Он олами фаръу асл , он ҳокими васлу фасл , он сутӯдаи риҷол , он рабӯдаи ҷалол , он бҳқиқт вале шайхи вақт , фатҳи Мӯсилии рҳмҳоллаҳи алайҳ , аз бузургони машойих буду соҳиби ҳиммат буду олии қадар ва дар вараъу муҷоҳидаи бғоит буду ҳузнӣу хавфӣ ғолиб дошту инқитоъ аз халқ ва худро пинҳон медошт аз халқ то ҳаддӣ ки дастаи калиди барҳами баста буд бар шакли бозаргонон ҳркҷо рафтӣ дар пеш саҷҷода биниҳодӣ то касе надонистӣ ки ӯ кист вақте дӯстӣ аз дӯстони ҳақи таъолӣ бадв расед , ӯро гуфт бад-ӣни калидҳо чаҳ май гушойӣ ки бар худ бастае ! аз бузургӣ суол карданд ки фатҳро ҳеҷ илм ҳаст ? гуфт ӯро басандааст илм ки тарк дунё кардааст бакулӣ . Абӯи Абдуллоҳи бен ҷило гуяд ки дар хона сиррӣ будам чун порае аз шаб бигузашт ҷомаҳои покиза дар пӯшед ва радо барафканад . Гуфтам : дарин вақти бкҷо май рӯй ?

آن عالم فرع و اصل، آن حاکم وصل و فصل، آن ستوده رجال، آن ربوده جلال، آن بحقیقت ولی شیخ وقت، فتح موصلی رحمةالله علیه، از بزرگان مشایخ بود و صاحب همت بود و عالی قدر و در ورع و مجاهده بغایت بود و حزنی و خوفی غالب داشت و انقطاع از خلق و خود را پنهان می‌داشت از خلق تا حدی که دسته کلید برهم بسته بود بر شکل بازرگانان هرکجا رفتی در پیش سجاده بنهادی تا کسی ندانستی که او کیست وقتی دوستی از دوستان حق تعالی بدو رسید، او را گفت بدین کلیدها چه می‌گشایی که بر خود بسته ای! از بزرگی سوال کردند که فتح را هیچ علم هست؟ گفت او را بسنده است علم که ترک دنیا کرده است بکلی. ابو عبدالله بن جلا گوید که در خانه سری بودم چون پاره ای از شب بگذشت جامه های پاکیزه در پوشید و ردا برافکند. گفتم: درین وقت بکجا می‌روی؟

Гуфт : ба иёдати фатҳи Мӯсилӣ .

گفت: به عیادت فتح موصلی.

Чун берун омад асас бигирифташу бзндони барад . Чун рӯз шуд фармуданд ки мҳбўсонрои чӯби занед . Чун ҷаллоди дасти бардошт то ӯро бузанд . Дасташ хушк шуд . Натавонист ҷнбонидн . Ҷаллодро гуфтанд чаро наме занӣ ?

چون بیرون آمد عسس بگرفتش و بزندان برد. چون روز شد فرمودند که محبوسانرا چوب زنید. چون جلاد دست برداشت تا او را بزند. دستش خشک شد. نتوانست جنبانیدن. جلاد را گفتند چرا نمی‌زنی؟

Гуфт : перии баробари ман истодааст ва мегуяд то баров назанӣ , дасти ман бефармон шуд бнгристнди фатҳи Мӯсилӣ буд , сирриро назд ӯ бурданд ва раҳо карданд . Нақласт ки рӯзии фатҳро суол карданд аз сидқ , дасти ди ркўраҳ оҳангарӣ кард порае оҳани тофта берун оварад ва бар дасти ниҳод .

گفت: پیری برابر من ایستاده است و می‌گوید تا براو نزنی، دست من بی فرمان شد بنگریستند فتح موصلی بود، سری را نزد او بردند و رها کردند. نقلست که روزی فتح را سوال کردند از صدق، دست د رکوره آهنگری کرد پاره ای آهن تافته بیرون آورد و بر دست نهاد.

Гуфт : сидқ инаст . Фатҳ гуфт : Амиралмӯъминини алиро бихоб дидам . Гуфтам маро васиятӣ кун .

گفت: صدق اینست. فتح گفت: امیرالمومنین علی را بخواب دیدم. گفتم مرا وصیتی کن.

Гуфт : надидам чизеи некӯтар аз тавозуъ ки тавонгар кунад марди дарвешро бар умеди савоби ҳақ .

گفت: ندیدم چیزی نیکوتر از تواضع که توانگر کند مرد درویش را بر امید ثواب حق.

Гуфтам : беафзой , гуфт : некӯтар азин кибр дарвешаст бар тавонгарон аз ғояти эътимод ки ӯ дорад бар ҳақ , нақласт ки фатҳ гуфт вақте дар масҷид будам бо ёрон , ҷавонӣ дар омад бо пероҳании халқ ва салом кард .

گفتم: بیفزای، گفت: نیکوتر ازین کبر درویش است بر توانگران از غایت اعتماد که او دارد بر حق، نقلست که فتح گفت وقتی در مسجد بودم با یاران، جوانی در آمد با پیراهنی خلق و سلام کرد.

Ва гуфт : ғрибонро худоӣ бошад ва пас , фардо ба фалони маҳалати биёӣу хонаи ман нишони хоҳ ва ман хуфта бошам , маро бишӯй ва ин пероҳанро кафан куну бхок дафн кун . Бирафтам чунон буд ӯро бишустам ва он пероҳанро кафан кардам ва дафн кардам май хостам ки бозгардам , доманам бигирифт ва гуфт агар маро эй фатҳи брҳзрти худои манзалатӣ буд туро мукофот кунам барин ранҷ ки дидӣ . Пас гуфт мард бар он бимирад ки бар он зиста бошад . Ин бигуфт ва хомӯш шуд .

و گفت: غریبانرا خدای باشد و پس، فردا به فلان محلت بیای و خانه من نشان خواه و من خفته باشم، مرا بشوی و این پیراهن را کفن کن و بخاک دفن کن. برفتم چنان بود او را بشستم و آن پیراهن را کفن کردم و دفن کردم می‌خواستم که بازگردم، دامنم بگرفت و گفت اگر مرا ای فتح برحضرت خدای منزلتی بود ترا مکافات کنم برین رنج که دیدی. پس گفت مرد بر آن بمیرد که بر آن زیسته باشد. این بگفت و خاموش شد.

Нақласт ки як рӯз мегирист , ашкҳои хӯн олуд аз дидагон меборид , гуфтанд ё фатҳ чаро пайвастагарӣоне ? гуфт : чун аз гуноҳи худ ёд мекунам хӯн равон мешавад аз дидаи ман ки набояд ки гиристан ман ба риё , буд на бохалос .

نقلست که یک روز می‌گریست، اشکهای خون آلود از دیدگان می‌بارید، گفتند یا فتح چرا پیوسته گریانی؟ گفت: چون از گناه خود یاد می‌کنم خون روان می‌شود از دیدة من که نباید که گریستن من به ریا، بود نه باخلاص.

Нақласт ки касе фатҳро панҷоҳ дирам оварад . Гуфт дар хабараст ки ҳаркиро бесуол чизе диҳанд ва рад кунад барҳақи таъолӣ рад кардааст . Як дирам бигирифту боқӣ боз дод ва гуфт бо сӣ пери суҳбати доштам ки эшон аз ҷумла абдол буданд ҳама гуфтанд ки бипарҳез аз суҳбати халқу ҳама ба кам хӯрдан , фармуданд , ва гуфт : эй мардумон на ҳаркии таому шароб аз бемор боз гирад бимирад . Гуфтанд : балӣ , гуфт ҳамчунин дил ки аз илму ҳикмату сухани машойих боз гирад бимирад ва гуфт вақте суол кардам аз роҳибӣ ки роҳи бхдоӣ чигунааст ?

نقلست که کسی فتح را پنجاه درم آورد. گفت در خبر است که هرکه را بی سوال چیزی دهند و رد کند برحق تعالی رد کرده است. یک درم بگرفت و باقی باز داد و گفت با سی پیر صحبت داشتم که ایشان از جمله ابدال بودند همه گفتند که بپرهیز از صحبت خلق و همه به کم خوردن، فرمودند، و گفت: ای مردمان نه هرکه طعام و شراب از بیمار باز گیرد بمیرد. گفتند: بلی، گفت همچنین دل که از علم و حکمت و سخن مشایخ باز گیرد بمیرد و گفت وقتی سوال کردم از راهبی که راه بخدای چگونه است؟

Гуфт чун рӯй бароа вай оварадӣ онҷост ва гуфт аҳли маърифат он қавманд ки чун сухан гӯйанд аз худоӣ гӯйанд ва чун амал кунанд барои худоӣ кунанд ва чун талаб кунанд аз ӯ талаб кунанд ва гуфт ҳарки мудовимат кунад бар зикри дил , онҷои шодии маҳбӯб падед ояду ҳарки хдоиро баргузинад бар ҳавои хеш аз онҷои дӯстии худои таъолӣ падед ояду ҳаркиро орзӯмандӣ буд ба худоӣ рӯй бигардонад аз ҳарчӣ ҷуз ӯст .

گفت چون روی براه وی آوردی آنجاست و گفت اهل معرفت آن قومند که چون سخن گویند از خدای گویند و چون عمل کنند برای خدای کنند و چون طلب کنند از او طلب کنند و گفت هرکه مداومت کند بر ذکر دل، آنجا شادی محبوب پدید آید و هرکه خدایرا برگزیند بر هوای خویش از آنجا دوستی خدای تعالی پدید آید و هرکه را آرزومندی بود به خدای روی بگرداند از هرچه جز اوست.

Нақласт ки чун фатҳ вафот кард ӯро бихоб диданд , гуфтанд худоӣ бо ту чаҳ кард ?

نقلست که چون فتح وفات کرد او را بخواب دیدند، گفتند خدای با تو چه کرد؟

Гуфт : худованд таъолӣ фармуд ки чаро чандин гиристӣ ? гуфтам илоҳӣ аз шарми гуноҳон . Фармуд ё фатҳи Фриштаҳи гуноҳи туро фармӯда будам ки то чиҳил соли ҳеҷ гуноҳ бар ту нанависад аз баҳр гиристан ту . Рҳмҳоллаҳи алайҳ .

گفت: خداوند تعالی فرمود که چرا چندین گریستی؟ گفتم الهی از شرم گناهان. فرمود یا فتح فریشتة گناه ترا فرموده بودم که تا چهل سال هیچ گناه بر تو ننویسد از بهر گریستن تو. رحمةالله علیه.