Он шайхи кабӣр , он эмоми хатири он зини замон , он рукни ҷаҳон , он вале қуббаи тўории қутби вақт , Аҳмади ҳўорӣ , рҳмҳоллаҳи алайҳи ягонаи вақт буд ва дар ҷумлаи фунуни улӯми олам буд ва дар тариқат беонеолӣ дошт ва дар ҳақоиқи муътабар буд ва дар ривоёту аҳодӣси муқтадо буду руҷӯъи аҳли аҳд дар воқеъиёти бадв буд ва аз акобри машойихи шом буду баҳамаи забонҳо Маҳмӯд буд то бҳдӣ ки ҷунайд гуфт : Аҳмади ҳўории райҳон шомаст ва аз мурӣдони Абусулаймони дороӣӣ буд ва бо Сафёни ъиинаҳ суҳбат дошта буду сухан ӯро дар дилҳо асарии аҷаб буд ва дар ибтидои бтҳсили илми машғӯл буд то дар илми бдрҷаҳ камол расед , онгоҳи кутубро бардошту бдрёи барад ва гуфт некӯи далелу роҳи барӣ будӣ моро , аммо аз пас расӣдани бмқсўд , машғӯл бӯдани бадалели маҳол буд ки далел , то онгоҳ бояд ки мурӣд дар роҳ буд чун ба пешгоҳ падед омад даргоҳу роҳро чаҳ қимат ? пас кутубро бдрё раҳо карду бсбби он ранҷҳои азим кашид ва машойих гуфтанд он ди рҳоли скр буд .

آن شیخ کبیر، آن امام خطیر آن زین زمان، آن رکن جهان، آن ولی قبه تواری قطب وقت، احمد حواری، رحمةالله علیه یگانه وقت بود و در جمله فنون علوم عالم بود و در طریقت بیانی عالی داشت و در حقایق معتبر بود و در روایات و احادیث مقتدا بود و رجوع اهل عهد در واقعیات بدو بود و از اکابر مشایخ شام بود و بهمه زبانها محمود بود تا بحدی که جنید گفت: احمد حواری ریحان شام است و از مریدان ابوسلیمان دارائی بود و با سفیان عیینه صحبت داشته بود و سخن او را در دلها اثری عجب بود و در ابتدا بتحصیل علم مشغول بود تا در علم بدرجه کمال رسید، آنگاه کتب را برداشت و بدریا برد و گفت نیکو دلیل و راه بری بودی ما را، اما از پس رسیدن بمقصود، مشغول بودن بدلیل محال بود که دلیل، تا آنگاه باید که مرید در راه بود چون به پیشگاه پدید آمد درگاه و راه را چه قیمت؟ پس کتب را بدریا رها کرد و بسبب آن رنجهای عظیم کشید و مشایخ گفتند آن د رحال سکر بود.

Нақласт ки миёни сулаймони дороӣӣу Аҳмади ҳўории аҳд буд ки ба ҳеҷ чизи виро мухолифат накунад рӯзӣ сухан мегуфт виро гуфт танур тофтаанд чаҳ Фрмоӣӣ ки абӯи сулаймони надоди се бор бигуфт . Бўслимон бигуфт бирав ва дар онҷо биншин , чун барин ҳоли соъатӣ бар омад ёд омадаш , гуфт Аҳмадро талаб кунед талаб карданд наёфтанд .

نقلست که میان سلیمان دارائی و احمد حواری عهد بود که به هیچ چیز ویرا مخالفت نکند روزی سخن می گفت ویرا گفت تنور تافته اند چه فرمائی که ابو سلیمان نداد سه بار بگفت. بوسلیمان بگفت برو و در آنجا بنشین، چون برین حال ساعتی بر آمد یاد آمدش، گفت احمد را طلب کنید طلب کردند نیافتند.

Гуфт : дар танур бингаред ки бо ман аҳд дорад ки ба ҳеҷ чизи маро мухолифат накунад . Чун бнгристнд дар танур буд мўӣӣ бар ваии насухта буд . Нақласт ки гуфт ҳуриро ба хоб дидам , нурӣ дошт ки медурахшид . Гуфтам эй ҳур , рўӣии некӯи дорӣ .

گفت: در تنور بنگرید که با من عهد دارد که به هیچ چیز مرا مخالفت نکند. چون بنگریستند در تنور بود موئی بر وی نسوخته بود. نقلست که گفت حوری را به خواب دیدم، نوری داشت که می‌درخشید. گفتم ای حور، روئی نیکو داری.

Гуфт : оре ё Аҳмад , он шаб ки бигиристӣ ман он оби дидаи ту дар рӯй худ молидаам рӯй ман чунин шуд ва гуфт банда тоиб набӯд то пушаймон набӯд бадал ва истиғфор накунад бзбон ва аз ӯҳдаи мазолим берун наёяд то ҷаҳд накунад дар ибодат .

گفت: آری یا احمد، آن شب که بگریستی من آن آب دیده تو در روی خود مالیدم روی من چنین شد و گفت بنده تایب نبود تا پشیمان نبود بدل و استغفار نکند بزبان و از عهده مظالم بیرون نیاید تا جهد نکند در عبادت.

Чун чунин буд ки гуфтам аз тавбау иҷтиҳоди зуҳду сидқи брхиздў аз сидқ таваккул бархезад ва аз таваккул истиқомат бархезад ва аз истиқомати маърифати брхиздўи баъд аз он лиззати инс буд баъд аз инси ҳаё буд баъд аз ҳаёи хавф буд аз макру астдроҷ ва дар ҷумлаи ин аҳволи аи здл ӯ мФорқт накунад аз хавф онкӣ набояд ки ин аҳвол бирав завол ояд ва аз лақои ҳақи бозмонд ва гуфт ҳарки бишносад ончии азу бояд тарсид осон шавад бар ваии давр бӯдани аи зҳрчаҳ ӯро наҳй кардаанд аз он , ва гуфт ҳаркии оқилтар буд ба худои орифтар буду ҳарки ба худои орифтар буд зуд бмнзл расад ва гуфт раҷо , қӯт хоиФонаст ва гуфт фозилтарин гиристан , гиристани банда буд дар фӯт шудани авқотӣ ки на бар ваҷҳ бӯда бошад ва гуфт ҳаркии бадунё назар кунад баназари иродати дӯстии ҳақи таъолӣ ӯро нури фақру зуҳд аз дил ӯ беруни барад ва гуфт дунё чун мзблаҳ Эйасту чойгоҳи ҷамъ омадан сегонасту камтар аз саг бошад онкӣ бар сари маълум дунё нишинад аз онкии саг аз мзблаҳ , чун ҳоҷати худ раво кунад сайр шавад бозгардад .

چون چنین بود که گفتم از توبه و اجتهاد زهد و صدق برخیزدو از صدق توکل برخیزد و از توکل استقامت برخیزد و از استقامت معرفت برخیزدو بعد از آن لذت انس بود بعد از انس حیا بود بعد از حیا خوف بود از مکر و استدراج و در جمله این احوال ا زدل او مفارقت نکند از خوف آنکه نباید که این احوال برو زوال آید و از لقای حق بازماند و گفت هرکه بشناسد آنچه ازو باید ترسید آسان شود بر وی دور بودن ا زهرچه او را نهی کرده اند از آن، و گفت هرکه عاقل تر بود به خدای عارف تر بود و هرکه به خدای عارف تر بود زود بمنزل رسد و گفت رجا، قوت خایفان است و گفت فاضلترین گریستن، گریستن بنده بود در فوت شدن اوقاتی که نه بر وجه بوده باشد و گفت هرکه بدنیا نظر کند بنظر ارادت دوستی حق تعالی او را نور فقر و زهد از دل او بیرون برد و گفت دنیا چون مزبله ای است و چایگاه جمع آمدن سگان است و کمتر از سگ باشد آنکه بر سر معلوم دنیا نشیند از آنکه سگ از مزبله، چون حاجت خود روا کند سیر شود بازگردد.

Ва гуфт : ҳаркии нафаси хешро нашносад ӯ дар дайни хеш дар ғурур буд .

و گفت: هرکه نفس خویش را نشناسد او در دین خویش در غرور بود.

Ва гуфт : мубтало нигараданд ҳақи таъолии ҳеҷ бандаеро ба чизеи сахттар аз ғифлату сахти дилӣ .

و گفت: مبتلا نگرداند حق تعالی هیچ بنده ای را به چیزی سخت تر از غفلت و سخت دلی.

Ва гуфт : анбиёи маргро кроҳит доштаанд ки аз зикри ҳақ бозмондаанд .

و گفت: انبیا مرگ را کراهیت داشته اند که از ذکر حق بازمانده اند.

Ва гуфт : дӯстии худои дӯстии тоъати худоӣ буд .

و گفت: دوستی خدای دوستی طاعت خدای بود.

Ва гуфт : дӯстии худоиро нишоне ҳаст ва он дӯстӣ тоъат ӯст .

و گفت: دوستی خدای را نشانی هست و آن دوستی طاعت اوست.

Ва гуфт : ҳеҷ далел нест бар шинохтани хдии ҷузи худоӣ аммо далели талаб кардан барои одоб хизматаст .

و گفت: هیچ دلیل نیست بر شناختن خدی جز خدای اما دلیل طلب کردن برای آداب خدمتست.

Ва гуфт : ҳарки дӯст дорад ки ӯро бихир бишносанд ё некуӣ ӯро ёд кунанд ӯ мушрикаст дар ибодати худои таъолии бнздики ин тайифа аз баҳри онкӣ ҳар ки худоиро бдўстии пурситад дӯст надорад ки хизмат ӯро ҳеҷ кас бинад ҷузи махдум ӯ . Вассалом .

و گفت: هرکه دوست دارد که او را بخیر بشناسند یا نیکویی او را یاد کنند او مشرکست در عبادت خدای تعالی بنزدیک این طایفه از بهر آنکه هر که خدای را بدوستی پرستد دوست ندارد که خدمت او را هیچ کس بیند جز مخدوم او. والسلام.