Он ҳамдами насими висол , он муҳаррами ҳарими ҷамол , он муқтадои садри тариқат , он раҳнамои роҳи ҳақиқат , он орифи асрори шайхӣ , қутби вақт , маърӯфи крхии рҳмҳоллаҳи алайҳ , мақдами тариқат буду мақдами тавоиф буду махсӯси бонўоъи латоиф буду Сайиди муҳибони вақт буду хулосаи орифони аҳд буд балки агар ориф набӯдӣ маърӯф нагаштӣ каромату риёзат ӯ бисёр ва дар футуввату тақвои оятӣ буду азими Лутфӣу қурбӣ тамом доштааст ва дар мақоми инсу шавқ бғоит бӯдаасту модару падараш тарсо буданд вайро бар муаллим фиристоданд устодаш гуфт : бигӯӣ худои солис ва салоса гуфт не , бали ҳўи аллоҳи алвоҳад ҳарчанд ки мегуфт ки бигӯӣ худоӣ сеаст ӯ мегуфт яке ҳарчанд устоди бздш суд надошт якбор сахт задаш , маърӯф бигурехт ва беш нёФтндши модар ва падараш гуфтандӣ кошкӣ биёмадӣу ҳрдинӣ ки ӯ бхўостии мо мувофиқат ӯ кардамоне . Вай бирафт ва барадаст алии бен Мӯсои алрзо мусулмон шуд . Баъд аз чанд гоҳ , рӯзии бадари хона падар рафт . Дар хона бикуфт гуфтанд кист ? гуфт : маърӯф . Гуфтанд бар кадоми динӣ ? гуфт бар дайни Муҳамади расӯли аллоҳ . Модару падараш дар ҳол мусулмон шуданд онгоҳи бдоўд тоӣӣ афтод ва бисёр риёзат кашиду басии ибодату муҷоҳида биҷой оварад ва чандон дар сидқ қадам зад ки мушорунилайҳи гашт . Муҳамади бен Мансур алтўсӣ гуяд бнздик маърӯф будам дар Бағдоди асарӣ бар рӯй ӯ дидам . Гуфтам даии бнздик ту будам ин нишон набӯд , ин чист ?

آن همدم نسیم وصال، آن محرم حریم جمال، آن مقتدای صدر طریقت، آن رهنمای راه حقیقت، آن عارف اسرار شیخی، قطب وقت، معروف کرخی رحمةالله علیه، مقدم طریقت بود و مقدم طوایف بود و مخصوص بانواع لطایف بود و سید محبان وقت بود و خلاصه عارفان عهد بود بلکه اگر عارف نبودی معروف نگشتی کرامت و ریاضت او بسیار و در فتوت و تقوی آیتی بود و عظیم لطفی و قربی تمام داشته است و در مقام انس و شوق بغایت بوده است و مادر و پدرش ترسا بودند وی را بر معلم فرستادند استادش گفت: بگوی خدا ثالث و ثلاثه گفت نی، بل هو الله الواحد هرچند که می‌گفت که بگوی خدای سه است او می‌گفت یکی هرچند استاد بزدش سود نداشت یکبار سخت زدش، معروف بگریخت و بیش نیافتندش مادر و پدرش گفتندی کاشکی بیامدی و هردینی که او بخواستی ما موافقت او کردمانی. وی برفت و بردست علی بن موسی الرضا مسلمان شد. بعد از چند گاه، روزی بدر خانه پدر رفت. در خانه بکوفت گفتند کیست؟ گفت: معروف. گفتند بر کدام دینی؟ گفت بر دین محمد رسول الله. مادر و پدرش در حال مسلمان شدند آنگاه بداود طائی افتاد و بسیار ریاضت کشید و بسی عبادت و مجاهده بجای آورد و چندان در صدق قدم زد که مشارالیه گشت. محمد بن منصور الطوسی گوید بنزدیک معروف بودم در بغداد اثری بر روی او دیدم. گفتم دی بنزدیک تو بودم این نشان نبود، این چیست؟

Гуфт : чизе ки туро чора аст мапурс ва пресс аз чизе ки туро бакор ояд ?

گفت: چیزی که ترا چاره است مپرس و پرس از چیزی که ترا بکار آید؟

Гуфтам : баҳақи маъбуд ки бигӯӣ .

گفتم: بحق معبود که بگوی.

Гуфт : дӯш намоз мекардаму хостам ки ба Маккаи рӯм ва тавофӣ кунам басӯи замзам рафтам то об хӯрам пой ман билағзед ва рӯй бидон даромад . Ин нишон онаст . Нақласт ки бдҷлаҳи рафта буд бтҳорту мусҳафу мусалло дар масҷид биниҳод перзанӣ даромад ва барграфт ва мерафт маърӯф аз пай ӯ мерафт то бадв расед бо вай сухан гуфт сар дар пеши афканд то чашм бар вай науфтад , гуфт ҳеҷ писарак қуръон хон дорӣ гуфт не , гуфт мусҳафи бмни даҳ , мусаллои туро . Он зан аз ҳалам ӯ бшгФт монаду ҳарду онҷо биниҳод . Маърӯф гуфт мусаллои туро ҳалол бигир . Он зан аз шарму хиҷолат он бишитофт бирафт .

گفت: دوش نماز می‌کردم و خواستم که به مکه روم و طوافی کنم بسوی زمزم رفتم تا آب خورم پای من بلغزید و روی بدان درآمد. این نشان آنست. نقلست که بدجله رفته بود بطهارت و مصحف و مصلا در مسجد بنهاد پیرزنی درآمد و برگرفت و می‌رفت معروف از پی او می‌رفت تا بدو رسید با وی سخن گفت سر در پیش افکند تا چشم بر وی نیفتد، گفت هیچ پسرک قرآن خوان داری گفت نی، گفت مصحف بمن ده، مصلی ترا. آن زن از حلم او بشگفت ماند و هردو آنجا بنهاد. معروف گفت مصلی ترا حلال بگیر. آن زن از شرم و خجالت آن بشتافت برفت.

Нақласт ки як рӯз бо ҷамъӣ мерафт ҷамоатӣ ҷавонон меомаданд ва фасод мекарданд то блби диҷлаи расиданд ёрон гуфтанд ё шайх дуо кун то ҳақи таъолии ин ҷумларо ғарқ кунад то шавамӣ эшон аз халқ мунқатиъ шавад .

نقلست که یک روز با جمعی می‌رفت جماعتی جوانان می‌آمدند و فساد می‌کردند تا بلب دجله رسیدند یاران گفتند یا شیخ دعا کن تا حق تعالی این جمله را غرق کند تا شومی ایشان از خلق منقطع شود.

Маърӯф гуфт : дастҳо бурдоред .

معروف گفت: دستها بردارید.

Пас гуфт илоҳии чунонкии дарин ҷаҳони айши шани хуши дорӣ дар он ҷаҳони шани айши хуши даҳ . Асҳоб бтъҷб бимонаданд . Гуфтанд : хоҷаи мо сари ин дуо намедонем ! гуфт : онкас ки бо ӯ мегӯям медонад . Таваққуф кунед ки ҳам акнӯн сари ин пайдо ояд он ҷамъ чун шайх бидиданд рубоб бишикастанд ва хамр бирехтанду ларза бар эшон афтод ва дар дасту пои шайхи афтоданд ва тавба карданд .

پس گفت الهی چنانکه درین جهان عیش شان خوش داری در آن جهان شان عیش خوش ده. اصحاب بتعجب بماندند. گفتند: خواجه ما سر این دعا نمی دانیم! گفت: آنکس که با او می‌گویم می‌داند. توقف کنید که هم اکنون سر این پیدا آید آن جمع چون شیخ بدیدند رباب بشکستند و خمر بریختند و لرزه بر ایشان افتاد و در دست و پای شیخ افتادند و توبه کردند.

Шсих гуфт дидед ки муроди ҷумла ҳосил шуд , беғарқ ва бе онкии ранҷӣ бксӣ расед .

شسیخ گفت دیدید که مراد جمله حاصل شد، بی غرق و بی آنکه رنجی بکسی رسید.

Нақласт ки сиррӣ сиқтӣ гуфт : рӯзи иди маърӯфро дидам гуҳи дона хурмо барчед гуфтам инро чаҳ мекунӣ гуфт ин кӯдакро дидам ки мегирист .

نقلست که سری سقطی گفت: روز عید معروف را دیدم گه دانه خرما برچید گفتم این را چه می کنی گفت این کودک را دیدم که می‌گریست.

Гуфтам : чаро майгаре ?

گفتم: چرا می‌گریی؟

Гуфт : ман ятемам на падар дорам ва на модар , кӯдакони дигарро ҷомаҳост ва ман надорам ва эшон ҷўз доранд ва ман надорам . Ин донаҳо аз баҳри он май чинам то бифурӯшаму вирои ҷўзи хуррам то баравад ва бозӣ мекунад .

گفت: من یتیمم نه پدر دارم و نه مادر، کودکان دیگر را جامه هاست و من ندارم و ایشان جوز دارند و من ندارم. این دانه ها از بهر آن می‌چینم تا بفروشم و ویرا جوز خرم تا برود و بازی می کند.

Сиррӣ гуфт ин кори ман кифоят кунаму дили туро фориғ кунам кӯдакро барадаму ҷомаи дарави пӯшедаму ҷаври харидаму дили вай шод кардам дар ҳол нурӣ дидам ки дар дилам падед омаду ҳолам аз лавнӣ дигар шуд .

سری گفت این کار من کفایت کنم و دل ترا فارغ کنم کودک را بردم و جامه درو پوشیدم و جوز خریدم و دل وی شاد کردم در حال نوری دیدم که در دلم پدید آمد و حالم از لونی دیگر شد.

Нақласт ки рӯзии маърӯфро мусофирӣ расед дар хонақоҳу қибларо намедонист рӯй бсўӣӣ дигар кард ва намоз кард . Чун вақт намоз даромад , асҳоб рӯй сӯй қибла карданд ва намоз карданд он мусофир хаҷал шуд . Гуфт : охири маро чаро хабар накардед ? шайх гуфт : мо дарвешему дарвешро бо тасаввуф чаҳ кор ?

نقلست که روزی معروف را مسافری رسید در خانقاه و قبله را نمی‌دانست روی بسوئی دیگر کرد و نماز کرد. چون وقت نماز درآمد، اصحاب روی سوی قبله کردند و نماز کردند آن مسافر خجل شد. گفت: آخر مرا چرا خبر نکردید؟ شیخ گفت: ما درویشیم و درویش را با تصوف چه کار؟

Он мусофирро чандон муроот кард ки сифат натавон кард .

آن مسافر را چندان مراعات کرد که صفت نتوان کرد.

Нақласт ки маърӯфро холӣ буд ки волии шаҳр буд . Рӯзии баҷоеи хароб май гузашт . Маърӯфро дид онҷо нишаста ва нон мехӯрд ва сегӣ дар пеши вай , ва ӯ як луқма дар даҳони худ май ниҳод ва як луқма дар даҳони саг .

نقلست که معروف را خالی بود که والی شهر بود. روزی بجایی خراب می‌گذشت. معروف را دید آنجا نشسته و نان می‌خورد و سگی در پیش وی، و او یک لقمه در دهان خود می‌نهاد و یک لقمه در دهان سگ.

Хол гуфт : шарм наме дорӣ ки бо саги нон май хурӣ ?

خال گفت: شرم نمی‌داری که با سگ نان می‌خوری؟

Гуфт : аз шарми нон май даҳуми бдрўиш .

گفت: از شرم نان می‌دهم بدرویش.

Пас сар бароварду мурғиро аз ҳаво бихонад мурғ фурӯд омад ва бар даст вай нишаст вабаи пари худ сару чашм ӯро май пӯшед . Маърӯф гуфт : ҳарки аз худо шарм дорад ҳамаи чизи азу шарм дорад дар ҳол , хол хаҷал шуд .

پس سر برآورد و مرغی را از هوا بخواند مرغ فرود آمد و بر دست وی نشست وبه پر خود سر و چشم او را می‌پوشید. معروف گفت: هرکه از خدا شرم دارد همه چیز ازو شرم دارد در حال، خال خجل شد.

Нақласт ки яке рӯз таҳорат бишикаст дар ҳол таяммум кард гуфтанд инак диҷла , таяммум чаро мекунӣ ?

نقلست که یکی روز طهارت بشکست در حال تیمم کرد گفتند اینک دجله، تیمم چرا می‌کنی؟

Гуфт : тавонад буд ки то онҷо барисам намонда бошам . Нақласт ки якбори шавқ бар вай ғолиб шуд сутунӣ буд бархест ва он сутунро дар канор гирифт вчндони бФшрд ки бими он буд ки он сутун пора шавад ва ӯро калимотӣаст олӣ . Гуфт аломати ҷавонмарди се чизаст яке вафо бехилоф . Дувуми ситоиш бе худ . Сеюм ътоӣӣ бесуол .

گفت: تواند بود که تا آنجا برسم نمانده باشم. نقلست که یکبار شوق بر وی غالب شد ستونی بود برخاست و آن ستون را در کنار گرفت وچندان بفشرد که بیم آن بود که آن ستون پاره شود و او را کلماتی است عالی. گفت علامت جوانمرد سه چیز است یکی وفا بی خلاف. دوم ستایش بی خود. سوم عطائی بی سوال.

Гуфт : аломати дӯстии худои он буд ки ӯро машғӯл дорад ба корӣ ки саодати вай дар он бўдў нигоҳ дорад аз мшғўлӣӣ ки ӯро бакор наёяд ва гуфт : аломат гирифт худоӣ дар ҳақ касе он буд ки ӯро машғӯл кунад бакори нафаси хеши бчизӣ ки ӯро бакор наёяд ва гуфт аломати авлиёии худои се чизаст , андешаи эшон аз худоӣ буду қарори эшон бо худоӣ буду шуғли эшон дар худоӣ буд .

گفت: علامت دوستی خدای آن بود که او را مشغول دارد به کاری که سعادت وی در آن بودو نگاه دارد از مشغولئی که او را بکار نیاید و گفت: علامت گرفت خدای در حق کسی آن بود که او را مشغول کند بکار نفس خویش بچیزی که او را بکار نیاید و گفت علامت اولیای خدای سه چیز است، اندیشه ایشان از خدای بود و قرار ایشان با خدای بود و شغل ایشان در خدای بود.

Ва гуфт : чун ҳақи таъолӣ ба бандае хайрӣ хоҳад дод дар амали хайр бар вай бигушоед ва дар сухан бар ваии бибандаду сухани гуфтани мард дар чизе ки бакор наёяд аломат хизлонаст ва чун бксӣ шарӣ хоҳад баракси ин буд .

و گفت: چون حق تعالی به بنده ای خیری خواهد داد در عمل خیر بر وی بگشاید و در سخن بر وی ببندد و سخن گفتن مرد در چیزی که بکار نیاید علامت خذلان است و چون بکسی شری خواهد برعکس این بود.

Ва гуфт : ҳақиқати вафои бҳўш омадан сараст ва аз хоби ғифлату фориғ шудан андешааст аз фузули офат .

و گفت: حقیقت وفا بهوش آمدن سر است و از خواب غفلت و فارغ شدن اندیشه است از فضول آفت.

Ва гуфт : чун худои таъолии бксӣ хайрӣ хоҳад дод бирав бигушоед дар амал ва дар бандад бар вай дар Касал .

و گفت: چون خدای تعالی بکسی خیری خواهد داد برو بگشاید در عمل و در بندد بر وی در کسل.

Ва гуфт : талаби биҳишт беамал гуноҳасту интизори шафоат бенигоҳ дошт суннат навъеаст аз ғуруру умеди доштани раҳмат дар нофармон бурдорӣ ҷаҳласту ҳамоқат ва гуфтанд : тасаввуф чист ?

و گفت: طلب بهشت بی عمل گناه است و انتظار شفاعت بی نگاه داشت سنت نوعی است از غرور و امید داشتن رحمت در نافرمان برداری جهلست و حماقت و گفتند: تصوف چیست؟

Гуфт : гирифтани ҳақоиқу гуфтани бдқоиқу навмед шудани а зончаҳ ҳаст дар дасти хилоиқ ва гуфт ҳаркии ошиқ раёсатаст ҳаргизи фалоҳи наёбад .

گفت: گرفتن حقایق و گفتن بدقایق و نومید شدن ا زآنچه هست در دست خلایق و گفت هرکه عاشق ریاست است هرگز فلاح نیابد.

Ва гуфт : ман роҳӣ медонам ба худои онкӣ аз касе чизе нахоҳӣ ва ҳеҷат набӯд ки касе аз ту чизе хоҳад .

و گفت: من راهی می‌دانم به خدای آنکه از کسی چیزی نخواهی و هیچت نبود که کسی از تو چیزی خواهد.

Ва гуфт : чашми фурӯи хўобонид . Агар ҳама аз нарай буду модае .

و گفت: چشم فرو خوابانید. اگر همه از نری بود و ماده ای.

Ва гуфт : забон аз мадҳ нигоҳ доред чунонкӣ аз зм нигоҳ доред ва суол карданд ки ба чаҳ чиз даст ёбем бар тоъат ? гуфт : бдонкаҳи дунё аз дили худ берун кунед ки агар андаки чизе аз дунё дар дил шумо ояд ҳар саҷда ки кунед он чизро кунед ва суол карданд аз муҳаббат .

و گفت: زبان از مدح نگاه دارید چنانکه از ذم نگاه دارید و سوال کردند که به چه چیز دست یابیم بر طاعت؟ گفت: بدانکه دنیا از دل خود بیرون کنید که اگر اندک چیزی از دنیا در دل شما آید هر سجده که کنید آن چیز را کنید و سوال کردند از محبت.

Гуфт : муҳаббат на аз таълим халқаст ки муҳаббат аз мавҳибат ҳақаст ва аз фазл ӯ ва гуфт : орифро агар ҳеҷ неъматӣ набӯд ӯ худ дар ҳамаи неъматӣ буд .

گفت: محبت نه از تعلیم خلق است که محبت از موهبت حق است و از فضل او و گفت: عارف را اگر هیچ نعمتی نبود او خود در همه نعمتی بود.

Нақласт ки як рӯзи таомӣ хуш мехӯрд ӯро гуфтанд чаҳ май хурӣ ? гуфт : ман меҳмонами ончӣ маро диҳанд он хӯрам бо ин ҳамаи як рӯзи нафасро мегуфт эй нафаси халоси даҳ маро то ту низ халоси ёбӣу иброҳӣми якбор ӯро васиятии хост .

نقلست که یک روز طعامی خوش می‌خورد او را گفتند چه می‌خوری؟ گفت: من مهمانم آنچه مرا دهند آن خورم با این همه یک روز نفس را می‌گفت ای نفس خلاص ده مرا تا تو نیز خلاص یابی و ابراهیم یکبار او را وصیتی خواست.

Гуфт : таваккул кун то худоӣ бо ту баҳам буду аниси ту буду бозгашт буд ки аз ҳама бирав шикоят кунӣ ки ҷумлаи халқ на туро манфиат тавонад рсонидў на музират дафъ тавонанд кард ва гуфт :

گفت: توکل کن تا خدای با تو بهم بود و انیس تو بود و بازگشت بود که از همه برو شکایت کنی که جمله خلق نه ترا منفعت تواند رسانیدو نه مضرت دفع توانند کرد و گفت:

Илтимосӣ ки кунӣ аз онҷо кун ки ҷумлаи дармонҳо наздик ӯсту бдонкаҳ ҳарчӣ бтў форумӣ ояд ранҷӣ ё блоӣӣ ё фоқа , яқин май дон ки фараҷ ёфтан аз он дар ниҳон доштанаст ва касе дигар гуфт маро васиятӣ кун .

التماسی که کنی از آنجا کن که جمله درمانها نزدیک اوست و بدانکه هرچه بتو فرومی آید رنجی یا بلائی یا فاقة، یقین می‌دان که فرج یافتن از آن در نهان داشتن است و کسی دیگر گفت مرا وصیتی کن.

Гуфт : ҳазар кун аз онкии худоӣ туро мебинад ва ту дар шева масокин набошӣ .

گفت: حذر کن از آنکه خدای ترا می‌بیند و تو در شیوه مساکین نباشی.

Сиррӣ гуфт : маърӯф маро гуфт : чун турои бхдои ҳоҷатӣ буд савгандаш бидиҳ бигӯӣ ёрб баҳақи маърӯфи крхӣ ки ҳоҷати ман раво кунӣ то ҳоле иҷобат уфтад .

سری گفت: معروف مرا گفت: چون ترا بخدای حاجتی بود سوگندش بده بگوی یارب بحق معروف کرخی که حاجت من روا کنی تا حالی اجابت افتد.

Нақласт ки шиъаи як рӯз бар дар ризои разии аллоҳи анҳу музоҳимат карданду паҳлавии маърӯфи крхиро бишикастанд бемор шуд , сиррӣ сиқтӣ гуфт : маро васиятӣ кун .

نقلست که شیعه یک روز بر در رضا رضی الله عنه مزاحمت کردند و پهلوی معروف کرخی را بشکستند بیمار شد، سری سقطی گفت: مرا وصیتی کن.

Гуфт : чун ман бимирами пероҳани марои бсдқаҳи даҳ ки ман мехоҳам ки аз дунёи беруни рӯм бараҳна бошам чунонкӣ аз модари бараҳна омадаам лоҷарам дар таҷред ҳамто надошт ва аз қӯти таҷред ӯ буд ки баъд аз вафот ӯ хок ӯро тирёк муҷарраб мегӯйанд баҳри ҳоҷат ки бхок ӯ раванди ҳақи таъолӣ раво гирданд . Пас чун вафот кард аз ғояти халқу тавозуъ ӯ буд ки ҳамаи адён дар вай даъвӣ карданд ҷуҳудону тарсоёну муъминон ҳар як гуруҳ гуфтанд ки вай аз моаст ходим гуфт :

گفت: چون من بمیرم پیراهن مرا بصدقه ده که من می‌خواهم که از دنیا بیرون روم برهنه باشم چنانکه از مادر برهنه آمده ام لاجرم در تجرید همتا نداشت و از قوت تجرید او بود که بعد از وفات او خاک او را تریاک مجرب می‌گویند بهر حاجت که بخاک او روند حق تعالی روا گرداند. پس چون وفات کرد از غایت خلق و تواضع او بود که همه ادیان در وی دعوی کردند جهودان و ترسایان و مومنان هر یک گروه گفتند که وی از ما است خادم گفت:

Ки ӯ гуфтааст ки ҳаркии ҷинозаи маро аз замин тавонад дошт ман аз он қавмам . Тарсоён натавонистанд , ҷуҳудон натавонистанд бардошт , аҳл ислом биёмаданд бардоштанд ва намоз карданду бози ҳам онҷо ӯро бхок карданд .

که او گفته است که هرکه جنازه مرا از زمین تواند داشت من از آن قومم. ترسایان نتوانستند، جهودان نتوانستند برداشت، اهل اسلام بیامدند برداشتند و نماز کردند و باز هم آنجا او را بخاک کردند.

Нақласт ки як рӯзи рӯзаи дор буду рӯзаи бнмози дигари расида буд дар бозор мерафт сқоӣӣ мегуфт ки раҳми аллоҳи ман шурб . Худоӣ бар онкас раҳмат кунад ки азин об бихӯрад бигирифт ва бихӯрад .

نقلست که یک روز روزه دار بود و روزه بنماز دیگر رسیده بود در بازار می‌رفت سقائی می‌گفت که رحم الله من شرب. خدای بر آنکس رحمت کند که ازین آب بخورد بگرفت و بخورد.

Гуфтанд на ки рӯзаи дор будӣ ?

گفتند نه که روزه دار بودی؟

Гуфт : ореи локини бдъо рағбат кардам . Чун вафот кард ӯро бихоб диданд гуфтанд худоӣ бо ту чаҳ кард ?

گفت: آری لکن بدعا رغبت کردم. چون وفات کرد او را بخواب دیدند گفتند خدای با تو چه کرد؟

Гуфт : маро дар кори дуоӣ , саққо кард ва биёмурзед Муҳамади бен алҳусайн рҳмҳоллаҳ алайҳ гуфт : маърӯфро бихоб дидам гуфтам худоӣ бо ту чаҳ кард ?

گفت: مرا در کار دعای، سقا کرد و بیامرزید محمد بن الحسین رحمةالله علیه گفت: معروف را بخواب دیدم گفتم خدای با تو چه کرد؟

Гуфт : биёмурзед .

گفت: بیامرزید.

Гуфтам : бзҳду вараъ ? гуфт не , бқбўли як сухан ки аз писар смок шунидам бкўФаҳ гуфт ҳар ки бҷмлгӣ бозгардад худои брҳмти бадв боз гардаду ҳамаи халқро бадв боз гирданд сухан ӯ дар дил ман афтод бхдои бозгаштам ва азҷумла шуғлҳо дасти бдоштми магари хизмати алии бен Мӯсои алрзо ва ин сухан ӯро гуфтам гуфт :

گفتم: بزهد و ورع؟ گفت نی، بقبول یک سخن که از پسر سماک شنیدم بکوفه گفت هر که بجملگی بازگردد خدای برحمت بدو باز گردد و همه خلق را بدو باز گرداند سخن او در دل من افتاد بخدای بازگشتم و ازجمله شغلها دست بداشتم مگر خدمت علی بن موسی الرضا و این سخن او را گفتم گفت:

Агар панди пазирии ин туро кифоятаст . Сиррӣ гуфт :

اگر پند پذیری این ترا کفایت است. سری گفت:

Маърӯфро бихоб дидам дар зери арши истодаи чашми фароху паҳн боз карда чун волҳии мадҳуш ва аз ҳақи таъолӣ Нидо мерасед ба Фариштагон ки ин кист ?

معروف را بخواب دیدم در زیر عرش ایستاده چشم فراخ و پهن باز کرده چون والهی مدهوش و از حق تعالی ندا می‌رسید به فرشتگان که این کیست؟

Гуфтанд борхдоёи ту донотрӣ ?

گفتند بارخدایا تو داناتری؟

Фармон омад ки маърӯфаст ки аз дӯстии мо маст ва вола гаштаасту ҷузи бадӣдори мо бҳўши бознёиду ҷузи блқоءи мо аз худ хабари наёбад .

فرمان آمد که معروفست که از دوستی ما مست و واله گشته است و جز بدیدار ما بهوش بازنیاید و جز بلقاء ما از خود خبر نیابد.

Рҳмҳоллаҳи алайҳ .

رحمةالله علیه.