣ эй ки туро ҳнўзхлқ дар пешаст то дар халои дигргўнаҳ эй ва дар муллои дигргўнаҳ , ва дар ду ҷаҳони ҳеҷ чизро он хатар нест ки бандаро аз ҳақ тавонад боз дошт .

آن مجرد باطن و ظاهر، آن مسافر غایب و حاضر، آن در ورع و معرفت عامل، آن درصد گونه صفت کامل، آن در دریای دانایی، ابوسلیمان دارائی رحمةالله علیه، یگانه وقت بود و از غایت لطف او را ریحان القلوب گفته اند. و در ریاضت صعب و جوع مفرط شانی نیکو داشت چنانکه او را بندار الجایعین گفتندی که هیچ کس از این امت بر جوع آن صبر نتوانست کرد که وی در معرفت و حالات غیوب قلب و آفات عیوب نغس خطی عظیم وافر داشت و او را کلماتی است عالی واشارتی لطیف و دیگر دارا، دیهی است در دمشق، او از آنجا بود. احمد حواری که مرید او بود گفت: شبی در خلوت نماز می‌کردم و در آن میانه راحتی عظیم یافتم. دیگر روز با سلیمان گفتم. گفت: ضعیف مردی ای که تو را هنوزخلق در پیش است تا در خلا دیگرگونه ای و در ملا دیگرگونه، و در دو جهان هیچ چیز را آن خطر نیست که بنده را از حق تواند باز داشت.

Ва Абусулаймон гуфт : шабӣ дар масҷид будам ва аз сармо оромам набӯд . Дар вақти дуои як даст пинҳон кардам . Роҳатии азим аз роҳи ин даст ба ман расед . Ҳотифии овози додкаҳ : ё сулаймони ончии рӯзии он даст буд , ки берун карда будӣ , додем .

و ابوسلیمان گفت: شبی در مسجد بودم و از سرما آرامم نبود. در وقت دعا یک دست پنهان کردم. راحتی عظیم از راه این دست به من رسید. هاتفی آواز دادکه: یا سلیمان آنچه روزی آن دست بود، که بیرون کرده بودی، دادیم.

Агар дасти дигари берун будӣ , насиби ваии бдодмонӣ . Савганд хӯрдам ки ҳаргиз дуо накунам ба сармоу гармои магари ҳардуи даст берун карда бошам .

اگر دست دیگر بیرون بودی، نصیب وی بدادمانی. سوگند خوردم که هرگز دعا نکنم به سرما و گرما مگر هردو دست بیرون کرده باشم.

Пас гуфт : субҳони он худоӣ ки лутфи худ дар бекомӣ ва беМуродӣ таъбия кардааст .

پس گفت: سبحان آن خدایی که لطف خود در بی کامی و بی مرادی تعبیه کرده است.

Ва гуфт : вақте хуфта мондам вирди ман фӯт шуд . Ҳурӣ дидам ки маро гуфт хуш мехусбӣ . Панҷсад соласт ки маро меоройанд дар парда аз барои ту .

و گفت: وقتی خفته ماندم ورد من فوت شد. حوری دیدم که مرا گفت خوش می‌خسبی. پانصد سال است که مرا می‌آرایند در پرده از برای تو.

Ва гуфт : шабӣ ҳурӣ дидам аз гӯшае ки дар ман хандид ,у равшанӣ ӯ ба ҳаддӣ буд ки васф натавон кард . Васфи зебоӣ ӯ ба ҷое ки дар иборат намегунҷад . Гуфтам : ин равшанӣу ҷамол аз куҷо оварадӣ ?

و گفت: شبی حوری دیدم از گوشه ای که در من خندید، و روشنی او به حدی بود که وصف نتوان کرد. وصف زیبایی او به جایی که در عبارت نمی‌گنجد. گفتم: این روشنی و جمال از کجا آوردی؟

Гуфт : шабии қатрае чанд аз дида боридӣ . Аз он , рӯй ман шастанд . Ин ҳама аз онаст ки оби чашми шумо гулгунаи рӯйҳои ҳуронаст , ҳарчанд бештари хубтар .

گفت: شبی قطره ای چند از دیده باریدی. از آن، روی من شستند. این همه از آن است که آب چشم شما گلگونه رویهای حوران است، هرچند بیشتر خوبتر.

Ва гуфт : марои одат буд ба вақти нон хӯрдани нону намаки хўрдмӣ . Шабии дрри он намаки як кунҷид буд ки хӯрда омад . Яксоли вақти худ гум кардам . Ҷое ки кунҷидӣ намегунҷад сад ҳазор шаҳват бо дил ту надонам чаҳ хоҳад кард .

و گفت: مرا عادت بود به وقت نان خوردن نان و نمک خوردمی. شبی درر آن نمک یک کنجد بود که خورده آمد. یکسال وقت خود گم کردم. جایی که کنجدی نمی‌گنجد صد هزار شهوت با دل تو ندانم چه خواهد کرد.

Ва гуфт : дӯстии доштам ки ҳарчӣ хўостмӣ . Бидодӣ . Якбори чизеи хостам , гуфт : чанд хоҳӣ ? ҳаловати дӯстӣ аз дилам бирафт .

و گفت: دوستی داشتم که هرچه خواستمی. بدادی. یکبار چیزی خواستم، گفت: چند خواهی؟ حلاوت دوستی از دلم برفت.

Ва гуфт : брхлиФаҳ инкор кардам . Донистам ки сухани ман май шунӯд ва аз он на андешедам , локини мардумон бисёр буданд . Тарсидам ки марои бенанду салобати он ба назари халқ дар дили ман ширин шавад . Онгоҳ беихлос гашта шавам .

و گفت: برخلیفه انکار کردم. دانستم که سخن من می شنود و از آن نه اندیشیدم، لکن مردمان بسیار بودند. ترسیدم که مرا بینند و صلابت آن به نظر خلق در دل من شیرین شود. آنگاه بی اخلاص گشته شوم.

Ва гуфт : мурӣдӣ дидам ба Макка , ҳеҷ нахурдӣ алои оби замзам . Гуфтам : агар ин об хушк шавад чаҳ хурӣ ? пас бархест ва гуфт : ҷзоءки аллоҳи хиро . Маро роҳ намӯдӣ ки чандини соли замзам параст будам . Ин бигуфт ва бирафт .

و گفت: مریدی دیدم به مکه، هیچ نخوردی الا آب زمزم. گفتم: اگر این آب خشک شود چه خوری؟ پس برخاست و گفت: جزاءک الله خیرا. مرا راه نمودی که چندین سال زمزم پرست بودم. این بگفت و برفت.

Аҳмад ҳўорӣ гуфт : Абусулаймон дар вақти эҳром лаббайк нагуфтӣ . Гуфт : ҳақи таъолӣ ба Мӯсои алайҳи ассалом ваҳй кард ки золимони уммати худро бигӯӣ то маро ёд накунанд ҳаркии золим буду маро ёд кунад ман ӯро ба лаънат ёд кунам .

احمد حواری گفت: ابوسلیمان در وقت احرام لبیک نگفتی. گفت: حق تعالی به موسی علیه السلام وحی کرد که ظالمان امت خود را بگوی تا مرا یاد نکنند هرکه ظالم بود و مرا یاد کند من او را به لعنت یاد کنم.

Пас гуфт : шунидаам ки ҳаркии нафақаи ҳаҷ аз мол шабаҳат кунад онгоҳ гуяд лаббайк ! ӯро гӯйанд : лолбику лосъидк ҳаттотарад мо фии идик .

پس گفت: شنیده ام که هرکه نفقه حج از مال شبهت کند آنگاه گوید لبیک! او را گویند: لالبیک و لاسعیدک حتی ترد ما فی یدیک.

Нақласт ки писари Фзили тоқати шунидани оят азоб надоштӣ . Аз Фзил пурседанд : писари ту ба дараҷаи хавф ба чаҳ расед ? гуфт : ба андакии гуноҳ .

نقل است که پسر فضیل طاقت شنیدن آیت عذاب نداشتی. از فضیل پرسیدند: پسر تو به درجه خوف به چه رسید؟ گفت: به اندکی گناه.

Ин бо сулаймон гуфтанд : гуфт : касеро хавф беш буд аз бисёре гуноҳ буд , на аз андакии гуноҳ .

این با سلیمان گفتند: گفت: کسی را خوف بیش بود از بسیاری گناه بود، نه از اندکی گناه.

Нақласт ки солеҳ абдукарим гуфт : раҷоу хавф дар дили ду нураст .

نقل است که صالح عبدالکریم گفت: رجا و خوف در دل دو نور است.

Бо ӯ гФтндкаҳ : аз ин ҳар ду кадоми равшантар ? гуфт : раҷо .

با او گفتندکه: از این هر دو کدام روشنتر؟ گفت: رجا.

Ин суханро ба бўслимони расониданд . Гуфт : субҳони аллоҳ ! ин чигуна суханӣаст ки мо дидем , ки аз хавфи тақвоу савму слўаҳу аъмоли дигар май хезад ва аз раҷо нахезад . Пас чигуна равшантар буд ?

این سخن را به بوسلیمان رسانیدند. گفت: سبحان الله! این چگونه سخنی است که ما دیدیم، که از خوف تقوی و صوم و صلوة و اعمال دیگر می‌خیزد و از رجا نخیزد. پس چگونه روشنتر بود؟

Ва гуфт : ман май тарсами азони оташӣ ки он уқубат худоаст , ио май тарсам аз худоӣ ки уқубат ӯ оташаст .

و گفت: من می‌ترسم ازآن آتشی که آن عقوبت خدا است، یآ می‌ترسم از خدایی که عقوبت او آتش است.

Ва гуфт : асли ҳамаи чизҳо дар дунёи вохрт хавфаст . Аз ҳақи таъолӣ ҳар гоҳ ки раҷо бар хавф ғолиб ояд дил фасод ёбад , вҳри гоҳ ки хавф дар дили доим буд хушўъ бар дил зоҳир гардад , агар доими нгрддўгоаҳи гоҳ бар дил хавфӣ мегузарад , ҳаргизи дили рохшўъ ҳосил наёяд .

و گفت: اصل همه چیزها در دنیا واخرت خوف است. از حق تعالی هر گاه که رجا بر خوف غالب آید دل فساد یابد، وهر گاه که خوف در دل دایم بود خشوع بر دل ظاهر گردد، اگر دایم نگرددوگاه گاه بر دل خوفی می‌گذرد، هرگز دل راخشوع حاصل نیاید.

Вагуфт : ҳргзози дилии хавф ҷудо нашавад ки на он дил хароб гардад .

وگفت: هرگزاز دلی خوف جدا نشود که نه آن دل خراب گردد.

Ваяки рӯзи Аҳмади ҳўориро гуфт : чун мардумонро бинӣ ки бар ҷо амал мекунанд , агар туоне ки ту бар хавф амал кунӣ бикун . Луқмони писари худро гуфт битарс азхдоӣ тарсиданӣ ки дар ӯ ноумед нашӯй аз раҳмат ӯ ,у умеди дор ба худоӣ умед доштӣ ки дар ӯ эмин набошӣ аз макр ӯ .

ویک روز احمد حواری را گفت: چون مردمان را بینی که بر جا عمل می‌کنند، اگر توانی که تو بر خوف عمل کنی بکن. لقمان پسر خود را گفت بترس ازخدای ترسیدنی که در او ناامید نشوی از رحمت او، و امید دار به خدای امید داشتی که در او ایمن نباشی از مکر او.

Ва гуфт : чун дили худро дар шавқ андозӣ баъди зи он дар хавф андоз , то он шавқро хавф аз роҳ баргирад . Яъне ту ин соъат ба хавфи мҳтоҷтрӣ аз онкӣ ба шавқ .

و گفت: چون دل خود را در شوق اندازی بعد ز آن در خوف انداز، تا آن شوق را خوف از راه برگیرد. یعنی تو این ساعت به خوف محتاجتری از آنکه به شوق.

Ва гуфт : фозилтарин корҳо хилофи ризоӣ нафасаст ва ҳарчизиро аломатӣаст . Аломати хизлони дасти доштан аз гиряаст ва ҳарчизиро зангорӣасту зангори нури дили сайр хӯрданаст .

و گفت: فاضلترین کارها خلاف رضای نفس است و هرچیزی را علامتی است. علامت خذلان دست داشتن از گریه است و هرچیزی را زنگاری است و زنگار نور دل سیر خوردن است.

Ва гуфт : аҳтлом уқубатаст . Аз он ҷиҳат мегуяд аломат сирӣаст .

و گفت: احتلام عقوبت است. از آن جهت می‌گوید علامت سیری است.

Ва гуфт : ҳарки сайр хӯрд шаш чиз ба ваии даройад . Ибодатро ҳаловати наёбад ,у ҳифзи вай дар ёддошти ҳикмат кам шавад , ва аз шафқати брхлқ маҳрӯм монад ки пиндорад ки ҳама ҷаҳонён сайранд ,у ибодат бар вай гарон шавад ,у шаҳавот бар вай зиёдат гирданд ,у ҳамаи муъминони гирд масоҷид гирданд ва ӯ гирд мзобл гардад .

و گفت: هرکه سیر خورد شش چیز به وی درآید. عبادت را حلاوت نیابد، و حفظ وی در یادداشت حکمت کم شود، و از شفقت برخلق محروم ماند که پندارد که همه جهانیان سیراند، و عبادت بر وی گران شود، و شهوات بر وی زیادت گردند، و همه مومنان گرد مساجد گردند و او گرد مزابل گردد.

Ва гуфт : ҷўъи наздики худоӣ аз хазона ӣаст мдхр ки надиҳад ба касе ало бидон ки ӯро дӯст дорад .

و گفت: جوع نزدیک خدای از خزانه ی است مدخر که ندهد به کسی الا بدان که او را دوست دارد.

Ва гуфт : чун одамӣ сайр хӯрд ҷумлаи аъзоӣ ӯ ба шаҳавот гурусна шуд , ва чун гурусна бошад ҷумлаи аъзоӣ аз шаҳавот сайр гардад . Яъне то шикам сайр набӯд ҳеҷ шаҳвати дигар орзӯ накунад .

و گفت: چون آدمی سیر خورد جمله اعضای او به شهوات گرسنه شد، و چون گرسنه باشد جمله اعضای از شهوات سیر گردد. یعنی تا شکم سیر نبود هیچ شهوت دیگر آرزو نکند.

Ва гуфт : гуруснагии калид охиратаст ,у сирии калиди дунё . .

و گفت: گرسنگی کلید آخرت است، و سیری کلید دنیا. .

Ва гуфт : ҳаргоҳ ки туро ҳоҷатӣ буд аз ҳўоиҷи дунёу охират , ҳеҷ махӯр то он вақт ки он ҳоҷати раво буд аз баҳри онкӣ хӯрдани ақлро мутағаййир гирданд ,у ҳоҷат хостан аз мутағаййир , мутағаййир буд . Пас бар ту бод ки бар ҷўъ ҳирс кунӣ ки ҷўъи нафасро залил кунаду дилро рақиқ кунаду илми самовӣ бар ту резад .

و گفت: هرگاه که تو را حاجتی بود از حوایج دنیا و آخرت، هیچ مخور تا آن وقت که آن حاجت روا بود از بهر آنکه خوردن عقل را متغیر گرداند، و حاجت خواستن از متغیر، متغیر بود. پس بر تو باد که بر جوع حرص کنی که جوع نفس را ذلیل کند و دل را رقیق کند و علم سماوی بر تو ریزد.

Ва гуфт : агар як луқма аз ҳалоли шабӣ камтар хӯрам дӯст тар дорам аз онкӣ то рӯз намоз кунам . Зеро ки шаби он вақти даройад ки офтоб фурӯ шавад . Ва шаби дили муъминони он вақт ояд ки меъда аз таом пар шавад .

و گفت: اگر یک لقمه از حلال شبی کمتر خورم دوست تر دارم از آنکه تا روز نماز کنم. زیرا که شب آن وقت درآید که آفتاب فرو شود. و شب دل مومنان آن وقت آید که معده از طعام پر شود.

Ва гуфт : сабр накунад аз шаҳавоти дунё , магари нафасӣ ки дар дил ӯ нурӣ буд ки ба охираташ машғӯл медорад .

و گفت: صبر نکند از شهوات دنیا، مگر نفسی که در دل او نوری بود که به آخرتش مشغول می‌دارد.

Ва гуфт : чун банда сабр накунад бар онкии дӯст тар дорад чигуна сабр кунад бар онкӣ дӯст надорад .

و گفت: چون بنده صبر نکند بر آنکه دوست تر دارد چگونه صبر کند بر آنکه دوست ندارد.

Ва гуфт : бознагашт онкии бозгашти ало аз роҳ , ки агар брсидӣ бознагаштӣ абадан .

و گفت: بازنگشت آنکه بازگشت الا از راه، که اگر برسیدی بازنگشتی ابدا.

Ва гуфт : хунаки онкӣ дар ҳамаи умри хеши як хтўаҳ эй ба ихлос даст додаш .

و گفت: خنک آنکه در همه عمر خویش یک خطوه ای به اخلاص دست دادش.

Ва гуфт : ҳаргоҳ ки банда холис шавад аз бисёре васвосу риё наҷот ёбад .

و گفت: هرگاه که بنده خالص شود از بسیاری وسواس و ریا نجات یابد.

Ва гуфт : аъмоли холис андакӣаст .

و گفت: اعمال خالص اندکی است.

Ва гуфт : агар содиқӣ хоҳад ки сифат кунад ончии дрдл ӯ буд забонаш кор накунад .

و گفت: اگر صادقی خواهد که صفت کند آنچه دردل او بود زبانش کار نکند.

Ва гуфт : сидқ бо забони содиқон ба ҳам бирафт ва боқӣ монад бар забони козибон .

و گفت: صدق با زبان صادقان به هم برفت و باقی ماند بر زبان کاذبان.

Ва гуфт : ҳарчизиро ки бинӣ зеварӣаст ,у зевари сидқ хушўъаст .

و گفت: هرچیزی را که بینی زیوری است، و زیور صدق خشوع است.

Ва гуфт : сидқро мзнаҳи хеши созу ҳақро ҳамеша шамшери хеши созўи худоиро ғояти талаби хеши дон .

و گفت: صدق را مظنه خویش ساز و حق را همیشه شمشیر خویش سازو خدای را غایت طلب خویش دان.

Ва гуфт : қаноат аз ризо ба ҷой вараъаст аз зуҳд . Ин аввал ризоаст ва он аввали зуҳд .

و گفت: قناعت از رضا به جای ورع است از زهد. این اول رضا است و آن اول زهد.

Ва гуфт : худоиро бандагонанд ки шарм медоранд ки бо ӯ мъомлт кунанд ба сабри пас мъомлт мекунанд ба ризо . Яъне дар сабр кардани маънии он буд ки ман худ сабурам , аммо дар ризо ҳеҷ набӯд ва чунонкӣ дорад чунон бошад . Сабр ба ту таъаллуқ дораду ризои бадв .

و گفت: خدای را بندگان اند که شرم می‌دارند که با او معاملت کنند به صبر پس معاملت می‌کنند به رضا. یعنی در صبر کردن معنی آن بود که من خود صبورم، اما در رضا هیچ نبود و چنانکه دارد چنان باشد. صبر به تو تعلق دارد و رضا بدو.

Ва гуфт : розӣ бӯдану ризо онаст ки аз худо биҳишт нахоҳӣ ва аз дӯзахи паноҳи нтлбӣ .

و گفت: راضی بودن و رضا آن است که از خدا بهشت نخواهی و از دوزخ پناه نطلبی.

Ва гуфт : ман намешиносам зуҳдро ҳаддӣ ,у вараъро ҳаддӣ ,у ризоро ҳаддӣу ғоятӣ , влкни роҳӣ аз ӯ медонам .

و گفت: من نمی‌شناسم زهد را حدی، و ورع را حدی، و رضا را حدی و غایتی، ولکن راهی از او می‌دانم.

Ва гуфт : аз ҳар мақомии ҳоле ба ман расед , магар аз ризо ки ба ҷузи бӯе аз ӯ ба ман нарасед бо ин ҳама агар халқи ҳамаи оламро ба дӯзах баранду ҳама ба караи раванди ман ба ризои рӯм зеро ки агар ризоӣ ман нест даромадан ба дӯзахи ризоӣ ӯ ҳаст .

و گفت: از هر مقامی حالی به من رسید، مگر از رضا که به جز بویی از او به من نرسید با این همه اگر خلق همه عالم را به دوزخ برند و همه به کره روند من به رضا روم زیرا که اگر رضای من نیست درآمدن به دوزخ رضای او هست.

Ва гуфт : мо дар ризо ба ҷое раседем ки агар ҳафт табақаи дӯзах дар чашми рост мо ниҳанд дар хотир мо бугзарад ки чаро дар чашм чап наниҳод .

و گفت: ما در رضا به جایی رسیدیم که اگر هفت طبقه دوزخ در چشم راست ما نهند در خاطر ما بگذرد که چرا در چشم چپ ننهاد.

Ва гуфт : тавозуъ онаст ки дар амали хушати ҳеҷ аҷаб падед наёяд .

و گفت: تواضع آن است که در عمل خوشت هیچ عجب پدید نیاید.

Ва гуфт : ҳаргизи банда тавозуъ накунад то вақте ки нафаси хешро надонад ,у ҳаргиз зуҳд накунад то нашносад ки дунё ҳеҷ несту зуҳд онаст ки ҳарчӣ туро аз ҳақи таъолӣ боз дорад тарк он кунӣ .

و گفت: هرگز بنده تواضع نکند تا وقتی که نفس خویش را نداند، و هرگز زهد نکند تا نشناسد که دنیا هیچ نیست و زهد آن است که هرچه تو را از حق تعالی باز دارد ترک آن کنی.

Ва гуфт : аломати зуҳд онаст ки агар касе сӯфӣ дар ту пӯшад ки қимати он се дирам буд , дар дилати рағбат сӯфӣ набӯд ки қиматаши панҷ дирам буд .

و گفت: علامت زهد آن است که اگر کسی صوفی در تو پوشد که قیمت آن سه درم بود، در دلت رغبت صوفی نبود که قیمتش پنج درم بود.

Ва гуфт : бар ҳеҷ кас ба зуҳди гувоҳии мада , ба ҷиҳати он ки ӯ дар дил ғоибаст аз ту ва дар вараъ ҳозираст .

و گفت: بر هیچ کس به زهد گواهی مده، به جهت آن که او در دل غایب است از تو و در ورع حاضر است.

Ва гуфт : вараъ дар забони сахттар аз онаст ки симу зар дар дил .

و گفت: ورع در زبان سخت تر از آن است که سیم و زر در دل.

Ва гуфт : ҳсни ҳсин нигоҳ дошт забонасту мағзи ибодат гуруснагӣаст ,у дӯстии дунёи сари ҳамаи хатоҳост .

و گفت: حصن حصین نگاه داشت زبان است و مغز عبادت گرسنگی است، و دوستی دنیا سر همه خطا هاست.

Ва гуфт : тасаввуф онаст ки бар вай афъол меравад ки ҷуз худоӣ надонаду пайваста бо худоӣ буд чунонкии ҷуз худоӣ надонад .

و گفت: تصوف آن است که بر وی افعال می‌رود که جز خدای نداند و پیوسته با خدای بود چنانکه جز خدای نداند.

Ва гуфт : тафаккур дар дунёи ҳиҷоб охиратасту тафаккур дар охирати самараи ҳикмату зиндагии длҳост .

و گفت: تفکر در دنیا حجاب آخرت است و تفکر در آخرت ثمره حکمت و زندگی دلهاست.

Ва гуфт : аз ғайрат , илм зиёдат шавад ва аз тафаккури хавф .

و گفت: از غیرت، علم زیادت شود و از تفکر خوف.

Ва дар пеш ӯ касе зикр маъсиятӣ кард . ӯ зор бигирист , вагуфт : ба худоӣ ки дар тоъати чандон офат май байнам ки ба он маъсият ҳоҷат нест .

و در پیش او کسی ذکر معصیتی کرد. او زار بگریست، وگفت: به خدای که در طاعت چندان آفت می‌بینم که به آن معصیت حاجت نیست.

Ва гуфт : одат кунед чашмро ба гиряу дилро ба фикрат .

و گفت: عادت کنید چشم را به گریه و دل را به فکرت.

Ва гуфт : агар банда ба ҳеҷ нигаред магари бронкаҳ зойеъ кардааст аз рӯзгори хеш то ин ғоят , ӯро ин андӯҳ тамомаст то ба вақти марг .

و گفت: اگر بنده به هیچ نگرید مگر برآنکه ضایع کرده است از روزگار خویش تا این غایت، او را این اندوه تمام است تا به وقت مرگ.

Ва гуфт : ҳаркии худоиро шинохти дилро фориғ дорад ва ба зикр ӯ машғӯл шавад ва ба хизмат ӯ , ва мегиряд бар хатоҳои хеш .

و گفت: هرکه خدای را شناخت دل را فارغ دارد و به ذکر او مشغول شود و به خدمت او، و می‌گرید بر خطاهای خویش.

Ва гуфт : дар биҳишти сҳроҳост . Чун банда ба зикр машғӯл шавад , дарахтон мекоранд ба ном ӯ то онгоҳ ки бас кунад . Он Фриштаҳро гӯйанд чаро бас кардед ? гӯйанд вай бас кард .

و گفت: در بهشت صحراهاست. چون بنده به ذکر مشغول شود، درختان می‌کارند به نام او تا آنگاه که بس کند. آن فریشته را گویند چرا بس کردید؟ گویند وی بس کرد.

Ва гуфт : ҳаркии панддиҳанда Эй мехоҳад гӯ дар ихтилофи рӯзу шаби нигар .

و گفت: هرکه پند دهنده ای می‌خواهد گو در اختلاف روز و شب نگر.

Ва гуфт : ҳарки дар рӯз некӣ кунад дар шаб мукофот ёбаду ҳарки дар шаб некӣ кунад дар рӯз мукофот ёбад .

و گفت: هرکه در روز نیکی کند در شب مکافات یابد و هرکه در شب نیکی کند در روز مکافات یابد.

Ва гуфт : ҳарки ба сидқ аз шаҳвати бозоистди ҳақи таъолӣ аз он Каримтараст ки ӯро азоб кунад ва он шаҳавотро аз дил ӯ бабрад .

و گفت: هرکه به صدق از شهوت بازایستد حق تعالی از آن کریمتر است که او را عذاب کند و آن شهوات را از دل او ببرد.

Ва гуфт : ҳарки ба никоҳу сафару ҳадиси навиштан машғӯл шавад рӯй ба дунё оварад , магари зании нек ки ӯ аз дунё нест балки аз охиратаст . Яъне туро фориғ дорад то ба кори охирати пардозӣ аммо ҳаркии туро аз ҳақ боздорад аз молу аҳл ва фарзанд шавам буд .

و گفت: هرکه به نکاح و سفر و حدیث نوشتن مشغول شود روی به دنیا آورد، مگر زنی نیک که او از دنیا نیست بلکه از آخرت است. یعنی تو را فارغ دارد تا به کار آخرت پردازی اما هرکه تو را از حق بازدارد از مال و اهل و فرزند شوم بود.

Ва гуфт : ҳар амал ки онро дар дунё ба нақд савоб наёбӣ бдонкаҳи онро дар охират нахоҳӣ ёфт . Яъне роҳати қабули он тоъат бояд ки ӣнҷо ба ту расад .

و گفت: هر عمل که آن را در دنیا به نقد ثواب نیابی بدانکه آن را در آخرت نخواهی یافت. یعنی راحت قبول آن طاعت باید که اینجا به تو رسد.

Ва гуфт : он як нафаси сард ки аз дил дарвешӣ барояд ба вақти орўзўиӣ ки аз ёфт он оҷиз буд фозилтар аз ҳазор солаи тоъату ибодати тавонгар .

و گفت: آن یک نفس سرد که از دل درویشی برآید به وقت آروزویی که از یافت آن عاجز بود فاضلتر از هزار ساله طاعت و عبادت توانگر.

Ва гуфт : беҳтарини саховат онаст ки мувофиқи ҳоҷат буд .

و گفت: بهترین سخاوت آن است که موافق حاجت بود.

Ва гуфт : охири иқдоми зоҳидии аввали иқдом мутаваккилонаст .

و گفت: آخر اقدام زاهدان اول اقدام متوکلان است.

Ва гуфт : агар ғофилон бидонанд ки аз эшон чаҳ фӯт мешавад аз ончии эшон дар онанд ҷумла ба мФоҷот сахтӣ бимиранд .

و گفت: اگر غافلان بدانند که از ایشان چه فوت می‌شود از آنچه ایشان در آن اند جمله به مفاجات سختی بمیرند.

Ва гуфт : ҳақи таъолии орифро бар бистар хуфта бошад ки бар вай сар бигушоед ва равшан кунад ончӣ ҳаргиз накушояд истодаро дар намоз .

و گفت: حق تعالی عارف را بر بستر خفته باشد که بر وی سر بگشاید و روشن کند آنچه هرگز نگشاید ایستاده را در نماز.

Ва гуфт : орифро чун чашми дил кушода шуд чашми сарашон баста шавад , ҷузи а ва ҳеҷ набенанд чунонкии ҳам ӯ гуфт наздиктарин чизе ки бидон қурбати ҷӯянд ба худои таъолӣ онаст ки бадоне ки худои таъолӣ бар дили ту матлаъаст . аи зи дил ту донад ки аз дунёу охират наме хоҳии ало ӯро .

و گفت: عارف را چون چشم دل گشاده شد چشم سرشان بسته شود، جز ا و هیچ نبینند چنانکه هم او گفت نزدیک ترین چیزی که بدان قربت جویند به خدای تعالی آن است که بدانی که خدای تعالی بر دل تو مطلع است. ا ز دل تو داند که از دنیا و آخرت نمی‌خواهی الا او را.

Ва гуфт : агар маърифатро сӯрат кунанд барҷоеи ҳеҷ кас нанигарад дар ваии ало ки бимирад аз зебоӣу ҷамол ӯ ва аз некуӣ ва аз лутф ӯ ва тира гардад ҳамаи равшанӣҳо дар ҷанби нур ӯ .

و گفت: اگر معرفت را صورت کنند برجایی هیچ کس ننگرد در وی الا که بمیرد از زیبایی و جمال او و از نیکویی و از لطف او و تیره گردد همه روشنیها در جنب نور او.

Ва гуфт : маърифат ба хомӯшии наздик тараст ки ба сухани гуфтану дили муъмин равшанаст ба зикр ӯ взкр ӯ ғизоӣ ӯаст . Ва инси роҳат ӯ ,у ҳасани мъомлт ӯ тиҷорат ӯ ,у шаби бозор ӯ ,у масҷиди дукон ӯу ибодати касб ӯ , виънии қуръони бизоъат ӯ ,у дунёи киштзор ӯу қиёмати хирмангоҳ ӯ ,у савоби ҳақи таъолии самараи ранҷ ӯ .

و گفت: معرفت به خاموشی نزدیک تر است که به سخن گفتن و دل مومن روشن است به ذکر او وذکر او غذای او است. و انس راحت او، و حسن معاملت او تجارت او، و شب بازار او، و مسجد دکان او و عبادت کسب او، ویعنی قرآن بضاعت او، و دنیا کشتزار او و قیامت خرمنگاه او، و ثواب حق تعالی ثمره رنج او.

Ва гуфт : беҳтарини рӯзгори мо сабрасту сабр бар ду қисмаст . Сабрӣаст бар ончии кораи онӣ дар ҳарчӣ овомир ҳақаст влозм аст гузордан ва сабрӣаст аз ончии толиби онӣ дар ҳарчӣ туро ҳаво бар он даъват кунаду ҳақи туро аз он наҳй кардааст .

و گفت: بهترین روزگار ما صبر است و صبر بر دو قسم است. صبری است بر آنچه کاره آنی در هرچه اوامر حق است ولازم است گزاردن و صبری است از آنچه طالب آنی در هرچه تو را هوا بر آن دعوت کند و حق تو را از آن نهی کرده است.

Ва гуфт : хайрӣ ки дар ӯ шар набӯд шукраст дар неъмат ва сабраст дар бало .

و گفت: خیری که در او شر نبود شکر است در نعمت و صبر است در بلا.

Ва гуфт : ҳаркии нафаси худро қӣматӣ донад ҳаргизи ҳаловати хизмати наёбад .

و گفت: هرکه نفس خود را قیمتی داند هرگز حلاوت خدمت نیابد.

Ва гуфт : агар мардум гирд оянд то маро хор кунанд чунонкии ман худро хор гардонидам натавонанд , ва агар хоҳанд ки маро азиз гардонанд чунонкии ман худро натавонанд . Яъне хории ман дар маъсиятасту ъзи ман дар тоъатаст .

و گفت: اگر مردم گرد آیند تا مرا خوار کنند چنانکه من خود را خوار گردانیدم نتوانند، و اگر خواهند که مرا عزیز گردانند چنانکه من خود را نتوانند. یعنی خواری من در معصیت است و عز من در طاعت است.

Ва гуфт : ҳарчизиро ко бинӣасту кобӣни биҳишти тарки дунё карданаст ва ҳарчӣ дар дунёаст .

و گفت: هرچیزی را کا بینی است و کابین بهشت ترک دنیا کردن است و هرچه در دنیا است.

Ва гуфт : дар ҳар дилӣ ки дӯстии дунё қарор гирифт дӯстии охират аз он дили рахти бардошт .

و گفت: در هر دلی که دوستی دنیا قرار گرفت دوستی آخرت از آن دل رخت برداشت.

Ва гуфт : чун ҳакими тарк дунё кард дунёро ба нури ҳикмати мнўркрд .

و گفت: چون حکیم ترک دنیا کرد دنیا را به نور حکمت منورکرد.

Ва гуфт : дунёи наздики худоӣ камтараст аз пари пашшае . Қимати он чаҳ буд то касе дар вай зоҳид шавад .

و گفت: دنیا نزدیک خدای کمتر است از پر پشه ای. قیمت آن چه بود تا کسی در وی زاهد شود.

Ва гуфт : ҳарки всилт ҷӯяд ба худоӣ ба талаф кардани нафаси хеши худои нафас ӯро бар вай нигоҳ дорад ва ӯро аз аҳл ҷинат гирданд .

و گفت: هرکه وسیلت جوید به خدای به تلف کردن نفس خویش خدای نفس او را بر وی نگاه دارد و او را از اهل جنت گرداند.

Ва гуфт : худоӣ таъолӣ мефармоед ки бандаи ман агар аз ман шарми дории айбҳои туро брмрдми пӯшидаи гардонаму злтҳои туро аз лавҳи маҳфӯзи маҳви гардонаму рӯзи қиёмат дар шумор бо ту астқсо накунам .

و گفت: خدای تعالی می‌فرماید که بنده من اگر از من شرم داری عیبهای تو را برمردم پوشیده گردانم و زلتهای تو را از لوح محفوظ محو گردانم و روز قیامت در شمار با تو استقصا نکنم.

Ва мурӣдиро гуфт : чун аз дӯстии хиёнатии бинӣ итоб макун , ки бошад дар итоби сухании шинавӣ , ки аз он сахттар . Мурӣд гуфт : чун биозмўдми чунон буд .

و مریدی را گفت: چون از دوستی خیانتی بینی عتاب مکن، که باشد در عتاب سخنی شنوی، که از آن سخت تر. مرید گفت: چون بیآزمودم چنان بود.

Аҳмад ҳўорӣ гуфт : як рӯзи шайхи ҷомаи сифеди пӯшида бўдў гуфт : кошкӣ дили ман дар миёни дилҳо , чун пероҳани ман будӣ дар миёни ҷома .

احمد حواری گفت: یک روز شیخ جامه سفید پوشیده بودو گفت: کاشکی دل من در میان دلها، چون پیراهن من بودی در میان جامه.

Ва шайх ҷунайд гуяд ( рҳмҳоллаҳи алайҳ ) ки : эҳтиёти ваии чунон буд ки гуфт .

و شیخ جنید گوید(رحمةالله علیه )که : احتیاط وی چنان بود که گفت.

Бисёр буд ки чизе бар дилам ояд аз нуктаи ин қавм ба чанд рӯзи онро напазирам ало ба ду гувоҳи адл аз китоби вснт .

بسیار بود که چیزی بر دلم آید از نکته این قوم به چند روز آن را نپذیرم الا به دو گواه عدل از کتاب وسنت.

Ва дар муноҷот гуфтӣ : илоҳӣ чигуна шоистаи хизмати ту буд онкии шоистаи хдмтгори ту натавонад буд , ё чигуна умед дорад ба раҳмати ту онкӣ шарм намедорад ки наҷот ёбад аз азоби ту .

و در مناجات گفتی: الهی چگونه شایسته خدمت تو بود آنکه شایسته خدمتگار تو نتواند بود، یا چگونه امید دارد به رحمت تو آنکه شرم نمی‌دارد که نجات یابد از عذاب تو.

Нақласт ки ваии соҳиби маози ҷил буду илм аз ваии гирифта буд . Чун вФотш наздик омад асҳоб гуфтанд : моро бишорати даҳ ки ба ҳазратӣ май рӯй ки худованди ғафур ва раҳмонаст .

نقل است که وی صاحب معاذ جیل بود و علم از وی گرفته بود. چون وفاتش نزدیک آمد اصحاب گفتند: ما را بشارت ده که به حضرتی می‌روی که خداوند غفور و رحمان است.

Гуфт : чаро намегуед ки ба ҳазрати худованд ӣ май рӯй ки ӯ ба сағирае ҳисоб кунад ва ба кабӣрае азоб сахт кунад .

گفت: چرا نمی‌گویید که به حضرت خداوند ی می‌روی که او به صغیره ای حساب کند و به کبیره ای عذاب سخت کند.

Пас ҷон бидод . Дайгарии баъд аз вафот ӯ ба хобаш дид . Гуфт : худоӣ бо ту чаҳ кард ?

پس جان بداد. دیگری بعد از وفات او به خوابش دید. گفت: خدای با تو چه کرد؟

Гуфт : раҳмат кард , ва аноят намӯд дар ҳақи ман влкни ишорати ин қавми марои азими зиёнманди бӯи д . Яъне ангушт намой будам миёни аҳли дайн . Рҳмҳоллаҳи алайҳ .

گفت: رحمت کرد، و عنایت نمود در حق من ولکن اشارت این قوم مرا عظیم زیانمند بو د. یعنی انگشت نمای بودم میان اهل دین. رحمةالله علیه.